Featured

Worüber erzählt „Daheim in den Bergen” Brigitte Müller wirklich?

Was in der Geschichte von Brigitte Müller mein Herz berührt und seine Fäden berührt hat, ist, dass „Daheim in den Bergen” eine Geschichte über das Füllen von Gruben ist, die zwischen Menschen entstanden sind, weil ein Mann einem anderen Mann großen Schaden zugefügt hat. Diese Gräben, diese Spaltungen sind immer unsere Emotionen, denen wir oft hilflos ausgeliefert sind – wir würden sie gerne ändern, wissen aber nicht wie. Und ohne ihre Umkehrung kann es keine echte Versöhnung geben. Solange es Scham, Schuldgefühle beim Täter und Trauer und Schmerz beim Opfer gibt, wird es eine Kluft zwischen ihnen geben. Es muss die Bereitschaft bestehen, dem Täter zu vergeben, dass eine lange und mühsame Versöhnung beginnt. Und wenn das Geschädigte das Opfer in seinem Herzen nisten lässt, wird es sehr schnell selbst zum Henker.    Das Opfer beginnt, die Rechnung mit dem Täter zu begleichen, und der Schaden wird auf die unschuldigen Kinder des Täters übertragen. Und das zeigt Sebastian Leitner in der Geschichte. Sebastian verhält sich nicht christlich – er befiehlt Lorenz, des Darlehen in Wucher zurückzuzahlen: doppelt so viel, wie er ihm schuldete. Hubers Kinder bezahlen auch den Tod seines Sohnes. Er will die Schuld, die Ursache der Tragödie, nicht in seinen Taten suchen, er gibt Lorenz die ganze Schuld. Die Hubers, sie sollen Armut, Erniedrigung, Verachtung und soziale Ausgrenzung erleiden, sie sollten ihm das ganze Land geben, das ihre Existenzgrundlage ist. Wie war die Haltung von Lorenz nach der Tragödie? Viele an seiner Stelle würden das Seil nehmen, in den Stall gehen und sich erhängen. Aber Lorenz nahm dieses Schuldkreuz auf den Rücken und trug es. 20 Jahre lang hat er demütig sein Schicksal als sozialer Ausgestoßener ertragen (siehe die Szene im Schachklub), bereit, seine Strafe bis zum Ende zu ertragen. Er leidet zweimal, wegen des Schadens, den er seinem engsten Freund zugefügt hat, aber auch wegen der ungerechten Strafe, die seine Töchter mit ihm erleiden. Lorenz` ältere Tochter Marie, als die geistig schwächere, ängstliche, versteckte sich hoch in der Alm vor der Welt. Marie erträgt ihr Schicksal geduldig und das einzige, was sie vom Leben erwartet, ist, dass es nicht schlimmer wird als es ist. Die jüngere Lisa, die von Natur aus mutig ist, entkam in die Welt. Und in einer großen Metropole versuchte sie allein ohne die Fürsorge und Unterstützung ihrer Familie, über Wasser zu bleiben, sich weiterzubilden und die Grundlagen ihrer Existenz zu schaffen. Wer die Lisa & Liam One-Night-Stand-Szene richtig gelesen hat, hat keine Zweifel, welchen schrecklichen Preis Lisa, damals 18, für Sebastians Rache gezahlt hat, die seine Schwiegertochter und Mutter seiner Enkelkinder werden sollte. Marie und Lisa haben ein großes Gefühl der Ungerechtigkeit in ihren Herzen, und keiner von ihnen möchte die anderen mit derselben Münze zurückzahlen. Marie will nicht für die Wiesen kämpfen. Lisa ließ sich eher von einem  von einem zufälligen Kerl auf der Toilette gefickt   (die absichtliche Posttraumatisierung, die sie in einen mentalen Zustand versetzen sollte, als sie sich prostituierte – emotionale Unterkühlung und sich so davon abhalten, in eine Affäre mit Florian zu geraten), anstatt jemand anderen zu verletzen (Karin und Mila). Marie ist 45 Jahre alt, Lisa ist 38, beide sind ledig und kinderlos. Das bedeutet, die Familie Huber sollte aussterben! Nur dann wird das Unrecht wiedergutgemacht. Aber auch die Familie Leitner hat den Preis für diese Rache bezahlt. Sebastian wurde von seiner Frau verlassen, weil sie die Atmosphäre des Hasses im Haus nicht ertragen konnte und die Tatsache akzeptieren konnte, dass Kinder für die Sünden ihrer Väter bezahlen sollten (siehe Georges Gespräch mit seinem Vater; der Sohn beschuldigte seinen Vater, seine Mutter habe Leitnerhof verlassen, weil Sebastian jeden Versuch, zur Normalität zurückzukehren, als persönlichen Verrat seiner Frau ansah.) Keiner seiner Söhne ist glücklich Florian: Er ist der Manager des Gasthauses seines Vaters, hat eine liebevolle und hingebungsvolle Frau und eine schöne, kluge Tochter. Die unerfüllte jugendliche Liebe hält jedoch seine Beine in der Vergangenheit fest und macht Florian unfähig, das, was er hat, vollständig zu genießen. Georg ist ein 45-jähriger geschiedener Mann, der emotional auf der Ebene eines Teenagers feststeckte, ohne interne Bremsen, ohne Einsicht (die Fähigkeit, aus seinen eigenen Fehlern zu lernen). Georg porträtiert einen Mann, der alles ruinieren wird: Familie, Beziehung, Freundschaft, Geschäft. Deshalb sollte sich jeder von ihm fernhalten, nicht nur Frauen. Die ganze Familie Huber versteht das sehr gut, daher wurde Maries Entscheidung, sich vor Georg zu verstecken, dass sie sein Kind erwartet, von ihrem Vater und ihrer Schwester ohne Kritik akzeptiert.

Daheim sollte (so jedenfalls las ich diese Geschichte) nicht nur eine Geschichte über unvorstellbare Trennungen zwischen Menschen sein, sondern auch über eine zweite Chance, über Hoffnung. Dies ist keine triviale Geschichte über zwei Bauern, die sich ihr ganzes Leben lang nicht gemocht haben und plötzlich aus Versehen im Heu gelandet sind, um Eltern eines gemeinsamen Kindes zu werden. Dazu hat der neue Autor diese Geschichte leider gebracht, indem er die Hauptfiguren tötete und das Drama damit ihrer tieferen Bedeutung beraubte. Das Paar Georg und Marie, obwohl vielleicht für viele interessant, hätte nicht so viele Millionen von Zuschauern an ihre Fernseher gelockt. Zumal Marie und Georg von einem äußerst unerträglichen Infantilismus geprägt sind. Diese Millionen von Zuschauern wurden von Sebastian und Lorenz und natürlich von den großartigen Schauspielern, die ihre Rollen spielten (Walter Sittler und Max Herbrechter), von dem Fernsehen angezogen. Helden, die den Weg der Versöhnung eingeschlagen haben, dürfen nicht getötet werden, bevor diese Versöhnung abgeschlossen ist! Sebastian rahmt diese erneuerte Beziehung zu Lorenz ein: „Wir werden nicht um Peter und die Wiesen reden.” Dies ist ein falscher Rahmen, der umgestoßen werden muss, denn genau dieser Rahmen steht nicht nur einer vollständigen Versöhnung, sondern sogar der Normalisierung des Lebens beider Freunde im Wege. Sowohl Sebastian als auch Lorenz leben auf dem Friedhof unter den Toten, denn keiner von beiden hat sich mit dem Tod dieses Kindes abgefunden. Damit Peters Tod aufhört, sie zu trennen, muss Sebastian auch die Schuld am Tod des Kindes in seinen Handlungen finden. Dann wird es ein gegenseitiges Verständnis ehemaliger Freunde geben. Jeder von ihnen trug zu diesem unglücklichen Unfall bei, aber keiner von ihnen entschied über Peters Tod. Der Tod wurde an Peter geschrieben und keiner von ihnen beide hatte Einfluss darauf. Denn Leben und Tod gehören nicht zu uns. Sebastian und Lorenz müssen sich beide zuerst von Peter verabschieden, d. H. ihn gehen lassen, damit sie den Friedhof verlassen und zu den Lebenden zurückzukehren. Das Ende der Trauer um Peter wird paradoxerweise dazu führen, dass Peter wieder zu ihnen zurückkehrt. Aber nicht mehr als ein Teil ihrer schmerzlichen Erinnerungen an seinen Tod, sondern als ein lebendiger Peter in ihren Erinnerungen. Diese Erinnerungen werden Sebastian und Lorenz immer positiv verbinden und deshalb oft und bereitwillig zu ihnen zurückkehren.

Jede Bestrafung muss enden. Lorenz verbüßte seine Strafe und verdient ein Lächeln des Schicksals für eine zweite Chance. Lorenz ist aus einem bestimmten Grund Witwer. Der zweite Teil von Daheim, der sich auf seine Vergangenheit bezieht, handelt vom Verrat. Daher die Schlussfolgerung, dass es in Lorenz’ Leben noch eine Frau gab. Und sie sollte zurückkommen. Lorenz hat das Leben von Peter auf dem Gewissen und eine lange soziale Isolation hinter sich. Die einzige Frau, mit der sie seine einsame Seele verstehen könnte, ist eine, die selbst jemandem das Leben genommen hat und weiß, wie es ist, viele Jahre lang von der Welt getrennt zu sein (im Gefängnis, nehme ich an).  Im Finale dieser Geschichte sollten Sebastian und Lorenz also kein gemeinsames Grab haben (wie der neue Autor es sich ausgedacht hat), sondern Hochzeitsglocken für den einen und die Rolle des besten Mannes für den anderen.  Eine öffentliche (ostentative) Versöhnung zwischen Sebastian und Lorenz. Wir wissen, dass Sebastians Frau noch am Leben ist. Die Autorin hat nicht entschieden, ob die beiden geschieden oder getrennt leben. Alles, was wir wissen, ist, dass Sebastian und seine Frau den Tod ihres Sohnes getrennt hat. Bevor Lorenz seine andere verlorene Hälfte finden würde, würden die beide den Weg zurückfinden. Diese erwartete große bayerische Hochzeit im Finale sollte zwei Paare im Finale gehabt haben.  Die Paare sind durch eine Geschichte mit versteckter Vaterschaft und einer Warnung, eng miteinander verbunden. Die Warnung, wozu ein solcher Betrug hätte führen können, wenn die Katze nicht rechtzeitig aus dem Sack gesprungen wäre.

Auf der einen Seite unternehmen Sebastian und Lorenz Schritte zur gegenseitigen Versöhnung, und auf der anderen Seite entstehen neue Trennungen zwischen ihren Kindern. Und weil, wie ich schon bemerkt habe, was trennt, sind die gegensätzlichen Emotionen der Figuren, muss man daraus schließen, dass auch zwischen den Kindern so widersprüchliche Emotionen entstehen werden, dass sie es unmöglich machen, miteinander auszukommen. Und man sieht schon jetzt, dass  die Emotionen Georg und Marie trennen werden. Georg ist explosiv, reagiert auf jeden Stress mit Wut, und Marie wird von Angst beherrscht. Und wie bringt man das miteinander in Einklang? Es gibt auch keinen Grund zu glauben, dass sie etwas gegen die negativen Emotionen unternehmen werden, die sie beherrschen, es sei denn, das Leben zwingt sie dazu. Da das, was die Helden trennt (sie daran hindert, zusammen zu sein), ihre Emotionen sind, ist es nicht länger überraschend, dass jeder Charakter hier ein ernstes emotionales Problem darstellt. Aber weder durch Zufall noch auf der Flucht ist der Psychotherapeut hier aufgetaucht. Jan sollte sicherlich eine Schlüsselrolle dabei spielen, diese internen Spaltungen in der Familie zu begraben.    Seine Rolle sollte eine doppelte sein: Einerseits sollte er die Situation aufheizen und so Marie und Georg zeigen, wie sie wirklich sind („der König ist nackt”), und andererseits sollte er ihnen helfen, das Glas zu entfernen, das sie trennt. Die übrigen Paare sollten ebenfalls das unzerbrechliche Glas trennen. Und Jan sollte ihnen helfen, sich zu versöhnen. Welche Rolle sollte Liam beim Füllen der Gruben in dieser bayerischen Familie spielen? Da Liam Anwalt ist, sollte er die rechtlichen Hindernisse in der Familie beseitigen, um die Versöhnung zu vollenden, die außerhalb von Lisas Rechtsfähigkeit liegen. Implizit – Strafrecht. Liam ist ein Frauenfeind, daher wäre es seine Aufgabe, eine Frau zu verteidigen, die wegen Mordes an ihrem eigenen Ehemann verurteilt wurde. Als Therapieform für ihn ist das selbstverständlich.

Obwohl die Geschichte in Bayern spielt, verwenden die Schauspieler den Dialekt nicht, auch nicht diejenigen, die ihn kennen. Dies ist ein klares Signal dafür, dass die Geschichte universell sein sollte. Sowohl das Hauptthema des Dramas: Der Weg zur Versöhnung zwischen Menschen als auch alle Probleme einzelner Charaktere sind universell. Weil sie auf jeden Menschen fallen können, unabhängig davon, wo er lebt. Deshalb war ich nicht allzu überrascht über gewisse Vereinfachungen, Schemata, Analogien, Wiederholungen in der Serie. Dies ist keine Schwäche der Serie, sondern ein bewusster Einsatz von Tricks, damit das Problem leichter zu veranschaulichen ist.

Sollte sich das Drama mit seiner Symbolik irgendwie auf den Ort beziehen, an dem es stattfindet, und gleichzeitig mit seiner Botschaft weit über Bayern und sogar Deutschland selbst hinausreichen, d.h., sich auf das heutige Europa beziehen?  …

Es wäre nicht möglich gewesen, all dies ohne Nebengeschichten zu entdecken, ohne die Interviews mit den Schauspielern selbst, die manchmal unbewusst ein Stück des Geheimnisses über die von ihnen gespielten Figuren entdeckt haben. Für mich ist diese Geschichte vor allem eine „Reise” in das wunderbare Bayern und ins schöne Allgäu. Aber nicht nur das. Der Versuch, sich der Zukunft der Figuren zu stellen, führte mich dazu, die Kultur der Bayern, aber auch ein wenig jüdische und islamische Kultur kennen zu lernen. Eine sehr interessante und angenehme Erfahrung. Umso mehr, als es mir erlaubte, die Prosa des Alltags ein wenig zu vergessen, der seit Monaten von einem Bandscheibenvorfall, Ischias und einer 1,5 Jahre „Lock down” geprägt war. Aber aus diesem Grund die Fragen, die die Hauptfiguren quälten: „Kann es immer noch das gleiche sein wie vor dem Unfall?”, „Ist es überhaupt möglich?” standen mir in gewisser Weise nahe. Grüße an alle, die sich für diese Seite interessieren und trotz meiner gebrochenen deutschen Sprache diese Beiträge „durchbrechen“. Übrigens, ich arbeite daran, vielleicht schlägt die Zeit eine Lösung vor, damit das, was ich hier schreibe, niemanden beleidigt. Der Finger eines Gottes bedeutete, dass ich an einem Freitagabend, als ich versuchte, den Schmerz zu vergessen, „Schwesterliebe” fand – den dritten Teil von Daheim in den Bergen am Computer.

O czym tak naprawdę opowiada Daheim in den Bergen Brigitte Müller?

To, co mnie chwyciło za serce, poruszyło jego struny w historii Brigitte Muller to, że „Daheim” jest historią o zasypywaniu dołów, które powstały pomiędzy ludźmi wskutek wyrządzenia przez jednego człowieka ogromnej krzywdy drugiemu człowiekowi. O tym, jak bardzo łatwo wykopać ten dół pomiędzy najbliższymi sobie przyjaciółmi, sąsiadami i jakże trudno go zasypać. Te rowy, podziały to zawsze nasze emocje, wobec których jesteśmy często bezradni – chcielibyśmy je zmienić, ale nie wiemy jak. A bez ich odwrócenia, o żadnym prawdziwym pojednaniu nie może być mowy. Dopóki jest wstyd, poczucie winy u sprawcy, a żal i ból u ofiary, tak długo będzie między nimi przepaść.   Musi powstać u ofiary wola wybaczenia, żeby zaczął się proces długiego i żmudnego pojednania.  Jednak, jeśli ofiara tej woli w sobie nie odnajdzie, tak długo będzie pogłębiać się ten rów, który dzieli. Co więcej, gdy poszkodowany pozwoli, żeby ofiara w jego sercu się zagnieździła, to bardzo szybko sam przemieni się w kata.   Ofiara zacznie wyrównywać rachunki na sprawcy, a krzywda przeniesie na niczemu niewinne dzieci sprawcy. I tego jest przykładem w historii postać Sebastiana Leitnera. Sebastian nie zachowuje się po chrześcijańsku – pożyczkę odbiera lichwiarsko: dwa razy tyle, ile mu się należało, za śmierć syna, każe płacić także dzieciom zabójcy. Nie chce poszukać winy, przyczyny tragedii w swoim postępowaniu, całą winę spuszcza na Lorenza. Huberowie, mają cierpieć biedę, upokorzenie, pogardę i wykluczenie społeczne, mają oddać całą ziemię, która jest podstawą ich egzystencji. Jaką postawę przyjął Lorenz po tragedii? Wielu na jego miejscu, wzięłoby sznur, poszło do stajni i się powiesiło. Ale Lorenz wziął ten swój krzyż winy na plecy i go niesie. Od 20 lat z pokorą znosi swój los społecznego wyrzutka (vide – scena w szachowym klubie, kiedy nikt się do niego nie przysiada, dopiero Sebastian), gotowy ponieść swoją karę aż do końca. Cierpi podwójnie, z powodu krzywdy wyrządzonej najbliższemu przyjacielowi, ale także z powodu, niezawinionej kary, którą ponoszą wraz z nim jego córki. Starsza córka Lorenza – Marie, jako ta słabsza psychicznie, lękliwa schowała się przed światem wysoko w Alp. Marie cierpliwie znosi swój los, a jedynie, czego oczekuje od życia, to żeby nie było gorzej niż jest. Młodsza Lisa, która z natury jest waleczna i odważna uciekła w świat. I wielkiej obcej metropolii, próbowała o własnych siłach bez opieki i wsparcia rodziny, utrzymać się na powierzchni, wykształcić się i zbudować sama podstawy swojej egzystencji. Kto właściwie odczytał, scenę L&L O-N -S, ten nie ma już wątpliwości, jaką straszną cenę zapłaciła 18 letnia wówczas Lisa za zemstę Sebastiana, ta która miał zostać jego synową i matką jego wnuków. Marie ma 45 lat, Lisa – 38. Obie są samotne i bezdzietne. Znaczy, że ród Hubera powinien wymrzeć!  Wtedy dopiero krzywdy zostaną wyrównane. Ale i rodzina Leitnerów zapłaciła cenę za tę zemstę.  Sebastiana zostawiła żona, ponieważ nie potrafiła znieść atmosfery nienawiści w domu oraz zaakceptować faktu, że dzieci mają płacić z grzechy ojców (vide – rozmowa Georga z ojcem, kiedy syn zarzuca ojcu, że matka odeszła, bo nie Sebastian, każdą próbę powrotu do normalności uważał za osobistą zdradę ze strony żony).  Żaden z jego synów nie jest szczęśliwy. Florian: jest menedżerem zajazdu ojca, ma kochającą i oddaną żoną oraz udaną córkę. Jednak niespełniona młodzieńcza miłość sprawia, że nogami ciągle tkwi w przeszłości i nie potrafi cieszyć się w pełni tym, co ma.  Georg to 45 letni, rozwiedziony mężczyzna, który emocjonalnie zatrzymał się na poziomie nastolatka, pozbawiony hamulców wewnętrznych, wglądu w samego siebie (umiejętności wyciągania wniosków z własnych błędów). Georg całym sobą obrazuje faceta, który wszystko w perzynę obróci: rodzinę, związek, przyjaźń, interes. W związku z czym należy się od niego trzymać z daleka każdemu, nie tylko kobietom. Cała rodzina Huber rozumie to doskonale, dlatego decyzja Marie o ukryciu przed Georgiem ojcostwa zostaje przyjęta przez jej ojca i siostrę bez słowa krytyki.

Daheim miał być (przynajmniej ja tak odczytałam tę historię) nie tylko historią o niewyobrażalnych podziałach między ludźmi, ale także o drugiej szansie, o nadziei.  To nie jest banalna historia o dwóch rolnikach, którzy całe życie się nie lubili i nagle przypadkowo wylądowali na sianie i mają zostać rodzicami wspólnego dziecka. Do czego niestety sprowadził nowy autor tę historię, uśmiercając głównych bohaterów i tym samym pozbawiając ją głębszego sensu. Para Georg i Marie, jakkolwiek może dla wielu interesująca to jednak nie przyciągnęłaby do telewizorów tyle milionów widzów. Szczególnie, że Marie i Georg są naznaczeni wyjątkowo nieznośnym rysem infantylizmu. To zrobili Sebastian i Lorenz.  Nie wolno uśmiercić bohaterów, którzy weszli na drogę pojednania, zanim ono się nie zakończy!  Sebastian zakreśla ramy tych odnowionych relacji z Lorenzem: „nie będziemy wracać do Petera oraz spornej ziemi”. Są to fałszywe ramy, które muszą zostać obalone, bo właśnie stoją na przeszkodzie nie tylko pełnego pojednania, ale nawet normalizacji życia obu przyjaciół. Zarówno Sebastian, jak i Lorenz żyją na cmentarzu, pośród zmarłych, ponieważ żaden z nich nie pogodził się z odejściem tego dziecka. Żeby przestała ich dzielić śmierć Petera, to Sebastian musi poszukać winy śmierci dziecka także w swoim postępowaniu. Wtedy dojdzie do wzajemnego zrozumienia się byłych przyjaciół, Każdy z nich przyczynił się do tego nieszczęśliwego wypadku, ale żaden z nich nie zdecydował o jego śmierci.  Ona była zapisana Peterowi i żaden z nich nie miał na to wpływu. Bo życie i śmierć nie należą do nas. Muszą najpierw oboje pożegnać się Peterem, tj pozwolić mu odejść, żeby opuścić cmentarz i powrócić do żywych. Zakończenie zaś żałoby po Peterze paradoksalnie sprawi, że Peter do nich na nowo powróci, ale już nie jako dzielące ich bolesne wspomnienie jego śmierci, ale właśnie jako żywy Peter w ich wspomnieniach sięgających wspólne przeżytych chwil z tym wyjątkowym dzieckiem. Te wspomnienia zawsze będą pozytywnie łączyć Sebastiana i Lorenza i dlatego będą do nich wracać często i chętnie. 

Każda kara musi mieć swój kres. Lorenz swoją karę odbył i zasługuje jeszcze na uśmiech od losu, na drugą szansę. Lorenz nie bez powodu jest wdowcem. Druga część Daheim, która odnosi się do jego przeszłości opowiada o zdradzie. Stąd wniosek, że w życiu Lorenza była jeszcze jakaś kobieta. I ona powinna wrócić.  Lorenz ma na swoim sumieniu życie ludzie i za sobą długą izolację społeczną. Jedyna kobieta, z którą mogłaby zrozumieć jego samotną duszę, to taka, która sama odebrała komuś życie i wie, co to jest być oddzielonym od świta przez długie lata (w domyśle: więzienie).  A więc w finale tej opowieści przyjaciół powinien czekać nie wspólny grób (jak to sobie wymyślił nowy autor), tylko weselne dzwony dla jednego, a dla drugiego rola drużby. Czyli publiczne (ostentacyjne) pojednanie Sebastiana i Lorenza.  Wiemy, że żona Sebastiana nadal żyje.  Autorka nie rozstrzygnęła, czy ci dwoje są rozwiedzeni, czy w separacji. Jedyne co, wiemy, to że Sebastiana podzieliła z żoną śmierć ich syna. Zanim Lorenz odnalazłby swoją drugą zagubioną połowę, to i tych dwoje znalazłoby z powrotem drogę do siebie. Także to oczekiwane wielkie bawarskie wesele w finale powinno było mieć w finale dwie pary.  Pary ściśle ze sobą połączone historią z ukrytym ojcostwem i ostrzeżeniem, do czego takie oszustwo mogłoby doprowadzić, gdyby kot nie wyskoczył z worka na czas.

Z jednej strony Sebastian i Lorenz podejmują kroki ku wzajemnemu pojednaniu, a z drugiej powstają nowe podziały pomiędzy ich dziećmi. A ponieważ, jak już zauważyłam, to co dzieli to przeciwne emocje bohaterów, to wnioskować należy, że pomiędzy dziećmi również powstaną, takie sprzeczne emocje, że będą uniemożliwiały wzajemne dogadanie się.  I już widać, co to za emocje podzielą Georga i Marie. Georg jest wybuchowy, reagujący na każdy stres wściekłością, a Marie rządzi strach.  I jak to pogodzić ze sobą? Nie ma też co się łudzić, że oni coś z tym władającymi nimi negatywnymi emocjami zrobią, o ile życie ich do tego nie przymusi. Skoro zaś podziały budowane są na emocjach, tak nie dziwi już, że każda z postaci obrazuje tu sobą jakiś poważny problem emocjonalny. No, ale ani nie przypadkiem, ani przelotem pojawił się tu psychoterapeuta.  Jan w założeniu na pewno miał odegrać kluczową rolę w zakopywaniu tych wewnętrznych podziałów w rodzinie.   Jego rola miała być podwójna – z jednej strony miał zaognić sytuację i przez to pokazać Marie i Georgowi, jacy oni są naprawdę („król jest nagi”), a z drugiej pomóc im usunąć, tę szybę, która ich rozdziela. Także pozostałe pary miała rozdzielić szyba nie do przebicia. I im też pojednać się miał pomóc Jan. Jaka rola miała przypaść w zasypywaniu dołów w tej bawarskiej rodzinie Liamowi? Skoro Liam to prawnik, a więc on miał w założeniu usunąć przeszkody prawne w rodzinie na drodze jej do całkowitego pojednania i to takie, które są poza możliwościami prawnych Lisy. W domyśle – karne.

Choć rzecz rozgrywa się na Bawarii, to jednak aktorzy nie posługują się gwarą, nawet ci, którzy ją znają. To wyraźny sygnał, że historia miała mieć wymiar uniwersalny.   Zarówno temat główny dramatu: droga do pojednania między ludźmi, jak i wszystkie problemy poszczególnych bohaterów są ogólnoludzkie, wykraczające poza granice Bawarii, Niemiec.  Bo mogące spaść na każdego człowieka, niezależnie, gdzie żyje i mieszka.  Dlatego za bardzo nie dziwiły mnie w serialu pewne uproszczenia, schematy, analogie, powtórki. To nie jest słabość serialu, tylko celowo zastosowane chwyty, alby łatwiej było zilustrować dany problem.

Czy dramat miał w założeniu sięgać symboliką do miejsca, w której się rozgrywa, a jednocześnie przesłaniem wychodzić daleko poza Bawarię, a nawet same Niemcy, tzn. odnosić się do współczesnej Europy? To już, kiedy indziej.

 Nie dałoby się tego wszystkiego odkryć bez historii pobocznych, bez samych wywiadów z aktorami, którzy czasem nieświadomie odkrywali rąbka tajemnicy na temat bohaterów, których odgrywali. Dla mnie ta opowieść, to przede wszystkim „podróż” do wspaniałej Bawarii oraz do przepięknego Allgäu. Ale nie tylko. Próba zmierzenia się z dalszymi losami bohaterów zaprowadziła mnie do zapoznania się z kulturą Bawarczyków, ale także trochę z kulturą żydowską oraz islamską. Bardzo interesujące i przyjemne doświadczenie. Tym bardziej, że pozwalające zapomnieć trochę o prozie codzienności, którą od miesięcy wyznaczała mi przepuklina kręgosłupa rwa kulszowa i 1,5 roczny lock dawn. Ale też przez to i pytania, które nękały głównych bohaterów: „czy jeszcze może być jak dawniej, zanim nieszczęście przyszło?”, „czy to w ogóle możliwe?” były mi w pewnym sensie bliskie. Choć powody inne. Pozdrawiam wszystkich, których zainteresowała ta strona i mimo mojego połamanego języka niemieckiego, przebijają się przez te posty. BTW pracuję na tym, może też czas podpowie jakieś rozwiązanie, by wreszcie, to co tu piszę, nikogo raziło.   Jakiś palec boży sprawił, że w jakieś wieczór piątkowy próbując zapomnieć o bólu trafiłam w komputerze akurat na tę opowieść.

Featured

Tytułem wstępu/ Als Einführung

Im Frühjahr letzten Jahres habe ich ganz zufällig an einem Freitag den dritten Teil von Daheim in den Bergen auf der ARD gesehen. Wirklich fasziniert und neugierig auf die Geschichte, fand ich die beiden vorherigen Teile im Internet und so wurde ich von dieser Geschichte aufgenommen. Leider brach die Geschichte zweier streitsüchtiger Familien im vierten Teil ab und es gab lange Zeit keinen Hinweis darauf, dass sie fortgesetzt werden würde. Und die Fragen vermehrten sich in meinem Kopf und meine Fantasie arbeitete daran, wie diese Geschichte weitergehen würde. Schließlich setzte ich mich einmal an den Computer und versuchte, diese verstreuten Rätsel selbst zusammenzukleben. Zuerst beschloss ich, die Vergangenheit der Helden zu untersuchen, die sie dorthin führte, wo sie waren. Schließlich versuchte ich mich der Frage zu stellen: Wie kann man das Schicksal der Charaktere weiter führen, um sie zu begradigen und alles zu einem Ganzen zu verschließen? Während ich meine Fantasie schrieb, wurden fertige Szenen und Dialoge in meinem Kopf erstellt. Ich beschloss auch, sie aufzuschreiben. Ich zeigte meine Gedanken meiner Familie, mit der ich diese Miniserie gesehen habe. Ich habe gehört, dass meine Interpretation nicht vollständig von der Decke abgebrochen ist. Nach einem Jahr des Zögerns beschloss ich, es öffentlich zu teilen.

Hauptsächlich, weil ich zu dieser engen Gruppe von Zuschauern gehöre, die sich von den neuen Autoren mit dem betrogen fühlen, was sie nach einem Jahr des Wartens hinterlassen haben. Nach der vierten Folge hatten wir die Geschichte zur Hälfte erzählt, das Gemälde zur Hälfte gemalt. Leider stimmt das, was uns nach der Pause serviert wurde, in keiner Weise mit dem unvollendeten Prototyp überein. Das Entfernen der Hauptfiguren, veränderte Fakten in der Geschichte, außerdem keine Antworten auf die Fragen, die sich aus den ersten vier Teilen der Saga ergeben. Diese Seite ist eine verrückte Idee, aber … Die Zeit wird zeigen, was dabei herauskommt. Da ich nicht fließend Deutsch spreche, leite ich meine Website und meinen Blog zurerst an die polnischsprachigen Fans „Daheim in den Bergen”. Deutsche Version mit der Zeit. Das Übersetzen von Einträgen dauert einige Zeit. Ich entschuldige mich im Voraus für Fehler in Deutsch.

Wiosną zeszłego roku obejrzałam na ARD trzecią część Daheim in den Bergen. Prawdziwe zauroczona i zaintrygowana historią, znalazłam w sieci dwie poprzednie części i tak się wciągnęłam w tę historię.  Niestety, historia dwóch skłóconych rodzin urwała się na czwartej części i długo nic nie wskazywało, że będzie kręcony jej ciąg dalszy. A pytania się mnożyły w mojej głowie i wyobraźnia pracowała, jak ta historia potoczy się dalej.  Wreszcie po miesiącu siadłam do komputera i spróbowałam sama posklejać te porozrzucane puzzle. Najpierw dociekając przeszłości bohaterów, która doprowadziła ich do miejsca, gdzie się znaleźli, wreszcie próba odpowiedzenia sobie na pytanie, jak poprowadzić ich losy dalej, żeby je wyprostować i zamknąć wszystko w jedną zamkniętą całość.  W miarę pisania, jak szalała wyobraźnia, tak tworzyły się w głowie gotowe sceny i dialogi, które postanowiłam zapisać. Pokazałam swoje przemyślenia moim najbliższym, z którymi oglądałam ten mini serial. Usłyszałam, że moje drugie dno nie jest do końca urwane z choinki i po roku wahań, postanowiłam się podzielić nim publicznie.  Głównie dlatego, że należę do tej wąskiej grupy widzów, która uważa się oszukana tym, co nowi autorzy im podrzucili po roku czekania. Minął rok i TV ARD nakręciła wprawdzie dalsze dwie części. Niestety, tak się one mają do oryginału, jak powieść Scarlett do Przeminęło z wiatrem.  Niby imiona niektórych bohaterów się zgadzają, ale poza tym, to dwie zupełnie inne historie. Ponieważ nie piszę biegle w języku niemieckim, więc póki, co (żeby nie kaleczyć mowy Goethego) kieruję swój blog do tych polskojęzycznych fanów Daheim in den Bergen.

Zagubione siostry.

Dramat córki, a teraz jeszcze aresztowanie Floriana w zaledwie tydzień po jego powrocie wraz Milą z Monachium załamały całkowicie Karin.  Była szósta piętnaście, kiedy zabrali Floriana. Bo też oni, jak mają kogoś aresztować, to zawsze przyjeżdżają po niego o szóstej rano! W szoku daremnie czekała na jedno słowo zaprzeczenia ze strony Floriana.  Lecz na jego twarzy, jak tylko minęło pierwsze zaskoczenie, po krótkim zmieszaniu się, pojawiła się zimna obojętność.  Ilekroć padało imię i nazwisko tej kobiety, jego twarz przybierała ponury i zacięty wyraz, a dłonie mimowolnie zaciskały się w pięści.  Georg zareagował głupawym śmiechem, jakby usłyszał dowcip roku. Sebastian stał blady, jak ściana, nieruchomy, czekał na reakcję syna. Jednak Florian tylko spuścił wzrok i odwrócił twarz. Mila wybiegła do swojego pokoju, na twarzy Georga głupi uśmiech przemienił się w pogardę. Karin poczuła, że brakuje jej powietrza w płucach, nogi jej odmówiły posłuszeństwa – musiała się oprzeć o stojące za nią krzesło, żeby nie upaść.  Po południu Sebastian wezwał ich do siebie i zarządził, że Georg przejmuje zarządzanie zajazdem.  Lisa miała przygotować stosowne papiery i przywieść je wieczorem. Georg poruszył kwestię wynajęcia adwokata dla Floriana i rzucił pytające spojrzenie na ojca, a potem na Karin.  Sebastian w odpowiedzi opuścił pokój, a Karin, która od rana zdążyła już opanować emocje i przetrawić oskarżenie, odpowiedziała krótko: „Dostanie obrońcę z urzędu!”  Ona jedna z rodziny miała podstawy, żeby wierzyć Magdalene Ritter. Już prawie wytarła z pamięci ten okropny wieczór sprzed miesięcy, gdy ten jednym raz (jakby potrzeba było więcej!) Florian próbował potraktować ją w sypialni, jak ostatnią szlampę z ulicy. Nie chciała być małostkowa, wiedziała, że było mu przykro.  Długo starał się zatrzeć złe wspomnienie.  Sama też z czasem zaczęła go wybielać. Czyż nie sprowokowała go wtedy tą seksowną bielizną? Ona chciała jedynie po babsku zakończyć tę o wielu tygodni trwającą pomiędzy nimi ciszę i obojętność. Dwadzieścia lat niepewności, unikanie we wspólnych rozmowach wspomnień, w których mogłaby się pojawić Lisa. Te wszystkie niewypowiedziane słowa, pytania, ze strachu przed nieszczerą odpowiedzią. Kiedy wyszła na jaw prawda na temat zatrzymanego listu, pomyślała, że przynajmniej jedna tajemnica przestała jej ciążyć na sercu. Mila, która do tej pory spajała ich związek, wyjechała do Monachium, żeby tam budować swoje dorosłe życie. Na moment powiało w domu pustakami, w powietrzu zawisło pytanie, czy jeszcze coś ich łączy.  Florian bez słów rozproszył wszystkie wątpliwości. Wreszcie Lisa zniknęła spomiędzy nich. Nie szukała odpowiedzi, dlaczego.   Ważne, że zaczęli wszystko od nowa. Kiedy miłość kwitnie – zakochani chcą dać światu jej świadectwo.  Oni też chcieli. Drugie dziecko.  Nigdy nie było tak dobrze. Oboje wierzyli, że już nic tego nie zmieni. O święta naiwności! Piękny sen szybko przemienił się w koszmar senny!  Mila od powrotu z Monachium nigdzie nie wychodziła, snuła się milcząco, jak cień, po kątach w domu. W nocy słyszała jej płacz zza ściany. Sama w ciemnościach przerabiała obrazy z przeszłości. Gdyby nie Mila, to krzyczałaby w niebo głosy. Musiała wreszcie o tym wszystkim z kimś porozmawiać! Postanowiła odwiedzić swoją matkę w więzieniu w Memmingen. Jeszcze przed południem załatwiła sobie widzenie z matką. Sytuacja, że Margarete odbywała już karę na oddziale otwartym oraz zmienione warunki wizyt, umożliwiły matce i córce bezpośredni kontakt podczas wizyty. Karin mogła wreszcie wyrzucić z siebie cały ból. Czekała prawie 25 lat aż matka weźmie ją w ramiona i osuszy ręką jej łzy. Wiedziała, że dokłada matce cierpienia, ale kto inny, jak nie matka mógłby ją jeszcze zrozumieć? Kobieta, która po kilkunastu latach małżeństwa nagle zrozumiała, że człowiek, za którego wyszła za mąż, któremu wierzyła i ufała, to ktoś zupełnie inny! Margarete po tym, co usłyszała na temat zięcia, a także i odnowienia zerwanych relacji pomiędzy Sebastianem i Lorenzem, uznała, że nie ma już żadnych powodów, aby dłużeć ukrywać prawdę przed córką na temat jej pochodzenia. Wcześniej, ze względu na panującą nienawiść pomiędzy rodzinami, obawiała się, że prawda mogłaby zrujnować małżeństwo jej córki. Skoro jednak ono już faktycznie runęło, a zięć niemal dorównał poziomem do jej męża Karla, przyszedł czas, żeby Karin dowiedziała się wreszcie od niej, że jej naturalnym ojcem jest Lorenz Huber.

Wstrząśnięta tym, co usłyszała od matki Karin, po powrocie do domu, odruchowo chwyciła za telefon i zadzwoniła do Lisy. Od dawna nie łączyły je przyjacielskie relacje, ich drogi rozjechały się. Wydawało się, że bezpowrotnie. Jednak jakiś głos wewnętrzny kazał jej zwrócić się z całym tym przytłaczającym ciężarem właśnie do Lisy.  Przecież były sobie kiedyś bliskie jak siostry! Nie mogą pozostać sobie już na zawsze obce, skoro właśnie nie są, bo łączą je więzi siostrzane.   Zaprosiła więc Lisę do siebie na wieczór. Lisa, która spodziewała się, że Karin będzie chciała z nią mówić o Florianie i jego aresztowaniu, w pierwszej chwili miała zamiar odmówić. Nie miała ochoty na rozmowę o Florianie ani tym bardziej może pocieszać Karin! Słysząc jednak w głosie dawnej przyjaciółki desperacki ton, po krótkim wahaniu, przyjęła jej zaproszenie.  W końcu i tak miała przywieść dokumenty Sebastianowi. Już sam widok na wejściu Karin sprawił, że Lisa w jednej chwili zapomniała o wszystkim, co je podzieliło, porzuciła rezerwę i odruchowo objęła dawną przyjaciółkę. Są takie więzi między ludźmi, które nie jest wstanie zniszczyć żaden upływ czasu, które do końca nie zerwie nawet zdrada. Zresztą, jakie miało to wszystko teraz znaczenie? Lisa nie zamierzała jednak ukrywać swojej roli w aresztowaniu Floriana.

– Karin, bardzo mi przykro z powodu ciebie, z powodu Mili, tego co obie przeżywacie, ale to nie zmienia faktu, że ja wierzę Magdalene i mam nadzieję, że Florian dostanie, co mu się należy. – powiedziała chłodno Lisa, a jej usta przybrały zacięty wyraz.

–  Możesz mi wierzyć albo i nie, ale akurat ja nie mam powodów, żeby go bronić.

Lisa wbiła mimowolnie zdumione spojrzenie w Karin, ta jednak szybko ucięła temat, przechodząc do tego, co było powodem zaproszenia.

– Nie prosiłam cię, żebyś przyszła, żeby gadać o Florianie. Chcę porozmawiać o nas, jakkolwiek to dziwnie brzmi. Zwłaszcza dziś.  Byłam na widzeniu u mamy.

–  Coś się stało?

– Nie. Po prostu musiałam się z nią zobaczyć.

– Rozumiem. Jak ona się ma?

– Trzyma się. Zawsze była twarda. Mama powiedziała mi coś, co nie mogę zachować tylko dla siebie.  Coś co dotyczy także ciebie, Marie oraz waszego ojca. Tylko nie bardzo wiem, jak zacząć.

 Lisa po raz kolejny spojrzała ze zdziwieniem na Karin.

– Jest coś, czego o mnie nie wiesz, coś co dotyczy tego, co się stało, no wiesz… – Karin urwała, a Lisa tylko przytaknęła głową. Każda wiedziała o czym mowa. Nikt nie musiał rzeczy po imieniu nazywać.  – Sama wiesz, jaka była moja mama.  Nigdy jej nie było. Jak nie sprawy szkoły, to sprawy gminy. Kampanie, wybory. Wszystko, co ją interesowało to władza! A jak była, to było jeszcze gorzej. Nieustannie miała do niego o coś pretensje. Traktowała go czasem gorzej niż psa. Bywało, że jej nienawidziłam. Marzyłam, żeby znikła z naszego życia.   Jak jej nie było dłużej w domu, to zabierał mnie do restauracji, na wycieczki, koncerty, do teatru. Czułam się wtedy jak mała księżniczka.

– Tatusiowa córeczka! – zaśmiała się Lisa, ale zaraz spoważniała. – Wiem, że było ci ciężko po jego śmierci.

– Nic nie wiesz.  Nidy nie miałam odwagi ci tego powiedzieć… Bałam się, że wtedy przestaniesz się ze mną przyjaźnić… – Karin mówiła trochę nieskładnie. Zwykle konkretna, teraz gubiła się w swoich słowach. – Zawsze cię podziwiałam. Boże, chciałam być dokładnie taka, jak ty – czysta, jasna, bez wstydliwych tajemnic!

– To było dawno – dziś niewiele ma ze mną wspólnego. Wierz mi, Karin, we mnie nie ma od dawna nic do podziwiania! Zresztą, sama spójrz na mnie! Ani pieniędzy, ani kariery, ani męża, ani dziecka. Żaden mój związek nie trwał dłużej niż rok. Mieszkam kątem u rodziny, a moje biuro mieści się w byłej szopie. 38 letnia kobieta bez jednego sukcesu życiowego!  No, po prostu, Brigitte Jones z Allgäu! – Lisa zaśmiał się gorzko i cynicznie – Marie ma rację, kiedy mówi, że rozczarowałam wszystkich.  To raczej ja powinnam ciebie podziwiać.  Choć oczywiście za nic nie chciałabym być teraz w twoich butach. – Lisa widząc zgnębioną twarz Karin, a niepodejrzewająca, co ona ma jej do wyznania, dodała poważnie – A co do tajemnic – każdy ma coś do ukrycia przed światem. Ja może więcej niż inni.   I szczerze mówiąc, nie mam zamiaru więcej z nikim się nimi dzielić. Zabiorę je do grobu ze sobą.

– Też miałam taki zamiar. Jednak dłużej już chyba nie mogę trzymać języka za zębami. Za moją tajemnicę płaci ktoś bardzo wysoką cenę…   Moja mama jest w więzieniu z powodu mnie.

– O czym ty mówisz?

 Karin zaczerpnęła powietrza. – Już nie pamiętam, kiedy to się właściwie zaczęło, chyba po moich 13 tych urodzinach. Kupował mi sukienki dla dorosłych kobiet, buty na obcasach, ekskluzywną bieliznę, perfumy, przybory do malowania… Sam mnie malował, jak jej nie było. Chciał, żebym się w to przebierała, kiedy byliśmy sami. Na początku to mi się podobało, a nawet ekscytowało. Mieliśmy swoje małe tajemnice. Choć wiedziałam, że to wszystko jest złe. Miałam nieustanne wyrzuty sumienia. W dodatku on się robił coraz bardziej natarczywy. Zaczął mnie przerażać. Bałam się z nim zostać na dłużej sama w domu. Zaczęłam zamykać drzwi od mojego pokoju na noc.

W miarę jak Karin ciągnęła swoją historię Lisa patrzyła na nią z coraz bardziej przerażonym wzrokiem.

– Karin, co ty chcesz mi powiedzieć?! – krzyknęła Lisa.  Karin wolno kontynuowała.

– Mama miała jakieś zebranie w ratuszu, mieli omawiać budżet. Zapowiadała się kłótnia o pieniądze. Powiedziała, żebyśmy nie czekali na nią z kolacją.  Otwarł wino, sam rzadko pił i zwykle symbolicznie. Wtedy wypił sam prawie całą butelkę.  Miał dziwny wzrok. Chciałam iść do siebie. Nie pozwolił mi.  Był silniejszy…

– Z pewnością. – Lisa powiedziała chrapilwym głosem. – Dlaczego mi tego nie powiedziałaś wtedy? Byłyśmy przecież najlepszymi przyjaciółkami!  Bliższe niż nie jedne rodzone…

– Siostry. – dokończyła Karin.  

 – Właśnie! Marie nie wiedziała tyle o mnie, co ty!

– Po tym, jak nawet moja własna matka mi nie uwierzyła, nie miałam już odwagi nikomu o tym powiedzieć.

– W końcu jednak dała ci wiarę.  To, dlatego go przecież zabiła!

– Tak. Ale najpierw oskarżyła mnie, że wszystko to wymyśliłam – naczytałam się durnych książek, naoglądałam się głupich filmów i seriali. To przez ten serial Miasteczko Twin Paeks! Zwymyślała mnie od najgorszych. Powiedziała, że znalazła kiedyś schowaną moją bieliznę. W jej oczach byłam podłą, zepsutą dziewczyną.  A teraz… po 25 latach wyznała mi nagle, że to nie był mój ojciec! Możesz uwierzyć? Miała romans!

 – No, a on o tym wiedział? Wiedział, że nie jesteście spokrewnieni?

– Jakie to ma znaczenie, skoro ja w to wierzyłam?

– Fakt. Nie powinien nigdy przekraczać granic…

– Przekroczył wszystkie i wbrew mojej woli. Teraz rozumiesz, dlaczego nie mam ochoty nawet mówić o Florianie. I pomyśleć, że był czas, że miałam go za kogoś lepszego ode mnie! 

Lisa poczuła jak szloch dławi jej gardło, w odruchu solidarności złapała Karin za rękę – jedynie w ten sposób mogła jej okazać, jak bardzo ją rozumie. Nauczona jednak złym doświadczeniem z Marie i ojcem powstrzymała pokusę odpowiedzenia Karin tym samym, tj. opowiedzeniem jej o sobie.  Szczerość nie wyszła jej na dobre. Lisa nie chciała ryzykować, żeby ta już dobrze poszarpana jej przyjaźń z Karin rozpadła się na dobre, gdy powie jej prawdę o sobie.  – Do diabła z nim!  Z nimi wszystkimi!  Powiedziała ci, kto to był?

– Owszem. To dlatego cię prosiłam, żebyś przyszła. Nie domyślasz się? – Karin spojrzała wymownie na Lisę. Ta tylko rozszerzyła oczy.

– Byli przecież parą jeszcze w szkole średniej.

– Tak. Ale to się skończyło, gdy twoja mama wyjechała na studia!  – Lisa wstała gwałtownie z kanapy, jak zawsze, gdy zaczynały ją ponosić emocje. – To niemożliwe! Moi rodzice się kochali! Wiem to.

– Widocznie się nie skończyło, skoro jesteśmy siostrami.  – powiedziała spokojnie Karin, wodząc jednocześnie wzrokiem za Lisą, która próbowała opanować szok, szybko krążąc po pokoju.  – Moja mama powiedziała o tym twojej   mamie, kiedy ona odwiedziła ją w areszcie następnego dnia po aresztowaniu.

– I to ją zabiło!  – zawołała Lisa, która w jednej chwili zapomniała o wszystkim, co jej przed chwilą wyznała Karin i myślami odleciała do swojej matki. – Jak on to mógł zrobić mamie!

– Wiem, że to dla ciebie szok. Niemniejszy niż dla mnie. Jesteś rozczarowana tym, że jesteśmy spokrewnione?

Lisa już opanowała oszołomienie. Usiadła na powrót obok Karin, która wpatrywała się w jej twarz w wyczekiwaniu na reakcję. Na ustach Lisy pojawił się mimowolny uśmiech. Taki, jak pojawia się zawsze na twarzy człowieka, który po latach błądzenia we mgle, nagle zaczyna wszystko rozumieć. Niezależnie, czy ten brakujący element, który przed nim nagle odkryto, to jest dobra, czy zła informacja dla niego.  Podobnie jak Karin, czuła jakby odkryto nagle przed nią coś, co nigdy tak naprawdę nie było zakryte. Jedynie w końcu zostało nazwane po imieniu to, co od dawana w głębi serca się wiedziało. Szybko zapewniła Karin, że cieszy się z pokrewieństwa. Zapytała wreszcie o Milę.  

– Rozmawiałaś o tym z Milą?

Karin potrząsnęła przecząco głową.  – Mila potrzebuje teraz wsparcia z mojej strony, a tym na pewno nie jest licytowanie się, którą los gorzej potraktował, która jest większą ofiarą. Kiedyś przyjdzie na to czas… Teraz to byłoby dla niej tylko dodatkowym ciężarem.

– Nigdy nie powiedziałaś o tym Florianowi? – bardziej stwierdziła jak zapytała Lisa.

– I co by mi z tego przyszło? – zawołała Karin z drwiną – Byłby bardziej oględny, mniej egoistyczny?

– Dryfowanie pomiędzy współczuciem a wzgardą. – odparła mimowolnie Lisa. Zaraz też się zreflektowała, że się zagalopowała – Przepraszam cię, Karin. Nie powinnam.

– Niepotrzebnie. Trafiłaś w samo sedno. Tym musiałaby się ta spowiedź skończyć. Zresztą, niby co ja miałabym mu powiedzieć?  – rzuciła Karin prowokacyjnie do Lisy – Że przed nim był jeszcze mój ojciec?

– To nie był twój ojciec! – zaprotestowała gwałtownie Lisa.

– To wiem teraz. Wczoraj jeszcze był.

– Jak ona mogła ci prawdy nie powiedzieć przez tyle lat!

– Nie bardzo dałam jej na to szansę. Długo nawet listów nie czytałam.

– Nie ufałaś jej?

– Przed procesem była rok na psychiatrycznym oddziale. Jeśli w ogóle coś mówiła, to za dużo sensu to nie miało. Potem śmierć Petera i trwająca 20 lat nienawiść pomiędzy rodzinami zamknęły nam obu usta.

– A teraz?

– Teraz to już nie ma żadnego znaczenia… – Karin przerwała na moment. – Gdybyś ją wiedziała!

– Może dałoby się doprowadzić do uznania kary za odbytą? To już blisko 25 lat!

– Bardzo bym chciała!

– Zobaczę, co da się zrobić. Wcześniej jednak musimy z tatą porozmawiać. No i oczywiście z Marie.

– Lisa, daj mi czas samej to przetrawić! – przerwała jej gwałtownie Karin. Ona sama na razie nie była pewna, czy w ogóle chce mieć Lorenza za ojca. Zresztą, nawet matka pozostawiła jej to samej do rozstrzygnięcia: „Jak będziesz chciała, to mu powiesz. A jak nie, to zostanie, jak jest.” – usłyszała od matki na widzeniu. Ucięła więc na razie temat. – Teraz najważniejsza jest Mila.

– A Florian?

– Gdybym się zdecydowała, to chyba będziesz moim adwokatem?

– Jeszcze się pytasz. Pewnie!

– A co u ciebie?

– W domu wszyscy mają do mnie o coś pretensje.

– Rozumiem, że Marie trzyma teraz stronę Mirjam.

– Żeby tylko to. – Lisa wypuściła ciężko powietrze z płuc. – Atmosfera taka, że siekiera wisi w powietrzu! Marie mnie prawie że nienawidzi.

– Ach, bo uwierzę!  – zawołała Karin. Znała dobrze siostry. Marie, która wychowywała Lisę, miała do niej niemalże matczyny stosunek. Lisa była przyzwyczajona, że w uczuciach u siostry nigdy nie miała konkurencji. Dlatego Karin uznała, że Lisia po prostu przesadza. „Pewnie jest zazdrosna o zażyłość Marie z Mirjam. Coś jej ubyło i od razu straszne nieszczęście!”– pomyślała Karin. Okoliczność zaś, że Marie okazała się właśnie być także jej siostrą, mimowolnie wywołała myśl, że gdyby nie te wszystkie tajemnice, to ona też mogłaby być beneficjentką uczuć starszej siostry.

–  Zaczynam żałować, że wróciłam.

– Ja nie żałuję. Komu bym się teraz wypłakiwała w rękaw?

– Dobrze, że jest Jan. Inaczej nie miałabym z kim dwa uprzejme słowa zamienić w domu.

– Jaki on jest?

– Chyba nie ma wad. W każdym razie nikt jeszcze żadnej u niego nie znalazł.

– Marie chyba jest na swojej drodze do szczęścia.

– Przynajmniej jedna z nas.

Auf dem Weg zu diesem letzten Ruhm

Am Tag nachdem Georg und Florian von ihren Liebsten verlassen wurden, gehen die Brüder, die sich bewusst sind, dass sie alles verloren haben, im Morgengrauen in die Berge. Ihr Ziel waren die Höfatsscharte, die sie aus dem gemeinsamen Klettern mit ihrem Vater kannten. Sie hatten jedoch nicht die Absicht, nach Westgipfel durch die Wanne bergsteigen, aber die Brüder entschieden sich für eine ehrgeizigere Route – sie wollten die Höfatsscharte direkt über den West-Süd-Grat und den Zweiter Gipfel erreichen. Dann die Scharte zwischen Ost- und Mittelgipfel und schließlich Ostgipfel. Sie gingen bei Sonnenaufgang und erwarteten, ihr Ziel bei Sonnenuntergang zu erreichen. Georg und Florian packten ihre Kletterausrüstung in ihr Auto und machten sich auf den Weg nach Gerstruben, dem Ausgangspunkt für ihr Klettern. Sie beeilten sich, alles unten weit hinter sich zu lassen. Wenn man nichts mehr zu verlieren hat, könnet man sich jedes das Risiko aufnehmen und jeden Berg erreichen, den man will. Um zurück zu springen, muss man zuerst den tiefsten Punkt erreichen. Beide hatten das Gefühl, dass dies der letzte Moment in ihrem Leben sein könnte, um, sich zusammenzureißen und das erreichen, was sie wollen.

Als die Söhne zu dieser letzten irdischen Herrlichkeit nach Höfats gingen, um ihre Schande zu verbergen, erkannte Sebastian, dass sie nicht zurückkommen würden. Erstens gingen sie dorthin, um dort zu bleiben, und zweitens würden sie nicht mehr herunterkommen können, selbst wenn sie wollten. Gerade weil der Jüngere unentschlossen war und der Ältere nicht mit Stress umgehen konnte, was sie beide zum Scheitern unter extremen Bedingungen verurteilte. Er kletterte mit ihnen und  er kannte ihre Schwachstellen.  In diesem Moment traf ihn Angst, die langsam von Stunde zu Stunde zunahm, als das negative Szenario in seinem Kopf immer mehr zunahm, bis es sich in Tierangst verwandelte, die alle seine Glieder lähmte.  Der klassischer Stupor – er konnte immer noch nur seine Augäpfel bewegen.  Ihm blieb nur noch, auf das unvermeidliche Urteil zu warten. Er war allein. Überzeugt, dass er so bleiben würde.  Für immer, genauso wie er es sich wünschte. Und da tauchte sie – seine Frau Sofia – auf.

W drodze po ostatnią chwałę

Następnego dnia po tym, jak opuściły ich rodziny, bracia świadomi, że stracili wszystko, o świcie wychodzą w góry. Za cel wybierali sobie wszystkie cztery szczyty Höfats[6], które znali jeszcze ze wspólnych wspinaczek z ojcem. Jednak nie zamierzali iść najpierw na Westgipfel, jak to zwykle robili alpiniści, którzy w jednym podejściu chcieli zagarnąć wszystkie cztery szczyty, tylko bracia wybrali sobie ambitniejszą trasę przez grzbiet zachodnio – południowy i Zweiter Gipfel. Potem popularne Scharte między szczytem Środkowym i Wschodnim, a na koniec zostawili sobie dopiero Ostgipfel. Bracia wychodzili o wschodzie słońca, a cel spodziewali się osiągnąć o zachodzie słońca. Georg i Florian zapakowali do samochodu rzeczy do wspinaczki i ruszyli do Gerstruben, które było punktem wyjścia ich wspinaczki. Spieszyli się, żeby zostawić wszystko, co na dole, daleko za sobą. I tak nie mając nic, zmuszeni zostali docenić wreszcie siebie nawzajem. Bo teraz już tylko siebie mieli.  Gdy nie ma się nic więcej do stracenia, można podjąć się każdego hazardu i zdobyć każdą upatrzoną sobie górę.  Żeby odbić się, trzeba najpierw sięgnąć dna. Obaj czuli, że to być może ostatni już taki moment w ich życiu, żeby zebrać się w sobie i zdobyć to, co się chce.

Gdy synowie wyszli na ścianę – po tę ostatnią ziemską chwałę, żeby nią przykryć własną hańbę, Sebastian uświadomił sobie, że oni już nie wrócą. Raz, że po tam poszli – by zostać, a dwa – nie byliby w stanie zejść, nawet gdyby chcieli. Właśnie dlatego, że młodszemu brak zdecydowania, a starszy nie radzi sobie ze stresem, co w warunkach ekstremalnych skazuje ich obu na porażkę – śmierć. Wspinał się z nimi, znał ich słabe punkty. Wtedy też dopadł Sebastiana lęk, który powoli, z godzinę na godzinę powiększał się coraz bardziej, w miarę jak negatywny scenariusz coraz bardziej opanowywał jego umysł, aż zamienił się w zwierzęcy strach, który sparaliżował mu wszystkie członki. Klasyczny stupor – tylko gałkami ocznymi był w stanie jeszcze poruszać. Wszystko, co mu pozostało, to czekanie na nieuchronny wyrok. Był sam. Przekonany, że tak już pozostanie – zgodnie z wyrażonym życzeniem – na zawsze. I wtedy właśnie zjawiła się Ona – jego żona Sofia. 

Männerabend, Adams Geburtsfeier

In Georgs Wohnzimmer saßen die Brüder am Tisch. Florian nahm die letzten Anpassungen am Betriebssystem des Gasthauses an seinem Laptop vor. Georg stöberte die neuen Allgäuer Event-Angebote für die Gäste. Auf dem Tisch lagen verstreute Papiere und seitlich ein Satz Flaschen für Babys, einige Rasseln, ein Schnuller.   Zwischen dem Tisch und dem Kaffeetisch befand sich ein Laufstall, in dem das Baby schlief. Florian schloss den Laptop.

„Und diese neuen Verträge?“, fragte Georg.

„Es ist die Aufgabe des Chefs – Ich habe Feireabend.“

Florian drehte den Rollstuhl vom Tisch und sah den Gast in der Tür. Liam stand mit einem riesigen Plüschdrachen unter seinem Arm. Er hielt eine große Papiertüte in der anderen Hand. Georg sah von seinen Papieren auf.

„Wieso stehst du da? – Komm rein!“, rief Florian Liam sofort an.

„Netter Drache, aber wahrscheinlich etwas zu groß“, sagte, Georg und steht auf, um den Besucher zu begrüßen.

„Das ist für den Strohwitwer – auf das Kissen“, erwiderte Liam und wirft Florian das Stofftier zu.

„Guter Wahl – der Drache ist jetzt der perfekte Kumpel für Florian – genauso entweder speit er Feuer und Schwefel oder er sauft wie ein Loch.“

„Für Junioren“, sagte Liam und gabt Georg die Papiertüte. Er holt einen großen Karton heraus. Er lächelt breit. „Oh, ein beleuchtetes Karussell. Nun, wir haben es noch nicht! Danke dir!“

„Und das ist für den Senior, den einzigen stolzen Vater eines Sohnes in diesem Kreis“, sagte Liam und holt eine sorgfältig verpackte kubanische Zigarre aus der Innentasche seiner Jacke.  Er übergibt sie an Georg. Dieser schnüffelt das Geschenk.

„Stell du nur sicher, dass die Alarm nicht ausgelöst werden“, sagte Florian und wirft einen Blick an die Decke. „Du musst nur einen Strauch in den Garten pflanzen!“, kneift Florian seinen Bruder.

„Eifersüchtig!“, rief Georg an.

Liam ging zum Laufstall. Er setzte sich auf die Armlehne des Stuhls und sah das schlafende Baby einen Moment an. Der Klein Junge schlief auf dem Bauch, seine Beine waren an den Knien hochgezogen, so dass sein Po oben ragte. Seine Wange klebte an seinem Griff. Der andere w Hand war leicht über seinen Kopf gespannt.

„Er weiß, wie man sich mit der Welt einrichtet.“

„Der einzige Weise in der Familie“, sagte Florian, der den Drachen beobachtete und Minen darauf schoss.

„Er muss auf den Rücken gedreht werden“, sagt, Georg und ging zu seinem Sohn. Er steckte die Zigarre in seine Hemdtasche und drehte das Baby sanft auf den Rücken. Dann nahm er die Schachtel mit dem Karussell, schob die auf dem Tisch liegenden Papiere zur Seite und schüttete die Spielzeugteile aus der Schachtel auf die Tischplatte. „Flori, kümmerst du dich um die Montage des Spielzeugs? – Ich bringe Gläser”, sagte George und wandte sich an Liam. „Trinkst du auf die Gesundheit meines Sohnes?”, er fragte ihn.

„Du fragst ihn immer noch. In seinem Haus ist die Prohibition eingeführt!“, rief Florian an und fuhr näher an den Tisch heran, setzte den Drachen auf den freien Stuhl und machte sich daran, die Teile des Karussells zusammensetzen.

 „Entweder wird Papa von Geburstsfeiern blau oder sein Kind wird später ständig blau – daraus hat er Freunde, die ihm helfen, Unglück zu verhindern“, erwiderte Liam, der will nicht nein sagen.

„Es ist wahr, aber vielleicht nicht sehr in der Tradition deiner Familie“, sagte Georg, der bereits von seinem Bruder ein wenig über Liams Familie informiert worden war.

„Seit 35 Jahren ist diese Tradition anders. Als ich geboren wurde, trank die gesamte Redaktion drei Tage lang. Für meinen Vater ist es immer noch ein Rätsel, wie er mein Kinderbett gefaltet hat. Finn wurde geboren, als unser Vater auf einer seiner Reisen in den Nahen Osten war. Also wer weiß – vielleicht eine kombinierte Tradition? Nun, Mohammed und die Mädchen sind eine ganz andere Geschichte.”

„Wie viele seid ihr alle?“, fragt Georg.

„Sechs.“

„Nun, du hast Spaß zu Hause.“

„Es ist nicht langweilig – übrigens, wie geht es Lea – Aufgeregt, glücklich, eifersüchtig, unglücklich oder alles gleichzeitig?“

„Sie hat ihn noch nicht gesehen.“

Liam versteht es nicht. „Wo ist deine Tochter?“

„Sie ist mit ihrer Mutter gegangen. Sie sind in Nürnberg.“

„Ferien in der Stadt?“

„Mirjam setzt Therapie mit Jan fort.“

„Es ist gut. Aber dann kommt Lea wohl wieder hierher?“

„Dann kehrt Lea mit Mirjam nach München zurück. Dauerhaft. Dort hat sie eine Schule, Freunde und Klassenkameraden. Es ist besser so“, sagte Georg, der das Thema seiner Tochter beenden wollte. „Es ist Zeit für Geburtsfeier. Symbolisch leider“, Georg schaute mit seinem Sohn auf den Laufstall.

„Wir werden nicht feiern, bis dieser quadratische Tisch eine runde Tisch wird“, erwiderte Liam mit Verständnis.

„Glenfiddich 18 Jahre alt. Mit oder ohne Eis?“

„Ohne.“

Als Georg ging, warf Liam Florian einen fragenden Blick zu. Er hatte erwartet, dass Florian etwas mehr Licht ins Dunkel bringen würde, wenn sie allein waren. Er nahm mehrere Teile des Karussells vom Tisch und begann, sie zusammenzubauen.

„Nachdem meine ganze Familie mich verlassen hatte, beschloss mein geliebter Bruder, die Hälfte seiner eigenen in einer Geste brüderlicher Solidarität zu amputieren.”

„Kollision mit der Realität – die Gefühlswelt eines neunjährigen Mädchens ist ein Kosmos, in dem einfache Logik versagt?“

„Weißt du etwas darüber?“, sagte Florian, immerhin überrascht.

„Es ist nur so, dass ich irgendwo, als meine Tochter drei Jahre alt wurde, akzeptieren musste, dass es nicht möglich ist, vernünftig zu argumentieren. Denn es endet immer auf die gleiche Weise – Hände hoch.“

„Wie alt ist deine Tochter jetzt?“

„So alt wie Lea – fast neun Jahre.“

„Ich kann nur sagen, dass es nur besser wird. Aber es war mein ungewöhnlicher Bruder, der es schnell bekam und begann, mit Mirjam auszukommen.“

„Das ist gut – aber völlige Resignation?“

„Georg glaubt, dass er nach dem, was Lea gesehen hat, sein Sorgerecht für seine Tochter nicht mehr ausüben sollte. Es gibt niemanden in diesem Haus, der ihn davon überzeugen könnte, seine Meinung zu ändern.“

„Es gibt einen weiten Weg zwischen dem, was er denkt und dem, was er kann.”

„Was meinst du?“

„Mirjam hat in den nächsten sechs Monaten keine Chance, ihres Sorgerechts wiederzugewinnen. Und in dieser Zeit Georgs Hände sind gebunden – er wird nichts tun. Du braust keine Angst zu haben.“

„Was ist ein halbes Jahr? Du kennst meinen Bruder nicht – Georg ist so stur, dass man mit einem Eisbrecher nicht zu den noch frei arbeitenden Hirnresten durchbricht, wenn er etwas in seinen Kopf steckt. Nun, aber du hast einzigartige Überredungskünste – also versuchst du dein Glück.“

„In deinen Fall sind sie völlig gescheitert.“

„Die Justiz verfolgt mich nicht mehr.“

„Ich habe nicht über den Prozess nachgedacht – nur darüber“, erwiderte Liam und trat eloquent mit seinem Schuh gegen Florians Rollstuhl.  „Du hast der Reha aufgegeben.“

„Ich kann mir jetzt keinen Urlaub leisten. Georg kann kaum noch mit allem umgehen. Und jetzt ist das Baby hier! Die Eltern helfen ihm tagsüber mit seinem Kind. Aber immer noch nicht genug Stunden zum Schlafen.“

„Dann stellen euch jemanden ein!“

„Wir hätten es schon vor langer Zeit getan. Zumindest jemand, der Georg in der Küche hilft. Umso mehr – als die Mutter hat in den Töpfen einzurühren begann. Nur wen – die Einheimischen gehen in einem weiten Bogen um uns herum. Es sei denn, wir treten in die Fußstapfen von Hubers und stellen Freiwillige ein.”

„Ich verstehe”, sagte Liam mit deutlich verwirrtem Gesicht. Florian bemerkt dies und reagiert schnell. „Du hast keinen Grund, dich Vorwürfe zu machen – Georg ist selbst schuld. Er muss das Bier trinken, das er gebraut hat.“

Georg kam mit Gläsern und einer Flasche Whisky zurück. Er legte sie auf den Tisch. „Na und – ist das Karussell fertig?“

„Zeit für einen Test – wo ist die Steckdose?”, fragte Liam und nahm das Karussell vom Tisch.  Florian zeigt auf die Wand hinter dem Fernseher. Liam steckte das Karussell in die Steckdose. Das Karussell leuchtete auf. „Voilà!  – du könntest es selbst an das Kinderbett befestigen.“

 „Klar!“, erwiderte Georg und nahm Liam das Karussell ab. Er schnippte mit dem Finger auf die blauen Delfine, die ein Geräusch machten. „Heute haben Adi und ich einen romantischen Abend.“

„Georg, das Glas schlägt Wurzeln!“  rief Florians mit ungeduldiger Stimme an.

Georg legte das Spielzeug auf den Tisch, verschüttete den Alkohol in Gläser und verteilte es seinen Begleitern. „Auf meinen Jungen!“

„Weißt du schon was du für deinen Sohn willst?“

„Im Leben kann man entweder ein Spieler oder ein Zuschauer sein. Ich hoffe, mein Sohn wird die Rolle des Spielers wählen.“

„Möge er immer gegen bessere Spieler kämpfen als er – immer fair – und möge ihm niemals die Munition ausgehen!”, Liam hob sein Glas.

„Und möge der Wind ihn immer von der rechten Seite blasen!“, schloss sich Florian an.

„Amen!“, nickte Georg.

„Der erste Toast auf Adams Wohlstand und der zweite auf Adams Vaters Gesundheit!“, wirft Florian einen Blick auf Georg.

„Ein Toast auf meine Gesundheit, weil ein Toast auf meinen Verstand zu spät ist, oder, Flori?”, reif Georg in einem leicht provokanten Ton zu seinem Bruder an.

„Du hast es gesagt.“

„Äh, es ist Geburtsfeier, nicht Leichenschmaus!“, sagte Liam in einem versöhnlichen Ton, „Egal wie oft auf den Knien, wichtig wie oft von den Knien!“

„Leicht zu sagen, denn keine Fräulein Huber hat dich ins Visier genommen“, erwiderte Georg bitterlich.

„Man kann nie sicher sein“, sagte Florian

Georg hob die Augenbraue hoch und warf einen überraschten Blick auf Liam.

„Ich bin kugelsicher.“

Georg stieß ein hohles Lachen aus. „Wir hatten es auch gedacht, bevor unsere Särge in der Hubers Alp geschnitzt wurden – nimmst du das Beispiel der Gefallenen, damit deine nicht die dritte ist.“

„Dann, sagt man sich, das ist das Leben“, zuckte Liam die Achseln.

„Und trinkt man immer noch“, beendete Florian und nahm einen Schluck Alkohol.

„Wenn man nur kein Nagel wäre, sondern ein Hammer für diesen Sarg wäre.“

„Du, Liam, würdest lieber auf die Frau zielen, als sie auf dich zu zielen lassen, oder?”, fragte Georg.

„Na sicher – und du nicht?“

„Einmal muss man aufhören, sich den Wahn zu machen – ein Jäger zu sein – und akzeptieren die Rolle des ewigen Jagdwildes.“

„Oh, mein älterer Bruder hat endlich die Pubertät erreicht”, unterbrach Florian und schenkte sich einen Drink ein.

„Vielleicht wäre das akzeptabel, wenn die Jagd nicht mit dem Enthäuten und Ausnehmen endet“, erwiderte Liam Georg und ignorierte Florians Spott.

„Schließlich ist es immer besser, von einer weisen Frau erwischt zu werden, als für sich selbst eine dumme und leere zu finden”, sagte Florian

„Die weise Frau ist ein Oxymoron!“, sagte Liam nicht ohne nennenswerte Missachtung in seiner Stimme. Er trank seinen Whisky und fügte nach einer Weile hinzu. „Genau wie ein weiser Kerl. Der Mensch strebt nach Weisheit, aber er ist niemals weise. Bestenfalls vertuscht er seine eigenen Fehler besser oder schlechter verstecken.“

„Was suchst du wirklich bei einer Frau?“, fragte Georg plötzlich ernst.

„Nur eins – Ehrlichkeit! Es ist nur so, dass es am schwierigsten ist, in den sogenannten Anständigen zu finden.”

Florian wirbelte für einen Moment das Whiskyglas in seiner Hand herum und starrte düster auf seine goldene Farbe. Hätte er nicht seine eigene Hand für Karins Ehrlichkeit abgeschnitten, bevor er von dem Brief wusste?  Er blickte seinen Bruder an und bemerkte, dass Georg auch seine gute Laune verloren hatte. Auch er glaubte an Maries Ehrlichkeit, bis er neben ihm in der Zelle landete, als dieser Glaube fiel. Immerhin fiel es ihm schwer, sich mit Liams dekadentem Denken abzufinden, sagte er provokativ. „Besser eine ehrliche Hure, oder, Liam?“

„Die Fakten werden nicht diskutiert.“

„Was bedeutet überhaupt eine Hure?“, sagte Georg ironisch.

„Viele naive Männer denken, dass dies die Frau ist, die er bezahlen wird”, stößt Liam ein unangenehmes, spöttisches Lachen aus, das mit seinen nächsten Worten schnell verschwindet. „Während die wahre Hure die Frau deines Arbeitskollegen ist – die am Morgen ihren Ehemann und ihre Kinder kaum aus der Tür stellt  und dich zu einem morgendlichen Drink ruft – und bevor du überhaupt eintretest, entschuldigt sie dich dafür, dass sie sich noch nicht angezogen ist.”

„Und im Hintergrund wird das gleiche kaputte Album abgespielt – wie einsam, vernachlässigt, unglücklich usw. sie ist – alles ist dasselbe – kein Unterschied“, fügt Georg hinzu, der den Film gut kennt.

„Da ist eines – im Muster auf dem Teppich – ohne sie hättest du das Gefühl, in ständigem Déjà Vu zu sein.”

„Ich verstehe, Liam, du hast so viele Freunde wie Georg”, bemerkte Florian es kneifend.

„Männerfreundschaft ist eine heilige Sache!”, unterbrach Liam Florians Spott.

„Er müsste ihnen allen helfen, sich scheiden zu lassen, Florian.”

Die gute Laune der drei Musketiere war bereits am Boden, es wurde langsam wie ein Grab. Florian schlägt eine weitere Runde vor.

„Zu viel Ärger – und es ist tut man leid um die Kinder“, schließt Liam das Thema zu. „Gieß mich nicht mehr ein, Florian“.

„Nüchternheit ist ein vorübergehender Zustand“, sagte Florian philosophisch. „Sag mal du nicht, dass an deiner Haustür ein Alkoholtester installiert ist.“

„Wenn Liam weiter mit dir rumhängt, bekommt er nicht nur einen Alkoholtester an der Haustür, sondern eine neue Adresse“, erwiderte Georg seinem Bruder. „Kein Tropfen mehr für mich, Flori.” Georg bedeckte das Glas mit seiner Hand, als sein Bruder ihm noch eine Portion einschenken wollte. Er schaute bedeutungsvoll mit seinem Sohn auf den Laufstall.

„Übrigens, wie läuft euer Geschäft?”, fragte Liam und wechselte das Thema.

Florian lachte sarkastisch. „Fantastisch – man könnte sagen, dass der Gasthof unter Georgs Herrschaft boomt!”  Er warf einen Blick auf seinen Bruder und beendete spöttisch: „Und das Arbeitsamt wartet auf uns.”

„Was ist los?“

„Er fragt immer noch, nachdem er mich zum ersten Rassisten in Bayern gemacht hat!“, rief Georg an und sah seinen Bruder bedeutungsvoll an.

„Zumindest bist du berühmt“, erwiderte Liam leichthin.

„Danke für diesen Ruhm. Ich habe kürzlich eine Einladung per Post erhalten, mich den Nationalisten anzuschließen – Ich zähle nicht die Hakenkreuze, die ich von der Küchentür gewaschen habe.“

„Das ist aber eine Hysterie!“, rief Liam an und sah Florian an. Letzterer nickte. „Leider!“, erwiderte Florian amüsiert. Nach einer Weile sagte er jedoch ziemlich ernst. „Wir müssen uns nach unseren jüngsten Reinfallen etwas neu profilieren.“

„Was meinst du?“

„Keine Coachings, Konferenzen, Betriebsausfluge und Teambuilding-Events mehr -es hat nicht funktioniert. Wir gehen zu den Wurzeln zurück. Alles auf die alte Weise – Familien mit Kindern, Familienfeiern”, erklärte Georg.

„Neu ist nicht immer besser. Aber wenn du ein neues Angebot hast – schickst du es mir.”

„Interessiert is dich?”

„Im August wird mein Vater sechzig – der Platz wird gebraucht.”

 „Für wie viele Leute?”

„Ich weiß es nicht genau, aber irgendwo zwischen 80-100 Leuten.”

„Es kann getan werden.”

„Ja, aber mit Alkohol werden ihr wahrscheinlich keinen Haufen Geld verdienen.”

„Selbstverständlich”, erwiderte Georg gleichgültig.

„Wir haben bereits Geld mit der Betriebsausflug für eine Firma aus Hamburg verdient – nach ihrer Abreise mussten wir drei Putzkräfteteams einstellen“, sagte Florian sauer. „Und es gab noch andere Attraktionen.”

„Andere Attraktionen?”, fragte Liam mit sichtbarer Animation im Gesicht.

„Am Morgen ritt die Leiterin einer Abteilung einen Esel nackt über Hof und der Leiter der anderen Abteilung jagte sie auf dem Traktor.”

„Und wo haben sie sich endlich integriert – in einen Heuhaufen?”, fragte Liam und hielt ein offenes Lachen zurück, um das Baby nicht wecken.

„Tja, Traktor muss repariert werden. Wir haben einige unserer Stammgäste verloren. Der Gewinn genauso viel, wie Honig von Wespen – jetzt muss man es umdrehen“, fasstet Georg zusammen, der über die Kosten, die sie nach diesem Ereignis zu tragen hatten, keineswegs lacht.

„Schaut es euch anders an – ihr starten gemeinsam einen Neuanfang. Der erste Ansatz ist immer steil. Fehler am Anfang der Weg sind jedoch leichter zu korrigieren – wenn es am Anfang zu gut geht, geht es nur bergab.“

„Vorerst geht es bergab. Georg hat in Konferenzräume investiert – und was jetzt?”, sagte Florian und sah seinen Bruder an. „Vielleicht ein Kochschule für den Vorschulkindern?”

„Mein Bruder!“, reif Georg bedeutungsvoll an „Ich glaube, er wurde nach seiner Geburt im Krankenhaus umgetauscht.“

„Vielleicht“, erwiderte Liam mit einem Lachen, obwohl er im Allgemeinen froh war, dass er solche Blumen nicht von seinen Brüdern erhalten musste. Er wusste jedoch nicht, dass hier der Sender und der Empfänger mit Komplimenten bis vor kurzem umgekehrt installiert waren. „Aber ich würde nicht alles an deiner Stelle löschen, Georg. Die Betriebsausflüge ist ein Abwasserkanal, jeder weiß es. Konferenzen, Seminare, Meetings und Coaching sind Wege, die es immer noch wert sind, verfolgt zu werden.“

„Ich sage ihm dasselbe, aber Georg geht immer bis zum Äußersten. Etwas geht schief – und ein vollständiger Rückzug erfolgt – und in jeder Hand eine weiße Fahne. Nun, ich bin hier nicht mehr der Chef.“

 „Du willst das Ruder zurück – nun, bitte schön!”, erwiderte Georg scharf zu seinem Bruder. „Ich werde gerne in die Küche zurückkehren. In letzter Zeit gibt es niemanden, der das Schnitzel brät.”

„Vielleicht könnten wir uns gegenseitig helfen”, sagte Liam vorsichtig.

„Was meinst du?”

„Du könntest Hilfe in der Küche gebrauchen – und ich suche einen Job für meinen Bruder.”

„Was kann er tun?”, kam Florian schnell auf den Punkt.

„Nichts – er hat gerade seinen Abschluss gemacht.“

„Hat er schon Kontakt mit der Küche gehabt?”, fragt Georg.

„Jetzt arbeitet er als Koch-Helfe in einem türkischen Restaurant.”

„Und was – gefällt ihm es dort nicht?“

„Mir gefällt es dort nicht”, erwiderte Liam fest.

„Probleme?”

„Ich muss seine Umgebung ändern – sofort! Denn es ist schon so, wie nervige Zahnschmerzen, die endlich ausgerissen werden müssen.”

„Was genau sind das für Probleme – wenn ich fragen darf.”

„Das Temperament trägt ihn – gehörnte Seele. Wer kann das besser verstehen als du, Georg?”

„Wenn er so mutig und kämpferisch ist – könnte er vielleicht zum Boxen gebracht werden”, unterbricht Florian. „Ich kenne den Chef des örtlichen Clubs gut.”

„Warum nicht gleich zu den östlichen Kampfkünsten – willst du mich hilflos machen?  Nein – danke, Florian. Mohammed sollte endlich verstehen, dass es andere Möglichkeiten gibt, Konflikte zu lösen, als eine Faust mit der Nase zu schlagen.“

„Und was sagt dein Vater?”, fragte Georg im Ernst.

„Mein Vater sieht kein Problem.”

„Vielleicht bist du überempfindlich gegenüber deinem Bruder?”, sagte Florian ruhig.  

„Weißt du, welchen Spitznamen er in der Schule hatte – Gepard!”

„Ist es, weil er so wild ist?“, fragte Florian, der war jedoch ein wenig amüsiert.

„Nein – es ist, weil er seinen Gegner so schnell niederschlägt.”

„Anscheinend ist etwas Beduinenblut in ihm“, fasstet Florian zusammen, der immer noch der Meinung war, dass Liam etwas hysterisch gegenüber seinem Bruder ist.

„Unsinn!”, bestritt Liam vehement. „Wenn man einen Welpen in jungen Jahren zum Kampf anstiftet, wird er ein tollwütiger Hund.”

„Er ist jung, also tobt das Blut in ihm”, erwiderte Georg abweisend, der Limas Worte nicht ernst nahm. „Er wird sich beruhigen, wenn er sich verliebt.”

„Ich würde es gerne glauben – es ist gut, dass er die Schule beendet hat.”

„Okay – schick ihn zu mir“, sagte Georg und er wurde sofort ernst. „Nur um sicher zu gehen – muss ich dich fragen – abgesehen von seinen Temperamentproblemen hat er keine anderen Probleme? Du weißt, was ich meine.“

„Mohammed weiß nicht, was Drogen sind”, sagte Liam fest.

„Wenn du für deinen Bruder bürgst…”, beendete Georg nicht, als Liam ihn unterbrach. „Ich garantiere es – ich hätte es gewusst.”

Georg sah Liam lange an, als würde er an etwas denken. Liam wurde klar, dass er einen Satz zu viel gesagt hatte.

„Aber weißt du – wir servieren hier keinen Halaal, sondern traditionell – Schweinefleisch. Es wird kein Problem für ihn sein?”

„Und du versuchst alles – was kochst du?“

Georg nickt verständnisvoll.

„Ein Muslim in der bayerischen Küche – nun, es wäre eine Revolution“, sagte Florian amüsiert.

„Zumindest wirst du abnehmen“, unterbrach Georg den Spott seines Bruders. „Meine Wirbelsäule tut schon weh, wenn ich dich trage.”

„Es ist wichtig, dass sich eurer Image verbessert“, unterbrach Liam die Sticheleien der Brüder und kehrte zum Fall seines Bruders zurück. „Wann soll ich ihn zu dir schicken?”

„Wenn auch morgen früh – natürlich, wenn er will.“

„Was bedeutet das – wenn er will?“, sagte Liam abweisend. „Mohammed weiß, was Hierarchie ist – er kann gegen alle aufmucken, aber außerhalb der Familie.“

Adam fing an zu wimmern. Florian, der sich in der Nähe des Laufstalls befand, nahm den Schnuller vom Tisch und gab ihn dem Baby. Das Klein beruhigt sich, nachdem es Florians Finger mit einer Hand gepackt hat. Liam sah auf die Uhr an der Wand. „Ich denke – es ist Zeit für mich.“

„Wo hast du es so eilig?“, fragte Georg.

 „Du hast deine Pflichten.“ Liam warf einen Blick auf den Laufstall. „Und ich habe meine eigene.“

Georg sah Liam fragend an. „Morgen ist Samstag – ich glaube dein Büro ist geschlossen.“

„Der Mensch lebt nicht nur von der Arbeit“, erwiderte Liam und ging zu Florian hinüber. „Verliere nicht den Mut, Bruder!”  Dann verabschiedet er sich von Georg. „Mach‘s gut, Georg!”

„Du auch, Liam!“

Liam wollte gerade gehen, als Sebastian plötzlich in der Tür des Wohnzimmers erschien.

„Guten Abend, Jungs!“

„Was ist los, Papa?” Georg sah seinen Vater fragend an.

Sebastian trat ein. Er schaute auf den Tisch und sah eine Flasche Scotch und drei Gläser. „Es wird wahrscheinlich besser sein – wenn ich Adam mitnehme zu mir.“

„Das ist nicht nötig!“, erwiderte Georg, der sah den Blick seines Vaters.  „Liam geht gerade und Flori hat die Feier satt”, sagte Georg und nahm kurzerhand die Flasche und das Glas unter der Nase seines Bruders hervor und legte sie beiseite.

„Liam, du gehst nicht wegen mir?“, fragte Sebastian.

„Nein – eine Dame wartet zu Hause auf mich.“

„Nun, dann werde ich dich nicht aufhalten – die Dame sollte nicht warten!“, erwiderte Sebastian.

„Diese Dame ist seine Tochter“, erklärte Florian schnell.

 „Oh, du hast eine Tochter!“, sagte Georg mit offensichtlicher Neugier. „Wie alt ist sie?“

„Lili ist in deinem Lea-Alter.“

„Echt?“ rief Georg an.

„Mhm und wir haben unsere Pläne für den Abend – und meine kleine Dame toleriert keine Verspätung – meine Zucht.”

„Du hast sie schlecht erzogen“, scherzte Georg.

„Andererseits – perfekt!”

 „Dann beeil dich – in diesem Alter kann die Dame Vorwürfe machen”, sagte Georg scherzhaft.

„Auch die perfekte“, fügte Florian hinzu.

„Gute Nacht, Sebastian!“

„Einen Moment, Liam! Vielleicht reitet deine Tochter?“

„Nein – sie hat es noch nicht versucht“, erwiderte Liam mit Lachen auf den Lippen.

„Bring sie eines Tages mit – es ist jetzt Ferienzeit.“

„Ich denke darüber nach.“

„Wenn sie es mag – werden sie und Lea vielleicht später zusammen reiten?“

Georg senkte den Kopf und sein Gesicht zeigte, dass er seinem Vater für die Geste nicht dankbar war. Liam fing schließlich Sebastians Vorschlag zwischen den Zeilen auf. „Wir kommen – auf jeden Fall!“

Sobald Liam den Raum verlassen hatte, ging Georg zur Kommode und holte einen Umschlag heraus. Er gab den Umschlag seinem Vater.

„Was ist das?”

„Konzertkarten – einer der Gäste, die seinen Aufenthalt verkürzt haben, hat sie verlassen. Vielleicht gehst du mit Mama?”

„Georg, das ist keine gute Idee”, sagte Sebastian und gibt die Tickets an Georg zurück.

„Mamas Besuch wird nicht ewig dauern.”

„Ich werfe sie nicht raus.”

„Aber du tust auch nichts, um sie aufzuhalten. Hast du darüber nachgedacht, wie dieses Haus aussehen wird, wenn sie geht?”

„Wie immer.”

„Verwandelt sich in eine Kaserne – und mein Sohn sollte in einem solchen Haus gesund aufwachsen!”

Florian konnte nicht anders, als eine Prise Sarkasmus hineinzuwerfen. „Leitnerhof, Brutstätte der örtlichen Männerpest.“

„Und das soll meine Schuld sein?”

„Nun, jemand hat zuerst dieses schlechte Beispiel gegeben”, sagte Florian kneifend.

„Und jetzt soll ich dieses gute Beispiel geben?”

„Jemand muss opfern – für deinen Enkel!“, sagte Georg sanft.

Sebastian seufzte. „Gib mir die Tickets, Georg – Ich frage die Mutter.”

„Sei nett, Papa!“, fügt Florian schnell hinzu.

 Georg gab die Tickets seinem Vater.

„Heute ein Konzert, morgen ein Kino, übermorgen Abendessen – und in einer Woche ein Besuch bei der Bank”, sagte Sebastian und nahm die Tickets und ging. Die Brüder wurden wieder allein mit dem Baby bleiben.

„Nun, Bruder, lerne von den Besseren, wie man Geschäfte macht! Während eines Besuchs bekam Liam seinem Bruder einen Job und eine Party, um den 60. Geburtstag seines Vaters zu feiern – für die wir wahrscheinlich aus eigener Tasche bezahlen werden. An der Ausgangstür erhielt er auch Frei Reitunterricht für sein Kind”

„Übertreibst du es nicht ein bisschen?“

„Er selbst sagte, dass wir mit Alkohol nicht viel Geld verdienen werden. Außerdem kostet Halaal viel. Die Hälfte der Gäste ist Gören – wie ist das bei ihnen – also die Hälfte des Einkommens, doppelte Arbeit. Tolles Geschäft! – und du?”

„Nun?“

„Als Belohnung dafür, dass du deinen Vater und deine Mutter zum Konzert geschickt hast – die Vorbereitung von zwei Bäder für zwei Leitners warten in der Perspektive des Abends auf dich.”

„Man macht keine Geschäfte mit seinen Eltern, Flori – außerdem sei vorsichtig, denn ich bereite dir ein Bad im Teich und ein Bett im Stall vor.”

„Es ist immer eine kleine Veränderung.”

„Du hörst besser auf, meine Schuhe anzuprobieren, wenn du keinen Hühnerauge willst!”

„Jemand muss die Familientradition aufrechterhalten – und ich brauche deine Schuhe nicht – ich brauche keine Schuhe mehr.”

„Dein Problem, Florian, ist, dass dich noch nie jemand so richtig in den Hintern getreten hat.”

„Du wirst der Erste sein.”

„Provoziere mich nicht.”

Adam wachte auf und fing an zu weinen. Georg ging zum Laufstall und nahm seinen Sohn in die Arme.

„Tja, es ist Zeit für eine Flasche vor dem Schlafengehen”, sagte Florian und nahm die Flasche Scotch aus der Kommode.

„Du wirst nicht alleine die Flasche 18 Jahre alten Whisky trinken, oder?”

„Nicht allein – Ich habe heute einen Freund, der mir hilft!”, erwiderte Florian und nahm den Drachen von seinem Stuhl. „Es gibt nur eine Geburtsfeier – alles auf die Gesundheit meines Neffen!”

Georg folgte seinem Bruder mit den Augen. Als Florian aus der Tür verschwand, sah er seinen Sohn an. „Dein Onkel war einst der echte Winnetou – leider ist wegen des feurigen Wassers nur noch ein rotes Gesicht von ihm übrig.”

Behinderung verzerrt immer den Charakter. Alkohol beraubt einen Mann jeglichen Charakters. Florian sah sich von Tag zu Tag weniger ähnlich.

Męski wieczór – pępkowe.

W salonie w mieszkaniu Georga, bracia siedzieli przy stole. Florian, przy laptopie, nanosił ostatnie poprawki do systemu operacyjnego zajazdu, Georg przeglądał nowe oferty imprez z Allgäu dla gości. Na stole leżały porozrzucane papiery, z boku zestaw butelek do karmienia niemowląt, jakieś grzechotki, smoczek. Pomiędzy stołem a stolikiem do kawy stał kojec, w którym spał niemowlak. Florian zamknął laptop.

– A te nowe umowy?

– To robota szefa. Ja mam fajrant. 

Florian obrócił wózek od stołu i wtedy spostrzegł gościa w drzwiach. Liam stał z wielkim pluszowym smokiem pod pachą. W drugiej ręce trzymał sporą papierową torebkę. Georg podniósł głowę znad papierów.

– Co tak stoisz? Wchodź! –  rzucił natychmiast Florian do Liama.

– Fajny smok, ale chyba trochę na wyrost. –  odezwał się Georg i wstał do stołu, żeby się przywitać z gościem.

– To dla słomianego wdowca – do podusi.  – odparł Liam i rzucił pluszakiem w kierunku Floriana.

– Dobry strzał! Smok to teraz idealny kumpel dla Floriana. Też na przemian zieje siarą albo doi bez dna.  

– Dla juniora. – Liam podał papierową torbę Georgowi. Ten wyciągnął z torebki spory karton i natychmiast uśmiechnął się szeroko.

– Oh, karuzela na łóżeczko z podświetlaniem. No, tego jeszcze nie mamy! Dzięki!

– A to dla seniora – jedynego w tym gronie dumnego ojca syna. – Liam wyjął z wewnętrznej kieszeni kurtki starannie zapakowane pojedyncze kubańskie cygaro i wręczył je Georgowi. Ten z odpowiednia miną wziął się za obwąchiwanie prezentu. 

 – Tylko uważaj, żeby się alarmy nie uruchomiły!  – zawołał Florian i rzucił spojrzenie na sufit. – To jeszcze ci tylko krzaczek został do posadzenia w ogródku.

– Zazdrosny!

Liam podszedł do kojca. Przysiadł na poręczy fotela i patrzył przez moment na śpiące dziecko. Chłopczyk spał na brzuchu, nogi miał podciągnięte w kolanach tak, że pupa sterczała mu górę. Policzek miał przylepiony do jednej rączki, druga była wyciągnięta nieznacznie nad jego główką.

– Ten to wie, jak się od razu ustawić do świata. 

– Jedyny mądry w rodzinie.  –  odparł Florian, który przyglądał się smokowi i strzelał do niego miny.

– Trzeba go już na plecy obrócić. – zauważył Georg i podszedł do synka. Schował cygaro do kieszeni koszuli i obrócił dziecko delikatnie na plecy. Po czym wziął pudełko z karuzelą, przesunął papiery na stole i wysypał z pudła części zabawki na blat.

– Flori, zajmiesz się składaniem? Pójdę po szkło. – powiedział do brata, po czym zwrócił się do Liama – Wypijesz chyba za zdrowie mojego syna?

– Jeszcze się go pytasz! On ma w domu prohibicję. – zawołał Florian i przysunął się do stołu, położył moka na wolnym krześle i zabrał się za składanie części karuzeli.

– Dziecko nieopite – dziecko chorowite. –  rzucił sentencjonalnie Liam, który nie zamierzał odmawiać.

– Co prawda to prawda, choć chyba nie bardzo w tonacji twojej rodziny. – odparł Georg, który już został co nieco doinformowany przez brata o rodzinie Liama.

 – Przez 35 lat różna była ta tonacja. Kiedy ja się urodziłem to trzy dni piła cała redakcja. Przed ojcem do dziś zakryte jest tajemnicą jak on to moje łóżeczko poskładał. Finn urodził się, jak przebywał na jednej ze swoich podróży po Bliskim Wschodzie.  Więc licho wie, może tradycja łączona… No, a Mohammed i dziewczyny to już zupełnie inna bajka.

– To, ile was jest razem do kupy? – zapytał Georg.

– Sześcioro.

– To wesoło.

– A właśnie, a` propos rodzeństwa, jak tam Lea – podekscytowana, zadowolona, zazdrosna, nieszczęśliwa, czy wszystko na raz?

– Jeszcze go nie widziała.

– To, gdzie jest twoja córka? – Liam nie rozumie.

– Wyjechała z matką. Są w Norymbergi.

– Wakacje w mieście?

– Mirjam kontynuuje terapię u Jana.

– No dobrze. Ale potem chyba Lea tu wraca?

– Potem Lea wraca z Mirjam do Monachium. Na stałe. Tam ma szkołę, koleżanki, kolegów. Tak jest lepiej. – Georg, żeby zakończyć temat córki, odwrócił jego przedmiot na syna.  – Czas na pępkowe!  – Georg rzucił okiem w kierunku kojca z synem. Symbolicznie, niestety.

 – Nie będziemy świętować aż ten kwadratowy stół zamieni nam się w okrągły. – doparł Liam ze zrozumieniem.

– Glenfiddich 18 Year Old. Z lodem, czy bez?

– Bez.

Ledwo Georg wyszedł, jak Liam rzucił pytające spojrzenie na Floriana. Spodziewał się, że teraz, gdy zostali sami, Florian rzuci trochę więcej światła. Wziął kilka części karuzeli ze stołu i zaczął je składać.

– Mój kochany brat po tym, jak mnie odpadła cała rodzina, w ramach solidarności braterskiej postanowił sam amputować sobie połowę.

 – Zderzenie z rzeczywistością – świat emocji dziewięcioletniej dziewczynki to kosmos, wobec którego prosta logika zawodzi?

– Wiesz coś o tym?  –  odparł Florian, mimo wszystko zaskoczony.

– Tyle tylko, że gdzieś mniej więcej, kiedy moja córka skończyła trzy lata, musiałem przyjąć do wiadomości, że na rozum to się nie da. Bo zawsze skończy się tak samo: ręce do góry.

– Ile ma teraz twoja córka?

– Tyle co Lea – prawie dziewięć lat.

– To mogę jedynie powiedzieć, że dalej będzie już tylko lepiej. Ale to akurat mój niekumaty bart szybko załapał i zaczął się jednak dogadywać z Mirjam.

– To i dobrze. Ale zupełna rezygnacja?

– Georg uważa, że po tym, czego Lea była świadkiem, nie powinien dłużej sprawować nad nią władzy rodzicielskiej. Już nie ma w tym domu takiego, co by mu to był w stanie wyperswadować.

– Między tym, co on uważa, a tym, co może zrobić jest daleka droga.

– To znaczy?

– Mirjam nie ma szans odzyskać praw rodzicielskich przez najbliższe co najmniej pół roku. I przez ten czas Georg ma ręce związane. Nie zrobi nic. Także nic nie-bój.

– Co to jest pół roku? Nie znasz mojego brata. Georg jest tak uparty, że jak sobie coś wbije w ten zakuty łeb, to lodołamaczem nie przebijesz się do tych resztek mózgowia, co jeszcze swobodnie pracują. No, ale ty masz wyjątkowe zdolności perswazji, więc próbuj szczęścia.

–  W twoim przypadku zawiodły kompletnie.

–  Wymiar sprawiedliwości już mnie nie ściga.

– Nie myślałem o procesie tylko… o tym. – odparł Liam i wymownie kopnął  butem w kółko od wózka Floriana. – Z Reha zrezygnowałeś.

–  Teraz nie mogę sobie na wakacje pozwolić.  Georg z trudem już ogarnia całość.   A teraz jeszcze doszedł dzieciak. Rodzice pomagają przy dziecku w ciągu dnia. Ale i tak za mało godzin na sen.

– Zatrudnijcie kogoś!

– Dawano byśmy to zrobili, choćby pomoc do kuchni, bo matka w garach zaczyna mieszać Georgowi.  Tylko kogo? Miejscowi nas omijają szerokim łukiem. Chyba, że pójdziemy w ślady Huberów i zaczniemy letników na wolontariat ściągać.

– Rozumiem. – odparł Liam, na którego twarzy Liama pojawiło się wyraźne zmieszanie. Florian dostrzegł je i szybko zareagował:

– Nie, no ty nie masz powodów do robienia sobie wyrzutów. Georg sam jest sobie winien. Musi wypić piwo, które nawarzył.

Tymczasem Georg wrócił już ze szklankami i butelką. Podszedł do stołu i rozłożył wszystko na blacie. Rzucił spojrzeniem na karuzelę.

– Co, karuzela gotowa? 

Liam wziął karuzelę ze stołu. – Czas na test. Gdzie kontakt?  – Florian wskazał ręką na ścianę za telewizorem. Liam podłączył karuzelę do kontaktu. Karuzela zjaśniała od kolorowych światełek.

 –  Voilà[1]! Do łóżeczka to już sam przyczepisz.

 – Pewnie. – odparł Georg i odebrał karuzelę od Liama. Pstryknął palcem w niebieskie delfinki, żeby wydały dźwięk. – Mamy dziś z Adamem… nastrojowy wieczór.

– Georg, szkło korzenie zapuszcza! –  Florian przywrócił brata do rzeczywistości zniecierpliwionym głosem.

 Georg odłożył na stół zabawkę, rozlał alkohol do szklanek i rozdał je towarzystwu.

– To za mojego chłopaka!

– Wiesz już, czego chcesz dla swojego syna?

– W życiu można być albo graczem, albo widzem. Mam nadzieję, że mój syn wybierze rolę gracza.

– To niech gra zawsze z lepszymi od siebie, fair i niech mu amunicji nigdy nie zabraknie! – Liam podniósł szklankę.

– I niech mu wiatr zawsze wieje z tej właściwej strony! – dołączył się Florian.

– Amen! – przytaknął Georg.

– Pierwszy toast za pomyślność Adama, a drugi – na zdrowie taty Adama!   – Florian rzucił spojrzenie na Georga.

– Na zdrowie, bo na rozum już za późno, co Flori?  –  odparł Georg lekko prowokacyjnym tonem do brata.

– Ty to powiedziałeś.

– Eh, to pępkowe a nie stypa!  – powiedział Liam pojednawczo – Nie ważne, ile razy na kolana, ważne, ile razy z kolan!

–  Łatwo ci się mówi, bo jeszcze cię żadna Huber nie wzięła na celownik. –  odparł mu cierpko Georg.

– Nigdy nie wiadomo.  –   odezwał się Florian z wątpliwością w głosie, a Georg podniósł brew do góry   i rzucił zaskoczone spojrzenie na Liama.

– Jestem kuloodporny.

Georg w odpowiedzi wypuścił pusty śmiech.

– Nam się z Florim też tak wydawało zanim nam w Hubers Alp trumien nie wystrugano. Weź przykład z poległych, żeby twoja nie była trzecią.

–  Jak co, mówi się trudno. –  odparł obojętnie Liam i wzruszył ramionami.

–  I pije się dalej.   –  dokończył Florian.

–  Byle by się tylko ostatecznie nie było gwoździem, tylko młotkiem przy tej trumnie.

– Ty, Liam, wolisz zerować, niż być zerowanym, co?

– Oczywiście. A ty nie?

– Kiedyś trzeba przestać mieć złudzenia, że się jest myśliwym. I zaakceptować rolę wiecznej zwierzyny.

– O, mój starszy brat w końcu zakończył okres dojrzewania. – sarknął Florian i dolał sobie porcję alkoholu. Liam zbył kpinę Floriana i odparł Georgowi.

– To byłoby może i do akceptacji, gdyby nie to, czym kończy się to polowanie – obdzieraniem ze skóry i patroszeniem kiszek. 

–  Ostatecznie, zawsze lepiej już być złowionym przez jakąś mądrą niż samemu sobie znaleźć i durną, i pustą.

– Mądra kobieta to oksymoron! – odparł Liam, nie bez wyczuwalnego lekceważenia w głosie. Upił whisky i po chwili dodał – Tak jak i zresztą mądry facet. Człowiek do mądrości dąży, ale mądry nigdy nie jest. Co najwyżej lepiej lub gorzej tuszuje własne błędy.

– Czego ty tak naprawdę szukasz w kobiecie? –  zapytał nagle poważnie Georg.

– Tylko jednego – uczciwości. Tyle, że o to właśnie najtrudniej u tych przyzwoitych.

Florian obracał przez chwilę w ręce szklankę z trunkiem, przyglądając się ponuro jego złocistej barwie. Czyż on nie dałby sobie ręki obciąć za uczciwość Karin zanim dowiedział się o liście? Spojrzał na brata i zauważył, że Georg też zgubił rezon. On też wierzył w uczciwość Marie, aż wiara padła i wylądował obok niego w celi. Mimo wszystko, trudno mu było pogodzić się z tym dekadenckim myśleniem Liama, rzuca prowokacyjnie:

– Lepsza uczciwa dziwka, co Liam?

– Z faktami się nie dyskutuje.

– Co to znaczy w ogóle dziwka?  – rzucił ironicznie Georg

– Niejednemu naiwnemu wydaje się, że to ta, której zapłaci. –  odparł Liam i puścił nieprzyjemny drwiący śmiech, który jednak szybko wygasł wraz jego następnymi słowami – Podczas, gdy prawdziwa dziwka to żona twojego kolegi z pracy, która ledwo rano wystawi za drzwi męża i dzieci, jak dzwoni do ciebie i zaprasza cię na przedpołudniowego drinka. I zanim jeszcze wejdziesz, przeprasza cię, że nie zdążyła się ubrać…

– A w tle ta sama zdarta płyta – jaka to ona samotna, zaniedbana, nieszczęśliwa, etc. – dorzucił Georg, który dobrze znał ten film – Wszystko tak samo. Żadnej różnicy. 

–  Jest jedna – we wzorku na dywanie. Bez niej miałbyś wrażenie, że masz nieustanne déjà vu.

– Widzę, Liam, że masz równie dużo przyjaciół, co Georg.  – zauważył z sarkazmem Florian. Ten natychmiast jednak uciął jego drwinę. – Przyjaźń męska to święta rzecz! 

– Musiałby ich wszystkich po rozwodzić, Florian.

 – Za dużo zachodu. I szkoda dzieci. – spuentował rzecz Liam.

Dobry nastrój trzech muszkieterów leżał już na podłodze, robiło się powoli jak w grobowcu. Florian zaproponował dolewkę. Liam potrząsnął głową. –  Mnie już nie dolewaj.

– Eh, trzeźwość to stan przejściowy. –  powiedział Florian filozoficznie – Tylko nie mów, że jesteś samochodem?

– Tylko człowiekiem. – odparł Liam, wyraźnie ubawiony.

– Ja też – pas, Flori. – Georg zakrył szklankę ręką, gdy brat chciał mu dolać drugą porcję i wymownie rzucił spojrzeniem na kojec z synem.

– Tak w ogóle, jak się ten wasz interes kręci? –  zapytał Liam, żeby zmienić temat.

Florian roześmiał się sarkastycznie: – Fantastycznie! Można powiedzieć, że pod rządami Georga ineterskwitnie. A urząd pracy już na nas czeka.

-Co jest grane?

– Jeszcze się pyta po tym, jak zrobił ze mnie pierwszego rasistę w Bawari! – zawołał Georg i rzucił odpowiedni blik na Floriana.

– Przynajmniej jesteś sławny.

– Dziękuję za taką sławę. Ostatnio dostałem pocztą zaproszenie do wstąpienia w szeregi NPD. Swastyk, które pościerałem z drzwi kuchni już nie liczę.

 – To już histeria!  – zawołał Liam i rzucił okiem w kierunku Floriana.

– Niestety! – przytaknął Florian, po chwili jednak dodał poważnie – Musimy po ostatnich wtopach trochę się przeprofilować.

– To znaczy?

– Koniec z coaching` em, konferencjami i imprezami integracyjnymi. To się nie sprawdziło. Wracamy do korzeni. Rodziny z dziećmi. Poza tym, co zawsze: imprezy rodzinne. – wyjaśnił Georg.

– Nie zawsze nowe znaczy lepsze. A jak już będziecie mieć nową ofertę, to podrzućcie.

– A co, zainteresowany?

– W sierpniu mój ojciec kończy sześćdziesiąt lat, będzie lokal potrzebny.

– Na ile osób?

– Konkretnie nie wiem, ale gdzieś między 80 – 100 osób.

– To się da zrobić.

– Ta, ale na alkoholu to raczej za dużo nie zarobicie.

– To się rozumie.  – odparł Georg obojętnie, a jego brat dorzucił kwaśno – Już zarobiliśmy. Na imprezie integracyjnej jednej firmy z Hamburga.  Po ich wyjeździe musieliśmy wynająć trzy ekipy sprzątające. A i były jeszcze inne atrakcje.

Inne atrakcje? – zapytał Liam z wyraźnym ożywieniem na twarzy.

– Nad ranem szefowa jednego działu jeździła nago na oślicy po Hofie, a szef drugiego działu gonił ją na traktorze.

 – I gdzie się ostatecznie zintegrowali? – Liam pohamował otwartą lachę, żeby nie obudzić dziecka.  – W stogu siana?

– Ta, traktor do naprawy, potraciliśmy trochę stałych gości. Zysku co w pysku. Teraz trzeba to poodkręcać. – podsumował gorzko Georg, któremu daleko było do śmiechu na wspomnienie kosztów, które musieli ponieść po tej imprezie.

– Spójrzcie na to z innej strony. Odpalacie nowy start razem. Pierwsze podejście zawsze jest strome. Ale błędy na początku drogi łatwiej skorygować. Nie ma efektu wody sodowej. Jak na początku idzie za dobrze, to potem jest już tylko w dół.

– Póki co to równia pochyła.  Georg zainwestował w sale konferencyjne i co teraz? Może szkółka dla talentów kulinarnych pośród przedszkolaków? – Florian rzucił odpowiednie spojrzenie na brata.

– Mój brat!  – zareagował wymownie Georg – Chyba go w szpitalu podmienili.

– Chyba. – odparł Liam z ubawem, generalnie jednak zadowolony, że on takich kwiatków nie musi odbierać od swoich braci. Nie wiedział, jednak, że tu nadajnik i odbiornik z komplementami jeszcze niedawno odwrotnie były zainstalowane.

– Ale też bym wszystkiego na twoim miejscu, Georg, nie kasował. Firmowe wyjazdy integracyjne to kanał, to wie każdy. Jednak i na zwykłych chrzcinach można pojechać. Konferencje, coaching to ścieżki, które warto by jeszcze udeptać.

– To samo mu mówię, ale Georg zawsze po skrajności. Coś pójdzie nie tak i od razu pełny odwrót. I w każdej ręce biała flaga. No, ale ja tu już nie jestem szefem.

– Chcesz ster z powrotem, proszę bardzo! – odparł ostro do brata Georg – Chętnie wrócę do kuchni. Ostatnio nie ma kto kotleta usmażyć.

–  Może… – odezwał się Liam ostrożnie – Może moglibyśmy sobie nawzajem pomóc.

– Co masz na myśli?

– Tobie przydałaby się pomoc w kuchni, a ja… szukam zajęcia dla mojego brata.

– Co on umie? –  Florian szybko przeszedł do sedna.

– Nic. Właśnie zrobił maturę.

– Miał już styczność z kuchnią? – dopytywał się Georg

– Teraz wakacyjnie pracuje w restauracji tureckiej jako pomoc kucharza.

– I co nie podoba mu się tam?

– Mnie się nie podoba. – powiedział z naciskiem Liam.

– Problemy?

– Muszę mu zmienić środowisko. Natychmiast. Bo jest już jak ten upierdliwy ból zęba, który trzeba w końcu wyrwać z korzeniami.

– A te problemy to tak konkretnie to co, jeśli wolno spytać?

– Temperament go ponosi. Rogata dusza. Kto, jak to kto, ale ty, Georg, chyba to rozumiesz.

– Skoro taki bitny i zadziorny, to może by go na boks zapisać. – wtrącił się Florian. – Znam dobrze szefa tutejszego klubu.

 – Może jeszcze na wschodnie sztuki walk? Chcesz mnie zrobić bezradnym? Nie, dzięki, Florian. Mohammed powinien wreszcie zrozumieć, że istnieją inne sposoby na rozwiązywanie konfliktów, jak tylko spotkanie pięści z nosem.

– A co na to wasz ojciec? – zapytał Georg poważnie.

–  Mój ojciec nie widzi problemu.

– Może to ty jesteś przewrażliwiony? – spokojnie zauważył Florian.  

– Ty, wiesz jaką on miał ksywkę w szkole? Gepard.

–  Bo taki dziki?  – zapytał, trochę jednak rozbawiony Florian.

– Nie. Bo tak szybko powala przeciwnika na ziemię.

– Widocznie odzywa się w nim beduińska krew. – podsumował Florian, który nadal po prostu sądzi, że Liam trochę histeryzuje, jeżeli chodzi o brata.

–  Nonsens! – Liam zaprzeczył gwałtownie – Jak się szczenię szczuje za młodu, to wyrośnie z niego wściekły pies.

–  Młody jest, więc krew się w nim burzy. – odpowiedział Georg z bagatelą – Uspokoi się, jak się zakocha. 

– Chciałbym w to wierzyć. Dobrze, że szkołę skończył.

– No, dobra. Przyślij go do mnie. – powiedział w końcu Georg i zaraz zrobił się poważny – Tylko tak jeszcze dla pewności zapytam – poza problemami z temperamentem, nie ma on innych problemów – wiesz, o co mi chodzi.

– Mohammed nie wie, co to są narkotyki. – odparł pewnym głosem Liam.

– Skoro ręczysz… – Georg nie zdążył dokończyć, gdy Liam mu przerwał. – Gwarantuję to. Poznałbym! – powiedział ponownie stanowczym tonem Liam. Georg trochę przydługo mu się przyglądał, jakby się nad czymś zastanawiał. Ten załapał, że powiedział o to jedno zdanie za dużo.

– Tylko wiesz, my tu halaal [2]nie serwujemy. Tylko tradycyjnie – wieprzowinę. Nie będzie to dla niego problemem?

 – A ty wszystko próbujesz, co gotujesz?

Georg przytaknął głową, że rozumie.

– Muzułmanin w bawarskiej kuchni! – zawołał Florian z ubawem. – No to by była rewolucja. 

– Przynajmniej trochę schudniesz.  – Georg uciął przycinki brata. – Od dźwigania ciebie, bolą mnie już plecy.

– Grunt, żeby się wam wizerunek poprawił.  –przerwał docinki braci Liam i powrócił do sprawy swojego brata – To, kiedy mam go przysłać?

 – Choćby jutro z samego rana.  Oczywiście jak zechce.

 – Co znaczy zechce? Mohammed wie, co to hierarchia. Podskakiwać to sobie może, ale poza rodziną. 

Adam zaczął kwilić.  Florian, który był najbliżej kojca wziął ze stołu smoczek i podał go dziecku. Maluch się uspokoił, gdy złapał rączką za palec Floriana. Liam rzucił okiem na zegar na ścianie. – No to chyba czas na mnie.

– A dokąd ci się tak spieszy?

–  Ty masz swoje obowiązki – Liam rzucił spojrzenie w kierunku kojca – A ja swoje.

– Jutro sobota, kancelaria masz chyba nieczynną?

– Człowiek nie tylko pracą żyje. – odparł Liam i podszedł do Floriana – Nie trać ducha, bracie! –  Po czym pożegnał się z Georgiem. – Trzymaj się, Georg!

– Ty, też.

Liam miał już wychodzić, gdy w drzwiach salonu stanął nagle Sebastian.

– Dobry wieczór, chłopcy!

– O co chodzi, tato? –  rzucił Georg pytającym wzrokiem do ojca.

Sebastian postąpił do środka, spojrzał w kierunku stołu i spostrzegł butelkę szkockiej i szklanki.

– Może … ja zabiorę Adama?

– Nie trzeba! – Georg dostrzega spojrzenie ojca.  – Liam właśnie wychodzi, a Flori ma już dość. – Georg bezceremonialnie zabrał butelkę oraz szklankę spod nosa brata i odstawił na bok.

– Liam, chyba nie wychodzisz z powodu mnie?

– Nie.  Jedna dama czeka na mnie w domu.

–  A to nie zatrzymuję.  Dama nie powinna czekać.

– Ta dama, to jego córka. – szybko wyjaśnił Florian.

– Masz córkę? – odezwał się Georg, a na jego twarzy pojawiło się wyraźne zaintrygowanie. Liam potwierdził ruchem głowy. – W jakim jest wieku?

– Lili jest w wieku twojej Lei.

– Naprawdę? – zawołał Georg i uśmiechnął się szeroko – co oczywiste, jemu dopiero teraz Liam zdał się wart bliższego poznania.

– Mhm.  I my mamy swoje plany na wieczór. A moja mała dama nie toleruje żadnych spóźnień. Mój chów!

– To ją źle wychowałeś! – zażartował sobie Georg.

– Przeciwnie – doskonale!

– No, to się lepiej spiesz. Damy w tym wieku potrafią już się o swoje prawa upomnieć.

– Nawet te doskonale wychowane. – dorzucił Florian.

– Dobranoc, Sebastian.

– Jedna chwila, Liam!  Jeździ może konno twoja córka? 

– Nie. – Liam ze śmiechem na ustach – Tegojeszcze nie próbowała.

– Przyprowadź ją kiedyś. Teraz są wakacje.

–  Pomyślę o tym.

– Jak jej spodoba, to może…  z Leą będą razem jeździły…

 Georg spuścił głowę, a po jego minie widać było, że nie był za ten gest ojcu wdzięczny. Liam w końcu załapał między wierszami propozycję Sebastiana.

– Przyjdziemy. Na pewno.

Ledwie Liam wyszedł, jak Georg podszedł do komody i wziął z niej kopertę. Sebastian też już chciał wracać do siebie i do swoich wspomnień o Peterze, gdy zatrzymał go Georg, podając mu kopertę.

– Co to?

– Bilety na koncert. Jeden z gości, co skrócił pobyt, zostawił. Może pójdziesz z mamą?

– Georg, to nie jest dobry pomysł. – Sebastian zwrócił bilety Georgowi.

– Wizyta mamy wiecznie trwać nie będzie.

– Ja jej nie wyrzucam.

– Ale też nie robisz nic, żeby ją zatrzymać. Pomyślałeś, jak będzie ten dom wyglądać, gdy wyjedzie?

– Jak zawsze.

– Zamieni się w koszary. I w takim domu ma zdrowo rosnąć mój syn?

– Leitnerhof – siedlisko miejscowej męskiej zarazy. – odezwał się Florian z sarkazmem.

– I to ma być moja wina?

–  No ktoś pierwszy dał przykład. –  odparł Florian uszczypliwie.

– Ktoś się musi poświęcić.  – powiedział Georg spolegliwe – Dla wnuka!

– Daj mi te bilety, Georg.  – spasował Sebastian. – Zapytam matkę.

– Tylko ładnie, tato. – dorzucił szybko Florian.

 Georg podał bilety ojcu.

– Dziś koncert, jutro kino, pojutrze kolacja, a popojutrze… wizyta w banku. – wymamrotał pod nosem Sebastian, wziął bilety od syna i wyszedł.  Bracia na powrót zostali sami z   oseskiem.

 – No, ucz się braciszku od lepszych, jak się załatwia interesy! Liam w jedną wizytę tu załatwił bratu robotę, imprezę na 60 te urodziny papy, do której pewnie dołożymy z własnej kieszeni. I na odchodne jeszcze zyskał darmowe lekcje jazdy konnej dla swojej pociechy.

– Nie przesadzasz?

– Sam powiedział, że na alkoholu to raczej nie zarobimy, a do tego jeszcze halaal. Połowa gości to pewnie bachory – jak to u nich. Więc przychodu połowa, a roboty podwójnie.  Świetny interes!   A ty co?

– Co ja?

– W nagrodę za wysłanie taty z mamą na koncert masz w perspektywie na wieczór dwóch Leitnerów do kąpieli.

 – Na rodzicach się nie robi interesów, Flori… Tak w ogóle, uważaj, bo załatwię ci kąpiel w sadzawce i legowisko do spania w stajni.

– Zawsze to jakaś odmiana.

–  Lepiej przestań włazić w moje buty, bo dostaniesz odcisków.

–  Ktoś musi podtrzymywać rodzinną tradycję!  – zawołał Florian.  –  A butów, to ani twoich, ani żadnych w ogóle nie potrzebuję.

– Twój problem, Florian, jest taki, że ciebie tak naprawdę jeszcze nikt nigdy w tyłek porządnie nie kopnął.

– Ty będziesz pierwszy.

– Nie prowokuj.

 Florian obojętnie wzruszył ramionami na te pogróżki starszego brata. Uroczą pogawędkę braci przerwał płacz dziecka – Adam się obudził. Georg natychmiast podszedł do kojca i wziął synka na ręce.  

– Ta, czas na flachę przed snem. – powiedział Florian, zbliżył się wózkiem do komody i zabrał z niej butelkę szkockiej.

– Ty, chyba nie masz zamiaru sam wyżłopać 18 letnią whisky?

–  Sam? Mam dziś kumpla do pomocy! –  zawołał Florian, po czym wziął smoka z krzesła. –  Pępkowe jest tylko jedno. Wszystko za zdrowie bratanka!

 Georg odprowadził brata wzrokiem. Kiedy ten zniknął za drzwiami spojrzał na synka.

– Twój wujek to był kiedyś prawdziwy Winnetou, a przez tą ognistą wodę została z niego już tylko czerwona twarz.

Kalectwo zawsze wykrzywia charakter. Alkohol pozbawia człowieka zupełnie charakteru. Florian z każdym dniem coraz mniej przypominał samego siebie.


[1] Voilà! – z fr. – Proszę bardzo!

[2] Halal lub halaal (arab, to, co nakazane) – w islamie określenie wszystkiego, co jest dozwolone w świetle szariatu. Przeciwieństwo haram – czynów zabronionych. Słowo to jest zazwyczaj znane jako nazwa muzułmańskiej diety.

Die Rückkehr der verlorenen Söhne

Die Brüder werden aus der Haft entlassen. Sie atmen draußen Luft. Georg holt tief Luft, schaut seinen Bruder an.

„In solchen Momenten kann man klar erkennen, was das Wichtigste im Leben ist.“

„Freiheit!“

„Weißt du, wo der Mensch die Freiheit am meisten empfindet, Flori?“

Florian, statt der Antwort, wirft er einen beredten Blick auf die Berggipfel. Die Brüder schauen einander an, jeder ohne Worte weiß, was der andere denkt. Zum ersten Mal seit der Verhaftung sehen sie einander ohne Antipathie an. Sie sind wieder Brüder.

Die erste Person, auf die Georg nach dem Öffnen der Tür seiner Wohnung stieß, war seine Tochter. Überrascht sah Lea ihn einen Moment an und ihre großen, runden Augen weiteten sich vor Schrecken.  Er schaffte es nicht einmal, ein Wort zu sagen, als sie sich auf den Fersen drehte und aus dem Raum rannte.  Georg begann langsam das Ausmaß des Übels, zu erkennen, dass er getan hatte. Er ging zu Mirjam. Sie packtet ihre und Leas Sachen in einen Koffer.  Mirjam hatte nicht vor, vor ihm wegzulaufen, im Gegenteil, sie sah ihm verächtlich, aber auch immer noch ungläubig direkt in die Augen.

„Wirst du irgendwohin verreisen?”

„Ja. Und ich nehme Lea mit”, erwiderte Mirjam und warf ihm einen harten Blick zu. „Und versuche nicht, mich aufzuhalten.”

„Wie lange werden ihr weg sein?”

„Ich weiß nicht, wie lange und ich weiß noch nicht wo. Hauptsache ist weg von hier.”

Georg nickte nur, dass er verstand.

„Ich weiß, was du für mich getan hast …” Georg bezieht sich auf Mirjams Auftritt zu seiner Verteidigung und darauf, die Rolle des <Begründung> der Schlägerei zu übernehmen. „Danke, Mirjam!”

„Nicht nötig. Ich habe es nicht für dich getan, ich habe es für meine Tochter getan”, beendete sie kalt.”

 Mirjam dreht ihm den Rücken zu und geht wieder Koffer packen. Eine Zeit lang herrscht unbehagliches Schweigen.  Schließlich bricht Mirjam die Stille, wendet sich wieder Georg zu:

„Du hast mir mein Sorgerecht auf mein Kind genommen, weil du dachtest, ich würde es als Mutter bedrohen. Schau du jetzt an, was mit unserer Tochter passiert ist, seit sie unter deinem alleinigen Sorgerecht ist.  Vor einer Woche wäre sie fast unter die Räder von Lorenz’ Auto gefallen. Und jetzt…“, hielt Mirjam einen Moment inne, weil selbst sie Schwierigkeiten hatten, darüber zu sprechen.  „Lea fragt ihren Opa, ob ihr Papa Juden hasst… Und hasst Papa sie auch?“

Georg schluckt Mirjams bittere Worte. Sie sind nur eine Ergänzung zu dem Entsetzen in Leas Augen bei seinem Anblick. Mirjam endet gnadenlos:

„Schau dich an, Georg! Und antworte du für sich selbst, wer du für deine Tochter bist!“

Mirjam dreht zurück und packt weiter die Koffer. Georg versteht, dass er jetzt gehen sollte. Er hat nichts zu rechtfertigen. Er lässt Mirjam allein. 

Eine Stunde später fuhr Dr. Horowitz’ Auto zum Leitnerhof. Hinter der Fensterscheibe seiner Wohnung beobachtete Georg, wie Mirjam und Lea sich beim Auto des Arztes von seinem Vater verabschiedeten. Isaak packte die Koffer in den Kofferraum. Als sie ins Auto stiegen, beugte sich Sebastian vor und schob sein Kopf hinein, und dann sah Georg Jan auf dem Rücksitz. Vater schüttelte Jan die Hand, steckte den Kopf aus dem Auto und schloss die Tür.  Das Auto startete. Sebastian stand und starrte auf die Straße, lange, nachdem das Auto in der Ferne völlig verschwunden war. Georg spürte, wie das Schluchzen seine Kehle würgte. Alles, was er liebte, alles, was für ihn Sinn ergeben: Lea, sein kleiner Sonnenschein wurde ihm weggenommen.  Er fühlte sich, als hätte er seine Tochter zum letzten Mal in seinem Leben gesehen. Er ging vom Fenster weg, setzte sich an den leeren Tisch und verbarg sein Gesicht in den Händen: „Alles ist verloren”, dachte er, und zum zweiten Mal, seit sei ihm klar wurde, dass er für Marie ein Niemand war, brach er in Tränen aus.

Aufgrund der Tatsache, dass Florian aus der Haft entlassen wurde, beschlossen Karin und Mila, Lisas Einladung anzunehmen und vom Leitnerhof nach Hubers Alp um ziehen. Keiner von ihnen wollte Florians Erklärung hören. Karins und Milas Blicke sprachen für sich.  Wie konnte er sich gegenüber seiner Frau und seiner Tochter rechtfertigen? Er hatte nichts zu verteidigen.  Wahrscheinlich nur eins: Es war Amok! Aber hier konnte er nur von seinem Bruder verstanden werden, der seine eigene Tat nicht anders beurteilte. Zum ersten Mal seit ihrer Rückkehr aus München ließ Mila die Emotionen vollständig los. Also schrie sie all ihren Schmerz und Hass gegen ihren Vater aus. Florian hörte von seiner Tochter, dass sie ihn für den gleichen hielt, der Gewalt gegen sie angewendet hatte. Er ist nicht besser als allen Freiern und Sponsors Magdalene ihr angeboten hat. Karin, die noch nie zuvor eine solche Erregung bei ihrer Tochter erlebt hatte, war entsetzt über ihre Reaktion.

„Nach allem, was Mila dort passiert ist, kann der Vertrauensverlust gegenüber ihrem eigenen Vater in ihrer totalen Abneigung gegen Männer enden. Wenn sie im Leben allein bleibt, könntest du dich selbst gratulieren.”

Florian gingen die Worte für den bitteren Vorwurf seiner Frau aus. Mehr pro forma, weil er die Antwort erwartete, fragte er, was mit ihnen geschehen würde. Karin machte ihm keine Illusionen.

„Es gibt kein „uns” mehr, Florian. Ich habe von Lisa gehört, dass dein Verteidiger auch ein Familienanwalt ist. Das ist gut für dich. Du muss nicht mehr nach einem anderen suchen.”

Am selben Tag zogen Karin und Mila nach Hubers Alp um. Die Brüder wurden allein gelassen. Ihre Frauen haben sie verlassen, sie haben ihre Töchter verloren.  Es war an der Zeit, ihrem Vater gegenüberzutreten. Keiner von ihnen erwartete die offenen Arme ihres Vaters und ein willkommenes Fest hinter der Tür. Sebastian war immer ein Familienmensch. Sie war für ihn die Essenz des Lebens, und Söhne und Enkeltöchtern waren alles, was er liebte. Er war kein besonders überschwänglicher Mann. Er konnte seine Gefühle nur Kindern offen zeigen. Seinen Enkeltöchtern hatten gerade sein Haus verlassen, und seinen Söhnen wartete auf die Audienz und „das Urteil”. Genau wie in den alten Zeiten, als sie ein paar oder ein Dutzend Jahre alt waren. Als sie beide vor ihm standen, erschienen ihm diese beiden erwachsenen Männer plötzlich völlig fremd. „Es ist unmöglich, dass sie sein Blut sind, dass er sie gezeugt hat!”, dachte Sebastian. Die Wut ist bereits abgeflaut. Die Fremdheit kam, und mit ihr die Kälte. Alles, was er ihnen zu sagen hatte, war in einem Satz: „Geht mir aus meinen Augen, ihr beide.”  Und er sagte es wie immer: ruhig, ohne seine Stimme zu erheben, fast leidenschaftslos, aber gleichzeitig autoritär und unwiderruflich, wie es seinem Charakter entsprach. Würde er ihnen Vorwürfe machen, schreien, sich schimpfen, gäbe es vielleicht eine Reaktion von der anderen Seite:  Georg und Florian würden versuchen, sich zu verteidigen.  In diesem Fall hatten sie keine andere Wahl, als den Raum zu verlassen. Florian zögerte ein wenig und tat so, als wären seine Beine zum Boden wachsen. Georg musste ihn schubsen, damit er ihm zur Tür folgte. Im Gegensatz zu Georg schaute Florian nicht einmal auf das Gesicht seines Vaters. Er hat sich wirklich geschämt.  Nur musste er sich dazu durchringen bei seinem Vater entschuldigen. Es war nicht viel wert, aber notwendig, wie er es verstanden hat. In Georgs Herz, der sich seit Jahren gefragt hatte, was er für seinen Vater  ist und was sein Vater für ihn ist, entstand eine gewisse Neugier, je größer und mutiger er von Lisa wusste, dass sein Vater nur einen Schritt davon entfernt war, die Edelsteins zu bezahlen angeforderte Summe. Ein kategorischer Einwand wurde vom Vater nur gegen seine Entschuldigung vorgebracht, und zwar in der Form, wie sie vom Anwalt der Familie Edelstein vorgelegt wurde. Diese kalten Worte seines Vaters zerstreuten jedoch alle früheren Illusionen in ihn. Als sie beide das Zimmer ihres Vaters verließen, hörten sie an der Tür leise, ruhige, aber auch klare Worte ihres Vaters: „Für immer.”

Ugly Kid Joe – Cats In The Cradle

Jan lag auf der Couch im Wohnzimmer seines Vaters, auf dem Tisch stand Geschirr für zwei Personen. Gabriela, die 35 Jahre lang die Haushälterin des Professors war, sorgte dafür, dass Jans letzte Mahlzeit vor seiner Abreise nach Nürnberg aus Gerichten bestand, die einem Sabbat Essen würdig waren. Auf dem Tisch lag also ein gefüllter Fisch, Kugiel, d. H. Kartoffelkuchen von Rindfleisch, Kichererbsen und Gerstengrütze. Es gab keinen Mangel an Brühe und frisch gebackenem Challot[1] auf dem Tisch.  Samuel stand schweigend an der Tür zum Garten. Jan starrte mit seinen Augen an die Decke. Er war es leid, von Gabriela, die keine eigenen Kinder hatte und ihn fast wie ihren eigenen Sohn behandelte, unverdientermaßen über ihn zu springen. Das Schweigen seines Vaters hat ihn noch mehr ermüdet. Jan fragte sich, wie viele Lügen noch aus seinem Mund fallen, bevor er die Tür hinter sich schließt.

 „Du sagst gar nichts…“

„Ich habe dir außerdem nichts mehr zu sagen, wie du selbst weißt. Du hast diesen guten Namen von Leitner zerstört, und seine Familie zerschlagen, die er wiederaufbauen wollte. Du hast ihm die Frau weggenommen, die er anscheinend geliebt hat, weil er so hart reagiert hat. Nun, du könntest einem anderen Mann nicht mehr Schaden zufügen.”

Samuel kam seinem Sohn näher. Er nahm einen Stuhl vom Tisch und stellte ihn nahe an die Couch. Er setzte sich an den Kopf der Couch.

 „Es tut mir leid, dass ich dich enttäuscht.”

„Du bist verloren, mein Sohn.”

„Wenn du wüsstest, wie sehr…“, erwiderte Jan und seufzt.

Samuel schaute sorgfältig auf das Gesicht seines Sohnes und lächelte sanft. Er konnte Jan nicht böse sein.

„Du bist weder der erste noch der letzte, der seinen eigenen Weg durch eine Frau verliert. Und Mirjam Leitner ist eine sehr schöne Frau”, sagte Samuel und lächelte seinen Sohn verzeihend an.

Professor Edelstein versuchte als konservativer Jude, sich an Halacha[2] zu halten. Er wollte sich lieber nicht an den Tisch setzen, an dem die einsame Frau saß. Beim Kauf eines Flugzeugs oder einer Fahrkarte gab er immer an, dass er nicht wollte, dass eine fremde Frau ihn auf dem nächsten Platz begleitet. Dies bedeutete nicht, dass er für weibliche Schönheit nicht empfindlich war.

„Außerdem gehört sie uns. Es ist besser für sie, ihr Leben mit dem Christen wegzulegen und sich mit einem Juden zu verbinden.  Trotzdem muss man versuchen, es wieder gutzumachen. Kümmere dich zuerst um dieses Kind.“

„Welches Kind?”, fragte Jan und sah den Vater besorgt an. Er fragte sich, was er wirklich wusste.

„Dieses Mädchen hat einen Schock erlebt. Und du, Jan, musst ihr helfen!”

Jan nickte. Samuel stand auf.

„Das Mittagessen wartet. Du solltest vor deiner Abreise etwas zu essen haben.”

„Ich habe keinen Appetit. Außerdem tut mein Kiefer weh.”

„Gabriella hat eine Menge Arbeit vor sich. Wenigstens solltest du deinen Löffel in den Brühe Teller umrühren.“

Jan stand etwas wackelig auf. Als sein Vater jedoch versuchte, ihm zu helfen, schüttelte er jedoch heftig den Kopf. Er hatte nicht die Absicht sich an seinen achtzigjährigen Vater zu hängen. Er zog es vor, den Stuhl zu ergreifen. Jan schaute sich am Tisch um.

„Das ist ein echter Leckerbissen!”

 „Wenn der verlorene Sohn nach Hause zurückkehrt, wartet der Vater mit einem Festmahl.”

Samuel setzte eine Kappe auf und gab die andere seinem Sohn. Dann setzten sie sich beide an den Tisch. Samuel sprach ein Gebet und goss Wein in Gläser.

[1]Challot sind in der aschkenasischen jüdischen Tradition geflochtene Brote aus Weißmehl, Hefe, Eiern und etwas Fett – wobei die Rezepte, die Anzahl der „Zöpfe“ und die Form je nach Brauch und Anlass variieren. Challot werden meist für Schabbat und jüdische Feiertage gebacken und sind in der Regel parve (neutral), damit sie auch zu Fleisch gegessen werden können. Darin unterscheiden sie sich von den herkömmlichen Hefezöpfen, die mit Butter und Milch zubereitet werden

[2] Die Halacha ist der rechtliche   Teil der Überlieferung des Judentums, im Unterschied zur Aggada.  Die Halacha umfasst die 613 Mizwot (Gebote), deren spätere Auslegung im Talmud und rabbinischen Gesetz sowie die Bräuche und Traditionen, die im Schulchan Aruch zusammengefasst wurden, enthält darüber hinaus aber auch allgemeine Rechtsgrundsätze.

Powrót marnotrawnych synów

Bracia wychodzą z aresztu. Na zewnątrz dosięga ich rześki powiew powietrza. Georg wziął głębszy wdech, spojrzał na brata.

– W takich chwilach człowiek widzi jasno, co w życiu jest najważniejsze.

– Wolność!

– Wiesz, Flori, gdzie czuje się ją najpełniej?

Florian zamiast odpowiedzi rzucił tylko wymowne spojrzenie na szczyty gór. Bracia spojrzeli po sobie, każdy bez słów wiedział, co myśli drugi. Pierwszy też raz od aresztowania patrzyli na siebie bez antypatii. Znowu byli braćmi.

Pierwszą osobą, na którą natknął się Georg po otwarciu drzwi swojego mieszkania, była jego córka. Zaskoczona Lea przez chwilę patrzyła na niego wielkimi, krągłymi oczami, rozszerzonymi przerażeniem. Nie zdążył nawet powiedzieć słowa, gdy obróciła się na pięcie i wybiegła z pokoju. Do Georga z wolna zaczynał docierać rozmiar złego, które uczynił. Poszedł do Mirjam. Ona pakowała swoje i Lei rzeczy do walizki. Mirjam uciekać przed nie zamierzała, przeciwnie, patrzyła się mu prosto w oczy z pogardą, ale też i ciągłym jeszcze niedowierzaniem.

– Wyjeżdżasz? – zapytał Georg

– Tak. I zabieram Leę.  – odparła z przyciskiem na „zabieram” i rzuciła mu twarde spojrzenie – I nie próbuj mnie powstrzymać.

– Na długo wyjeżdżacie?

– Nie wiem, na jak długo i nie wiem jeszcze, gdzie. Po prostu, jak najdalej stąd.

Georg tylko pokiwał głową, że rozumie.

– Wiem, co dla mnie zrobiłaś … – Georg nawiązał, do wystąpienia Mirjam w jego obronie i wzięcia na siebie roli „podkładki” awantury. – Dziękuję, Mirjam.

– Niepotrzebnie. Nie zrobiłam tego dla ciebie, tylko dla mojej córki.  – dokończyła zimno.

 Mirjam odwróciła się do niego plecami i ponownie powróciła do pakowania walizek. Przez jakiś czas trwało niezręczne milczenie. Wreszcie Mirjam przerwała ciszę, odwróciła się ponownie do Georga.

– Odebrałeś mi prawa do mojego dziecka, bo uważałeś, że zagrażam mu jako matka. No to teraz popatrz, co się przytrafiło naszej córce od czasu jak jest pod twoją wyłączną opieką. Tydzień temu o mały włos nie wpadła pod koła samochodu Lorenza.  A teraz … – Mirjam przerwała na moment, nawet jej było trudno o tym mówić. –  Lea pyta się dziadka, czy to prawda, że jej tata nienawidzi Żydów? … I czy ją też tatuś nienawidzi …

Georg przełknął gorzkie słowa Mirjam, które były tylko do dopełnieniem do przerażenia w oczach Lei na jego widok. Wtedy Mirjam bezlitośnie dokończyła:

– Spójrz na siebie, Georg! I odpowiedz sobie sam, kim ty jesteś dla swojej córki!

Mirjam powróciła do pakownia. Georg, rozumiejąc, że nie ma nic na swoje usprawiedliwienie, zostawia Mirjam samą.

W godzinę później pod Leitnerhof podjechał samochód dr. Horowitza. Georg zza szyby okna w swoim mieszkaniu przyglądał się jak Mirjam z Leą żegnają się z jego ojcem przy samochodzie lekarza. Isaak pakował walizki do bagażnika. Kiedy wsiadły do samochodu, Sebastian pochylił się i wsunął głowę do środka, wtedy też Georg dostrzegł na tylnym siedzeniu Jana. Ojciec podał dłoń Janowi, po czym wysunął głowę z samochodu i zamknął drzwi. Samochód ruszył. Sebastian stał i parzył się na drogę, długo jeszcze po tym, jak samochód zupełnie zniknął w oddali. Georg poczuł, że szloch dławi mu gardło. Wszystko, co kochał, co było dla niego sensem życia – Lea, jego małe słoneczko – zostało mu zabrane. Miał wrażenie, jakby widział córkę po raz ostatni w swoim życiu. Odszedł od okna, usiadł przy pustym stole i ukrył twarz w dłoniach: „Wszystko stracone”. – pomyślał i po raz drugi od czasu, jak zrozumiał, że jest nikim dla Marie, zalał się łzami.

Opuszczenie przez Floriana aresztu spowodowało, że Karin wraz z Milą zdecydowały się przyjąć zaproszenie Lisy i przeprowadzić z Leitnerhof do Alp. Żadna z nich nawet nie chciała słuchać wyjaśnień od Floriana. Spojrzenia Karin i Mili mówiły same za siebie. Zresztą, co on miał na swoje usprawiedliwienie? Chyba tylko jedno – amok!  Ale tu to go mógł zrozumieć tylko brat, który nie inaczej oceniał swój własny postępek. Mili, pierwszy raz od powrotu z Monachium, puściły zupełnie emocje, że wykrzyczała do ojca cały swój ból i nienawiść. Florian usłyszał od córki, że uważa go za takiego samego, jak ten, który wobec niej użył przemocy, jak wszyscy ci, których raiła jej Magdalene. Karin była przerażona jej reakcją – nigdy wcześniej nie była świadkiem takiego wzburzenia u córki.

– Po tym wszystkim, co Milę tam spotkało, upadek jeszcze zaufania do własnego ojca może skończyć się u niej całkowitą awersją do mężczyzn. Jak zostanie przez to sama w życiu, to będziesz sobie mógł pogratulować.

Florianowi na te gorzkie wyrzuty żony zabrakło słów. Bardziej pro forma, bo spodziewał się odpowiedzi, zapytał się, co będzie dalej z nimi. Karin nie pozostawiła mu złudzeń.

– Nas już nie ma, Florian. Słyszałam od Lisy, że twój obrońca jest też adwokatem od spraw rodzinnych. To się dobrze składa dla ciebie. Nie będziesz musiał szukać kolejnego.

 Jeszcze tego samego dnia Karin i Mila przeniosły się do Hubers Alp.  Bracia zostali sami. Opuściły ich kobiety, stracili córki. Nadszedł czas stanąć im twarzą twarz z ojcem. Żaden z nich nie spodziewał się, że za drzwiami będzie czekać na nich powitalna uczta i otwarte ramiona ojca.

Sebastian to był zawsze człowiek rodzinny. Ona była dla niego esencją życia, a synowie i wnuczki wszystkim, co kochał. Fakt, że nie był szczególnie wylewny – uczucia potrafił w sposób otwarty okazywać jedynie dzieciom. Wnuczki właśnie opuściły jego dom, a synowe czekali na audiencję i wyrok. Jak za dawnych lat, gdy mieli po kilka, kilkanaście lat. Kiedy obaj stanęli przed nim, to ci dwaj dorośli mężczyźni wydali się mu nagle zupełnie obcy. „To nie możliwe, żeby to była jego krew, żeby on ich spłodził!” Gniew już zdążył opaść. Przyszła obcość, a wraz z nią chłód. Wszystko, co miał im do powiedzenia zawierało się w jednym zdaniu: „Zejdźcie mi obaj z oczu”.  I powiedział, to jak zawsze – spokojnie, bez podnoszenia głosu, prawie beznamiętnie, ale jednocześnie autorytarnie i nieodwołalnie, jak to było w jego charakterze. Gdyby robił wyrzuty, krzyczał, pomstował na nich, to może byłaby reakcja z drugiej strony – Georg i Florian podjęliby próbę obrony. Ale tak, nie pozostało im nic innego jak wyjść. Florian trochę zwlekał, zachowywał się jakby przyrósł nogami do podłogi. Georg musiał go szturchnąć, żeby ten się otrząsnął i ruszył za nim do drzwi.  W przeciwieństwie do Georga, Florian nie patrzył się nawet w twarz ojcu. Było mu autentycznie wstyd. On też tylko zdobył się na słowa przeprosin. Niewiele wartych, ale koniecznych, jak rozumiał. U Georga, który od lat pytał samego siebie, kim jest dla ojca i kim ojciec jest dla niego, była jednak pewna ciekawość, tym większa i śmielsza, że wiedział od Lisy, że ojciec był o krok od zapłacenia Edelsteinom każdej żądanej sumy. Kategoryczny sprzeciw wyraził ojciec tylko wobec jego przeprosin, i to przeprosin w formie przedstawionej przez adwokata rodziny Edelstein. Te zimne słowa ojca rozwiały w nim jednak wszystkie wcześniejsze złudzenia. Kiedy obaj opuszczali już pokój ojca, to dobiegło ich jeszcze przy drzwiach ciche, spokojnie, ale też dobitne słowa ojca: „Na zawsze”.

Jan leżał na kanapie w salonie swojego ojca, obok na stole stała zastawa na dwie osoby. Gabriela, gospodyni profesora od 35 lat, postarała się, aby ostatni posiłek Jana, ostatni przed jego wyjazdem do Norymbergi składał się z potraw godnych szabasowej kolacji.  Była więc na stole ryba faszerowana, kugiel, czyli babka ziemniaczana, czulent z wołowiny, ciecierzycy i kaszy jęczmiennej. Na stole nie mogło zabraknąć rosołu i świeżo upieczonej chałki.   Samuel stał milczący przy drzwiach do ogrodu. Jan błądził oczami po suficie. Męczyło go to niezasłużone nadskakiwanie mu Gabrieli, która nie mając sama własnych dzieci, traktowała go niemal jak własnego syna.  Jeszcze bardziej dręczyło go milczenie ojca. Ile jeszcze kłamstw padanie tu z jego ust, zanim zamknie za sobą drzwi? – pomyślał Jan.

– Nic nie mówisz…

– Nie mam ci nic więcej do powiedzenia nadto, co sam dobrze wiesz.  Zniszczyłeś dobre imię Georgowi Leitnerowi, rozbiłeś mu rodzinę, którą chciał odbudować, zabrałeś mu kobietę, którą najwyraźniej kochał, skoro tak ostro zareagował. Nie można większej krzywdy wyrządzić drugiemu mężczyźnie. 

– Samuel podszedł bliżej do syna. Wziął odsunął jedno krzesło od stołu i przysunął je blisko do kanapy.   Usiadł przy wezgłowiu kanapy.

 – Przykro mi, że cię zawiodłem.

– Zgubiłeś się, synu.

–  Gdybyś wiedział, jak bardzo…- westchnął ciężko Jan

 Samuel popatrzył uważnie na twarz syna i uśmiechnął się łagodnie.  Nie potrafił gniewać się na Jana.

–  Nie jesteś ani pierwszym, ani ostatnim, co zgubił własny kurs przez kobietę. A Mirjam Leitner to bardzo piękna kobieta.   – Samuel uśmiechnął się wyrozumiale do syna.

Profesor Edelstein, jako konserwatywny żyd starał się przestrzegać Halach: do stolika, przy którym siedzi samotna kobieta by się nie dosiadał. Przy zakupie samolotowego czy kolejowego biletu zawsze zaznaczał, że nie życzy sobie towarzystwa żadnej obcej kobiety na siedzeniu obok. Co nie znaczyło, że nie był wrażliwy na kobiecą urodę.

– W dodatku ona jest nasza.  Dla niej lepiej, żeby porzuciła życie z gojem i związała się z żydem.  Tym niemniej, musisz spróbować naprawić krzywdę. Przede wszystkim zatroszczyć się o to dziecko.

– Jakie dziecko? – zapytał Jan i spojrzał niespokojnym wzrokiem na ojca. Zastanawiał się, co ojciec wie naprawdę.

– Ta dziewczynka przeżyła szok. I ty musisz jej pomóc, Jan!

Jan pokiwał głową. Samuel wstał.

 – Obiad czeka.  Powinieneś coś zjeść przed wyjazdem.

– Nie mam apetytu. Poza tym boli mnie szczęka.

– Gabriela się napracowała. Wypada przynajmniej w talerzu z rosołem łyżką zamieszać.

Jan podniósł się ciężko, wstał trochę chwiejnie.  Jednak, kiedy ojciec próbował mu pomóc, gwałtownie potrząsnął głową. Nie zamierzał podtrzymywać się swojego osiemdziesięcioletniego ojca. Wolał chwycić się krzesła. Jan rzucił okiem po zastawionym stole.

– To ci dopiero prawdziwa uczta!

 – Kiedy zagubiony syn wraca do domu, to ojciec czeka z ucztą. – Samuel założył na głowę jarmułkę i podał drugą synowi. Po czym obaj zasiedli do stołu.  Samuel odmówił modlitwę i rozlał wino do kieliszków.

„Wo der Teufel nicht selbst hin will, schickt er ein Weib”

Mirjam hat mehr als einmal in ihrem Leben bewiesen, dass sie für Lea in der Lage ist, viele Widerstände zu überwinden und sogar mit einem persönlichen Feind zu kommunizieren. Und genau das war Lisa für sie gewesen, seit sie ihre Tochter vor Gericht verloren hatte. Diesmal war es nicht anders. Mutters Liebe überwog ihre Abneigung gegen Lisa und ließ Mirjam mit einer verhassten Frau zusammenarbeiten, um einen Ausweg aus der Pattsituation zu finden. Wie schnell sich die beiden Frauen einig wurden, fanden sie die Lösung für diesen gordischen Knoten.

‚Le Diable de Papefiguiere’ from ‚Contes et Nouvelles en vers’ by Jean de la Fontaine *

Zuerst machten sie einen Deal mit dem Psychiater Dr. Isaac Horowitz. Seine Aufgabe war es, Jan ein Ultimatum zu stellen, dass er ihn entlarven würde, wenn er Mirjams Vorschlag nicht zustimmen würde. Jan zögerte nicht einmal eine Minute, er akzeptierte ihren Vorschlag sofort. Erstens war er selbst erschrocken über die Wendung des Falles, und zweitens passte Mirjams Vorschlag gut zu ihm.  Geld hat ihn nie interessiert. Jan war wirklich kein Materialist. Er suchte keine Rache. Es war genug für ihn, dass er es geschafft hatte, vom falschen Weg zurückzukehren und Marie nicht geheiratet hatte. Er fühlte sich wieder sicher, er war wieder frei und er hatte den wiedererlangt, den er wirklich liebte. Es war genug für Jan, das Ganze vergessen zu können.

Am selben Tag wurde die Anklage gegen Georg wegen Körperverletzung von Persönlichkeitsrechten einschließlich aller finanziellen Forderungen zurückgezogen. Liam war wirklich wütend auf sich selbst – er erwies sich als völliger Idiot. Einen Mann, der eine Tochter mit jüdischen Wurzeln hat, des Antisemitismus zu beschuldigen, bewies es nicht seinen Sinn. Das Ego tat sehr weh. Er hat vorbeischossen. Aber woher sollte er das wissen? Schließlich haben weder Mutter noch Tochter ihre Wurzeln auf die Stirn geschrieben. Außerdem ging der Anschuldigung in die Welt – die Milch lief aus. Und dieser Fleck wird nicht so einfach sein abzuwischen. Lisa hatte ihre fünf Minuten Triumph, als Mirjam erklärte, ihre Religion sei Judentum und ihre Vorfahren seien Juden. Sie würde gerne Liams Gesicht auf dem Foto krönen, als Mirjam ihm ein Familienfoto von Chanukka zeigte.  Auf dem Bild hatte Georg eine Käppchen: Kippa auf dem Kopf. Lisas Zufriedenheit hielt jedoch nicht lange an. Leider war es unmöglich, Maries berüchtigte Rolle im Skandal zu ignorieren. Und Liam Achenbach war nicht der Mann, dem Lisa irgendwelche Geheimnisse ihrer Familie preisgeben wollte, besonders die schmutzigen.

Am Nachmittag, zu dritt, d.h.: Lisa als Georges Anwalt, Liam als Anwalt von Jan und Mirjam gaben eine gemeinsame Erklärung ab. Achenbach erklärte im Namen von Jan, dass der ganze Vorfall einen sehr prosaischen Hintergrund habe: „männliche Ehre”. Es ging, wie bei Männern üblich, um eine Frau. Dann stand Mirjam als „wahre” Ursache des Schlägerei vor der Kamera und sagte aus, dass ihr Ex-Mann kein Antisemit sei, und bat aufgrund der Gefühle ihrer Tochter, die Verleumdung nicht weiter zu verbreiten.

Mirjam verließ das Allgäu schließlich mit Lea und Jan, so dass niemand diese Version des Ereignisses in Frage stellte. Sie bereute ihre Entscheidung nicht. Jan half ihr nicht nur, mit sich selbst umzugehen, sondern vor allem zog er Lea aus dem Trauma heraus. Es war genug, um sie ihm für den Rest ihres Lebens dankbar zu machen.

Gdzie diabeł nie może, tam kobietę pośle

Mirjam już nie raz w życiu udowodniła, że dla dobra Lei jest w stanie pokonać w sobie niejeden opór, nawet porozumieć się z osobistym wrogiem. A tym była dla niej Lisa od czasu przegrania córki w sądzie. Nie inaczej było tym razem. Miłość matki przeważyła nad jej niechęcią do Lisy i zmusiła Mirjam do współpracy z znienawidzoną kobietą, aby znaleźć wyjście z impasu. Ledwo też się razem porozumiały obie kobiety, jak znalazły rozwiązanie tego węzła gordyjskiego. Najpierw dogadały się z psychiatrą dr Isaakiem Horowitzem. Jego zadaniem było postawić ultimatum Janowi, że jeśli ten nie przystanie na propozycję Mirjam, to on go zdemaskuje. Jan nawet minuty się nie wahał – od razu przyjął jej propozycję. Raz, że sam był przerażony obrotem sprawy, a dwa – propozycja Mirjam bardzo mu odpowiadała. Pieniądze go nigdy nie interesowały – Jan naprawdę nie był materialistą. Odwetu nie szukał, wystarczyło mu, że na czas zawrócił z drogi i nie zawarł jednak małżeństwa z Marie. Znowu był bezpieczny, znowu wolny i jeszcze odzyskał tego, którego naprawdę kochał. To wystarczyło, żeby Jan był w stanie puścić całą sprawę w niepamięć.  Jeszcze tego samego dnia zostało wycofane przeciw Georgowi skarga o naruszenie dóbr osobistych, a w raz nią wszystkie roszczenia finansowe. Liam był naprawdę wściekły na siebie – wyszedł na kompletnego idiotę. Posądzanie człowieka, który ma córkę w połowie o żydowskich korzeniach o antysemityzm, raczej o rozsądku jego nie świadczyło. Ego bardzo zabolało. Przestrzelił. Ale skąd on miał to wiedzieć? Przecież ani matka, ani córka na czole swoich korzeni nie mają wypisanych.  W dodatku oskarżenie poszło w świat – mleko się wylało. I tej plamy już tak łatwo się nie wytrze.  Lisa miała swoje pięć minut satysfakcji, kiedy Mirjam oświadczyła, że jej wyznaniem jest judaizm, a jej przodkowie to Żydzi. Chciałaby ukoronować twarz Liama ​​na zdjęciu, kiedy Mirjam pokazała mu rodzinne zdjęcie z Chanuki – na tym zdjęciu Georg miał jarmułkę na głowie. Nie trwało to jednak za długo – do momentu, jak musiała przejść do niechlubnej roli Marie w tej aferze. A Liam Achenbach to nie był człowiek, przed którym Lisa chciałaby zdradzać jakiekolwiek swoje sekrety, czy też swojej rodziny, szczególnie te brudne.  

Po południu w trójkę tj.: Lisa jako adwokat Georga, Liam jako pełnomocnik Jana i jego rodziny oraz Mirjam wydali wspólne oświadczenie. Achenbach w imieniu Jana oświadczył, że zdarzenie miało całkowicie prywatne podłoże – honorowe – poszło, jak to zwykle między mężczyznami, o kobietę. Wtedy Mirjam stanęła do obiektywu jako ta przyczyna konfliktu. Po czym sama zaświadczyła, że jej były mąż żadnym antysemitą nie jest i ze względu na uczucia ich córki prosi o nierozpowszechnianie dalej tych oszczerstw. Skończyło się więc, na tym, że wilk syty i owca cała. Mirjam ostatecznie wyjechała z Leą i Janem, więc nikt tej wersji wydarzenia nie poddawał pod wątpliwość. Mirjam nie żałowała swojej decyzji. Jan nie tylko pomógł uporać się jej z samą sobą, ale przede wszystkim wyciągnął Leę z traumy. To wystarczyło, żeby była mu wdzięczna do końca życia.

Florians Verteidiger

Florian trifft sich zum zweiten Mal seit seiner Verhaftung mit Achenbach. Er verstand, dass damals es ein Zufall war.  Der Anwalt war im Dienst und wurde gerufen. Es fiel einfach auf ihn. Er war bei ihm, als er der Polizei und dem Staatsanwalt Erklärungen gab. Er hatte Zeit, sich mit dem vertraut zu machen, was Ritter ausgesagt hatte. Diesmal kam der Anwalt jedoch freiwillig hierher. Er wusste, was er tat. Also war Florian neugierig…

„Warum willst du mich eigentlich verteidigen? Ich bin weder dein Bruder noch dein Freund.“

„Lass es mich so sagen: Wenn mir so etwas passiert wäre, würde ich sagen: <Liam, du hast es verdient. Die Rechnungen sind gekommen.> Aber du?… Es ist wie dieses böswillige Kichern des Schicksals.”

„Also es ist Erbarmen mit dem Narren.”

 „Vielmehr Widerstand gegen die rachsüchtige Nemesis”

„Ich verstehe immer noch nicht, wozu du das brauchst? Mein Fall wird dich keinen Stolz und keinen Ruf einbringen. Geld auch nicht. Es ist ein hoffnungsloser Fall.“

„Ich habe im Prinzip nur mit verlorenen Rechtssachen zu tun.“

„So ein Hobby?”

„Das Kinderstube Ergebnis. Gedrückt. Mein Vater ist Muslim… ein Neuling. Für ihn ist Ehre alles.“

„Nun, du bist auf Erfolg programmiert”, erwiderte Florian unwillkürlich sarkastisch.

„Vielleicht nicht für den Erfolg, sondern für dem Ruhm und der Herrlichkeit!  Entspann dich, ich habe deinen Fall nicht genommen, um es zu vermasseln.”

Florian zuckt die Achseln. Sie dreht den Kopf und schaut aus dem Fenster.

„Ich habe bereits alles verloren, ob du meinen Fall gewinnst oder nicht. Meine Frau, meine Tochter, mein Vater – keiner will mich sehen. Sogar mein Bruder verachtet mich. Für sie alle bin ich derjenige, der gerade seine Ehre verloren hat. Für immer.“

 „Die Familie ist das härteste Gericht. Sie hören und sehen nur die Worte der Anklage und stehen unter Schock. Es braucht Zeit, bis deine Lieben verstehen, dass unter den schlimmsten Worten manchmal großes Nichts herrscht. Gib ihnen Zeit… Und dein Bruder hatte seine eigene Vorstellung von dir. Wahrscheinlich viel besser, als er von sich selbst hatte. Und jetzt ist dieses Bild zusammengebrochen. Jedenfalls hat er seine eigenen Probleme…“

„Oh ja! Georg! Warum wurde er hier eingelocht?”

„Hat er nicht geprahlt?“

„Weißt du oder nicht?“

„Ich bin hier, um dich zu verteidigen. Ich würde im Fall deines Bruders nicht mit dem Finger nicken.“

„Weil sein Fall nicht verloren ist?”, fragte Florian wieder mit leichtem Spott

„Nein. Weil er niemals ein Gewinn sein sollte!“, erwiderte Liam, ernst und deutlich.  „Und ich würde dich raten, nach einem neuen Nachnamen zu suchen.”

Florian starrt Liam überrascht. Der Anwalt unterbricht das Thema.

„Die Zeit wird knapp.“

„Irgendein Plan?“

„Man muss versuchen, Ritter davon zu überzeugen, die Anklage freiwillig fallen zu lassen.“

„Warum sollte sie das tun?“

„Das Leben einer Prostituierten wird von einer strengen Triade beherrscht: Gewalt, Angst und Drogen, Alkohol. Und solange sie von ihr regiert wird, könnet man natürlich nicht auf ihren guten Willen zählen“

„Also, meine Sache ist so gut wie gelaufen.”

„Nicht unbedingt. Es gibt Organisationen, die sich damit befassen, Frauen aus der Prostitution herauszuholen, und wenn Ritter geschützt ist, besteht die Chance, dass sie ihre Meinung ändert.“

„Sorry, aber irgendwie überzeugt es mich nicht. Wie auch immer, ist es überhaupt möglich, aus der Prostitution herauszukommen?“

„Diese Frage ist für Philosophen. Was kümmert uns das?“, erwiderte Liam und zuckte die Achseln. „Weder ich noch du werden einen von ihnen heiraten.“

„Also?“

„Der Punkt ist, dass es manchmal ausreicht, einem Mann die Angst zu nehmen, um ihn ehrlich zu halten.“

„Glaubst du das?“

„Wie sonst wäre ich Anwalt? Trotzdem muss man damit rechnen, dass so viele Jahre in diesem Geschäft bereits allen Anstand von Ritter ausgewaschen hatten.“

„Das werde ich glauben, nachdem sie mit meiner Mila tun wollte. Und ehrlich gesagt sehe ich keinen Grund, warum sie die Anklage fallen lassen sollte.“

„Weil du sie nicht kennst. Huren sind vollständig von anderen abhängig. Sie tun immer das, was andere ihnen sagen. Und Ritter tut das, was Lisa ihr jetzt sagt.“

 „Lisa?“

„Diese Ritter ist anscheinend ihr alter Kumpelin.“

„Nach dem, was ich von meiner Tochter gelernt habe, sieht es so aus, seit Lisas Studium-Zeit. Florian bleibt einen Moment stehen, schnappt nach Luft und fügt dann mit zusammengebissenen Zähnen hinzu: „Ich würde lieber nicht darüber nachdenken, wie sie sich kennengelernt haben.“

„Hier gibt es nichts, worüber man nachdenken muss. Es tut mir leid, wenn ich alte Gefühle verletzt habe.“

„Nicht mehr. Lange nichts mehr. Karin ist die einzige Frau in meinem Leben.”

„Du hast das Ideal erreicht. Glückwünsch!“

„Ja, das Ideal ist gerade durch den Boden gegangen.“

„Lisas Beteiligung scheint fast persönlich zu sein. Hat sie einen Grund, mit dir abrechnen zu wollen?“

„Vielleicht, weil ich ihr vor 20 Jahren nicht nach München gefolgt bin. Und durch eine Wendung des Schicksals bin ich mit der richtigen Frau zusammen. Außerdem sehe ich keinen anderen Grund.“

Liam dachte einen Moment nach: <Frauen vergeben nicht weniger… aber das ist wahrscheinlich nicht Lisas Fall>, bricht er schließlich Schweigen.

„Es bedeutet, dass bist du nur ein Ersatz. Es geht nicht um dich.“

„Was meinst du? Was will sie von mir?”

„Vielleicht versucht Lisa, die nicht in der Lage ist, denjenigen zu bestrafen, was ihr Schaden zugefügt hat, ihren Schaden mit dir auszugleichen.”

„Und was würde ihr das gaben?“

„Zum Beispiel würde sie aufhören, selbst ein Opfer zu sein. Und es ist nicht wenig.“

„Du meinst, dass Lisa und Mila…“, beugt Florian den Mund.

„Es ist nur eine Hypothese. Aber wenn es wahr ist, muss ihr jemand klarmachen, dass sie, indem sie mit eine alter Kumpelin zusammenhält, eigentlich gegen deine Tochter und folglich gegen sich selbst handelt.“

„Lisa ist sehr stur. Sie hört nicht einmal auf die, die ihr wichtig sind. Also, wenn du glaubst… Vielleicht hast du Gründe, dies zu glauben. Du und Lisa… Entschuldigung!  Du kannst das ignorieren, es geht mich nichts an.”

Liam bricht mit einem unerwartet aufrichtigen Lachen aus.

„Es gibt nichts wie mich und Lisa. Es war noch nie und wird es auch nie sein. Frauen wie sie sind wie dieser Blatt im Kalender, wenn sich das Datum ändert.”

„Vielleicht hast du recht”

„Aber das ist nicht deine Sorge. Ich bin dein Verteidiger und ich muss versuchen, mit allen in deinem Interesse zu kommunizieren. Auch wenn ich privat lieber nichts mit dieser Person zu tun hätte.“

 „Was ist, wenn Lisa ihre Meinung nicht ändert?“

„Dann muss man nach den Regeln spielen, die nur Ritter kennt.”

„Erpressung?“

„Wir müssen eine andere Anschuldigung gegen Ritter haben. Was sie deine Tochter angetan hat, hatte alle Merkmale Straftatbestand. Deine Tochter muss also bereit sein, auszusagen.”

 „Das ist keine Option! Niemals!“, rief Florian und stand abrupt vom Tisch auf. „Ich kann Mila nicht aufs Spiel setzen!“

„Es ist im Interesse deiner Tochter“, sagte Liam in dem ruhigen Ton.

 „Offenbar hats du keine Kinder, weil du nicht weißt, wovon du redest!“

„Wenn ein Kind krank ist, muss es manchmal eine lange, schmerzhafte Therapie durchlaufen, um wieder gesund zu sein.  Und deine Tochter ist krank.”

  Florian schüttelt den Kopf.

„Andernfalls wird deine Tochter immer ein Opfer sein. Sie wird immer Probleme mit sich selbst haben. Und sie wird immer in der kranken Art an ihren Vater denken. Ist es das, was du willst?“

 „Es muss einen dritten Weg geben.“

 „Bruder, der dritte Weg immer gibt es, aber nicht für einen Mann. Du muss dich endlich entscheiden, ob du frei sein oder hinter Gittern gehen willst. Du hättest über den Schutzschirm für deine Tochter nachdenken solltest, bevor du sie nach München geschickt und sie in der WG leben lassen. Deine Tochter muss die Anzeige erstattet über versuchte Vergewaltigungen einreichen.“

„Mila will einfach alles vergessen. Karin meint, wir sollten ihre Wünsch respektieren.“

„Und du hast keine eigene Meinung, denkt deine Frau für dich.“

 „Karin hat recht, Mila hat genug durchgemacht.“

Florian dreht sich zum Fenster und steht nachdenklich da. Liam sieht ihn einen langen Moment an und fragt sich, was mit ihm los ist.

„Diese Bastard ist auch in den Untergrund gefallen. Und Ritter weiß genau, wer es ist“, sagte Florian.

„Du hast fast auf sein Niveau geschliffen, als du versucht hast, es aus ihr herauszuholen und die Rechnung für deiner Tochter mit ihr zu begleichen. Vielleicht überlass du es besser der Polizei. Es sei denn, du möchtest den Spiegel für den Rest deines Lebens meiden, weil du den Kerl, den du darin siehst, nicht ausstehen könnest.“

Florian dreht sich zu ihm um.

„Du als Anwalt erlaubst keinen anderen Weg als das Gericht?“ 

„Wenn man sich für die richtige Straßenseite entschiedet hat, muss man sich daranhalten.“

„Wenn du mich wärest, würdest du wahrscheinlich nach einem Paragrafen für Ritter suchen, hab ich Recht?”

„Nein“, erwiderte Liam ruhig und emotionslos, aber mit einem Druck. „Ich würde sie direkt in die Hölle schicken.  Und dort führt der kürzeste Weg durch den dschihadistischen Sklavenmarkt. Sie würde jeden Tag bereuen, dass sie geboren wurde.“

Florian verspürte bei diesen kalten und teilnahmslosen Liams Worten einen unwillkürlichen unangenehmen Nervenkitzel. Er hasste Magdalena Ritter, es war eine unbestrittene Tatsache, aber selbst er wäre wahrscheinlich nicht so weit gegangen. Dass Gewalt für Achenbach kein Unbekannter ist, wusste er schon nach dem ersten Treffen am Eingang von Marshal. Aber er zog es vor, sich zu vergewissern, dass der Anwalt ihn verstand, bevor er weiter mit ihm ging. Nach den letzten Worten des Anwalts begann er zu glauben, dass dieser ihn aus den Senkgruben herausholen würde, in die er gefallen war.

 „Ich glaube nicht, dass das etwas mit dem Gesetz zu tun hat.“

„Rache ist immer Gesetzlosigkeit. Selbst wenn derjenige, der sie begeht, keine Rechtsstaatlichkeit verletzt. Sogar in der Majestät des Gesetzes. Aber das kennt ihr Leitners gut.“

Liam bereitet sich endlich darauf vor zu gehen. Er drückt die Glocke.

 „Ich werde sehen, was getan werden kann, um dich hier rauszuholen.“

Obrońca Floriana

Po raz drugi od zatrzymania Florian spotyka się z Achenbachem. Wtedy, rozumiał, że na tego akuratnie padło. Był przy jego zeznaniach przed policją i prokuratorem. Miał czas, żeby zaznajomić się z tym, co zeznała Ritter. Teraz jednak adwokat był tu z własnej woli. Wiedział czego się podejmuje. Florian był więc ciekaw …

– Właściwie to, dlaczego chcesz mnie bronić? Ani ja twój krewny, ani przyjaciel.

– Ujmę to tak, gdyby mnie się coś podobnego przydarzyło, to uznałbym: Liam, doigrałeś się. Przyszły rachunki. Ale ty?… To jest jak ten złośliwy chichot losu.

 – A więc litość nad głupcem.

 – Raczej sprzeciw wobec mściwej Nemezis[1].

– Dalej nie rozumiem, po co ci to?  Moja sprawa ani ci chluby nie przyniesie, ani reputacji nie przysporzy. Kasy też nie. To przegrana sprawa.

– Ja zajmuję się co do zasady tylko przegranymi sprawami.

– Takie hobby?

– Kwestia Kinderstube. Wprasowane. Mój ojciec jest muzułmaninem… neofitą. Dla niego honor to wszystko.

– No, to jesteś zaprogramowany na sukces. – odparł mimowolnie Florian z sarkazmem.

– Może nie na sukces. Za to na chwałę. Spokojnie, nie wziąłem twojej sprawy, żeby ją położyć.

 Florian wzruszył ramionami i obrócił głowę w kierunku okna.

 – Ja i tak już wszystko przegrałem bez względu, czy wygrasz moją sprawę, czy nie. Moja żona, moja córka, mój ojciec – żadne więcej nie zechce mnie na oczy widzieć. Nawet mój brat gardzi mną. Dla nich wszystkich jestem tym, kto właśnie stracił honor. Na zawsze.

 – Rodzina to najsurowszy sąd. Oni słyszą i widzą tylko słowa oskarżenia. Są w szoku. Potrzebują czasu, żeby zrozumieć, że pod najgorszymi słowami czasem kryje się wielkie nic. Daj im czas…  A twój brat… on miał swoje wyobrażenie o tobie.  Pewnie dużo lepsze niż o sobie samym. I teraz mu to runęło. Zresztą, on ma swoje własne problemy…

– Właśnie, Georg! Za co on tu trafił?

– A co, nie pochwalił się?

– Wiesz, czy nie wiesz?

– Ja tu jestem dla obrony ciebie, w sprawie twojego brata nie kiwnąłbym palcem.

 – Bo nie jest przegrana? – rzucił Florian z lekką drwiną.

 – Nie. Bo nie powinna być wygrana!  – oparł mu Liam poważnie, dobitnie. – I radziłbym zacząć szukać sobie nowego nazwiska.

Florianspojrzał ze zdumieniem na adwokata, ten uciął rzecz.

– Czas ucieka.

– Jakiś plan?

– Trzeba Ritter spróbować przekonać do wycofania oskarżenia z własnej woli.

– Dlaczego miałaby to zrobić?

– Życiem prostytutki rządzi ścisła triada: przemoc, strach oraz prochy i alkohol. A póki nią to rządzi, to oczywiście na dobrą wolę nie ma co liczyć.

– To pozamiatane.

– Niekoniecznie. Są takie organizacje, które zajmują się wyciąganiem kobiet z prostytucji i gdyby Ritter została objęta ich ochroną, to jest szansa, że zmieni zdanie.

– Sorry, ale jakoś to mnie nie przekonuje. Zresztą, czy z prostytucji w ogóle można wyjść?

– To pytanie to do filozofów. Co to nas obchodzi? Ani ja, ani ty z żadną z nich żenić się nie ma zamiaru.

– Więc?

– Chodzi o to, że wystarczy czasem zdjąć z człowieka strach, żeby ten zachował się uczciwe.

– Wierzysz w to?

– Jak inaczej byłbym adwokatem? Niemniej, trzeba się liczyć z tym, że tyle lat w tym procederze wyprało z niej już wszystko, co przyzwoite.

– W to akurat wierzę, po tym co chciała zrobić z moją Milą. I szczerze mówiąc, nie widzę jednego powodu, dla którego ona miałaby wycofać oskarżenie.

– Bo ich nie znasz. Dziwki są zupełnie zależne od innych. Zawsze robią, to co inni im każą. A Ritter robi to, co podpowiada jej teraz Lisa.

 – Lisa?

– Ta Ritter to najwyraźniej jej stara kumpela.

–  Z tego, co dowiedziałem się od mojej córki, to wygląda, że jeszcze z okresu studiów Lisy.  –  Florian urwał na moment, sapnął ciężko, po czym przez zaciśnięte zęby wycedził – Wolę nie myśleć jak one się poznały.

– Tu nie ma nad czym rozmyślać. Przykro mi, jeśli ranię stare sentymenty.

– Już nie. Dawno nie. Karin to jedyna kobieta w moim życiu.

– Gratuluję! Osiągnąłeś ideał w życiu.

– Ideał, który właśnie sięgnął bruku.

– Zaangażowanie Lisy wydaje się niemalże osobiste. Ma ona jakieś powody, żeby chcieć wyrównać z tobą rachunki?

 – Chyba tylko z powodu tego, że nie poleciałem za nią 20 lata temu do Monachium. I zrządzeniem losu jestem z tą właściwą kobietą. 

Achenbach zamyślił się chwilę: „Kobiety mniej nie wybaczają …, ale to chyba jednak nie jest przypadek Lisy” – w końcu przerwał milczenie:

– Znaczy, że Lisa mści się na tobie w zastępstwie. To nie o ciebie tu chodzi.

–  A o co, o kogo?

– Być może Lisa nie mogąc ukarać tego, co jej wyrządził krzywdę, próbuje wyrównać swoje krzywdy przy pomocy ciebie.

–  I co by jej to dało?

–  Choćby to, że sama przestałaby być ofiarą. A to wcale nie jest mało.

– Znaczy, że Lisa tak jak i Mila… – Florian wykrzywił usta.

– To tylko hipoteza. Ale jeśli prawdziwa, to ktoś musi jej uświadomić, że trzymając ze starą kumpelą, tak naprawdę występuje przeciwko twojej córce, a w konsekwencji przeciwko sobie samej. 

– Lisa jest bardzo uparta, nie słucha nawet tych, na których jej zależy. Więc jeśli sądzisz … Zresztą może i masz powody tak sądzić. Ty i Lisa… Sorry, możesz to zbyć milczeniem, nie moja sprawa.

Liam wybuchnął niespodziewanie otwartym śmiechem.

 – Nie ma nic takiego jak: ja i Lisa! Nigdy nie było i nie będzie. Takie jak ona są jak ta kartka w kalendarzu, gdy zmieni się data.

– Może i masz rację.

– To jednak nie twoje zmartwienie. Jestem twoim obrońcą i muszę próbować porozumieć się z każdym. Nawet jeśli prywatnie jest mi z tą osobą nie po drodze.

 – Co będzie, jak Lisa nie zmieni zdania?

– Wtedy trzeba zagrać według reguł, które Ritter są jedynie znane.

– Szantaż?

– Musimy mieć przeciw niej w pogotowiu inny akt oskarżenia.  To, co zrobiła z twoją córką zawiera wszystkie znamiona przestępstwa. Twoja córka musi być gotowa zeznawać.

 – To nie wchodzi w grę! Nigdy! – krzyknął Florian i wstał gwałtownie od stołu. – Ja nie mogę narażać na to Mili!

 – To jest w interesie twojej córki. – odparł Liam spokojnym tonem.

 – Widocznie nie masz dzieci, bo nie wiesz, o czym mówisz!

– Gdy dziecko jest chore, to czasem musimy je przeprowadzić przez długą, pełną cierpienia terapię, właśnie po to, żeby było zdrowe. W konsekwencji – uwolnić je od cierpienia.  A twoja córka jest chora.

Florian tylko zaprzeczył głową.

– W przeciwnym razie twoja córka już zawsze będzie ofiarą. Zawsze już będzie zmagała się z problemami ze sobą. I zawsze już będzie myślała o swoim ojcu w chory sposób. Tego chcesz?

– Musi być jakaś trzecia droga.    

 – Bracie, trzecia droga istnieje zawsze, ale nie dla mężczyzny. Musisz wreszcie zdecydować, czy chcesz być wolny, czy iść za kraty. O parasolu ochronnym dla córki to powinieneś był myśleć, zanim ją wysłałeś do Monachium i pozwoliłeś jej zamieszkać w WG. Twoja córka powinna wreszcie złożyć doniesienie o próbie gwałtu.

– Mila chce po postu o wszystkim zapomnieć. Karin uważa, że powinniśmy uszanować jej wolę.

– A ty własnego zdania nie masz, za ciebie myśli twoja żona?  

– Karin ma rację, Mila już wystarczająco przeszła.

Florian odwrócił się do okna i stał tam w zamyśleniu.

 – Ten gnój też zapadł się pod ziemię. Ritter doskonale wie, kim on jest, tylko milczy.

–  Już doszlifowałeś prawie do jego poziomem, próbując to od niej wyciągnąć i wyrównać z nią rachunki.   Może więc zostaw to lepiej policji. Chyba że chcesz unikać lustra do końca życia, bo nie będziesz wstanie znieść faceta, którego w nim widzisz.

Florian w końcu odwrócił się od okna. Przez moment patrzył na Achenbacha, po czym powiedział niespodziewanie:

– Ty, jako prawnik, nie dopuszczasz innej drogi jak sądowa?

– Jak się raz wybrało prawą stronę jazdy, to wypada się już jej trzymać.

–  Na moim miejscu zapewne poszukałbyś na Ritter jakiegoś paragrafu, mam rację?

–  Nie. – odparł Liam spokojnie i bez emocji, za to z przyciskiem. –  Posłałbym ją prosto do piekła. A tam najkrótsza droga wiedzie przez targ niewolnic dla dżihadystów. Żałowałaby każdego dnia, że się urodziła.

 Florian na te zimne i beznamiętne słowa Achenbacha poczuł mimowolnie nieprzyjemny dreszcz emocji. Nienawidził Ritter to fakt bezsporny, ale nawet on chyba by się aż do tego nie posunął. To, że Achenbachowi siła nie jest obca wiedział już po pierwszym spotkaniu przy wejściu do lokalu Marschal`a w zeszłym roku. Wolał się jednak upewnić, że ten go rozumie, zanim pójdzie z nim dalej, jako swoim obrońcą. Po ostatnich słowach adwokata zaczynał wierzyć, że ten go z szamba, w które wpadł, wyciągnie.

– Z prawem to raczej nie miałoby nic wspólnego.

– Zemsta zawsze jest bezprawiem. Także wtedy, gdy ten, kto się jej dopuszcza żadnej normy prawa nie narusza. Nawet w majestacie prawa. No, ale wy Leitnerowie wiecie to dobrze.

Liam w końcu zaczął zbierać się do wyjścia.  Przycinął dzwonek u drzwi. Zanim strażnik je otworzył, powiedział jeszcze do Floriana na odchodne – Zobaczę, co można zrobić, byś stąd wyszedł.


[1]Nemezis – w mitologii greckiej bogini zemsty, sprawiedliwości i przeznaczenia; nazywaną kobietą bez winy i wstydu. Zsyłała na ludzi szczęście lub niepowodzenie, ścigała przestępców i decydowała o losie. Atrybuty Nemezis to: gałąź jabłoni, koło, korona zwieńczona jeleniami, bicz, 

Patt

 Vom Nebelhorn fällt eine Lawine auf Georg: eine Anklage wegen Körperverletzung und Beleidigung aufgrund rassistischer Motivation und Schmerzensgeldprozess. Zudem war noch unklar, welche Anklage der Staatsanwalt gegen ihn erheben würde. Achenbach legte der Familie nicht nur die finanziellen Forderungen, sondern auch die Forderung nach öffentlichen Entschuldigungen vor. In Anbetracht dessen, worum es in der Entschuldigung ging – um einen rassistischen Angriff – war dies von Anfang an inakzeptabel. Eine solche Entschuldigung wäre ein Eingeständnis von Schuld. Sebastian musste, ob er wollte oder nicht, nach einer Lösung suchen, denn das Gespenst einer Schande hing über der Familie, die nicht gelöscht werden konnte. Also bat er Lisa, ihm bei der Lösung dieses gordischen Knotens zu helfen. Die Verhaftung von Georg führte dazu, dass sich die Wege von Lisa und Liam im Leitnerhof erneut kreuzten. Wieder einmal wurden sie beiden auf gegenüberliegenden Seiten der Barrikade platziert. Lisa verbarg ihre Verachtung nicht. Sie fragte Achenbach, wie viel ihm die Familie Edelstein für den Ruin die Leitners versprochen habe. Er antwortete kalt, dass er den Fall sogar kostenlos annehmen konnte.

„Willst du bei den Wahlen kandidieren?“, fragte Lisa.

„Wie bitte?“, erwiderte Liam völlig überrascht.

„Ich habe die Rede gehört. J.F. Kennedy selbst[1] würde sich dafür nicht schämen.“

„Danke“, erwiderte Liam, der spürt den Spott von Lisa noch nicht.

„Ich versuche, ein Wort zu finden, das es adäquat zusammenfassen könnte… Aber wegen persönlicher Einschübe ist es wahrscheinlich… Mythomanie?“

Lisa kann sich einen Kommentar zu Achenbachs Übernahme von Florians Verteidigung nicht verkneifen.

„Ich habe gehört, dass du Florian Leitner verteidigen werdest.“

„Und wenn ja, was dann?“

„Irgendwie bin ich nicht überrascht.“

„Du hattest deine Hand in diesem Spiel?“

„Ich weiß nicht, wovon du redest“.

„Du lügst nicht sehr gut. Und das ist wahrscheinlich dien einziger Vorteil… ja, außer vielleicht einem schnellen Schritt zur Pointe. Ohne unnötige Spannung.

Lisa schüttelt ungläubig den Kopf. „Dass dieser besondere Fatzke mir dann in die Quere kommen musste!” geht sie durch ihren Kopf.

„Du hast Ritter dazu gebracht hat, Anzeige zu erstatten.“

„Ich muss mich vor dir nicht rechtfertigen.“

„Stimmt! Zumal es keine Frage, sondern eine Aussage war.“

„Denkst du, was du willst. Wenn man bedenkt, wie mies Anwalt du bist, kann ich gut schlafen, da ich genau weiß, welches Urteil gefällt wird.”

„Dein Traum wird sich nie erfüllen.“

„Woher weißt du, wovon ich träume?“

„Ich versuche nicht einmal zu raten. Deine perversen Träume interessieren mich nicht.“

„Nach dieser Sache könntest du nur deine Anwaltskanzlei im Lagerraum verwandeln und deine Anwaltsrobe auf dem Flohmarkt verkaufen.“

„Wir werden sehen.“ 

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie 21950.ee00a4fc.668x375o.2ad67627ef45@2x.jpeg

Als Lisa nach dem Treffen mit Sebastian geht, trifft sie Mirjam in dem Flur.

„Hallo, Mirjam!“

„Hallo, Lisa!“

„Wie fühlst du dich?

„Wie soll ich mich fühlen? Ich habe mich die ganze Nacht gefragt, wie ich so viele Jahre mit einem Verrückten verbringen konnte.“

 „Marie hat seit gestern kein Wort gesagt.“

„Versteh mich nicht falsch, Lisa, wenn ich dieses Bild gestern gesehen habe, hat sie mir wirklich leidgetan. Jan wollte Marie benutzen. Das lässt sich nicht leugnen. Aber wir wissen beide, dass Marie hier nicht unschuldig ist. Sie hat auch betrogen. Das hätte nicht passieren müssen. Und meine Tochter müsste jetzt nicht den Preis dafür zahlen.“

„Wie geht es Lea?

Als Antwort entfaltet Mirjam nur das nass Betttuch, dass sie in ihrer Hand hat.

„Oh, Gott!“

„In den Zeitungen steht, dass ihr Vater Juden hasst. Sie ist fast neun Jahre alt. Es ist nur eine Frage der Zeit, bis sie anfängt, Fragen zu stellen. Und was soll ich ihr dann antworten?  Ich kann sie nicht einmal weit von hier wegbringen.  Du hast dein Bestes dazu getan, dass ich jetzt hilflos bin.”, sagte Mirjam bitter.

 „Es tut mir wirklich leid.“

„Das ist nicht genug, Lisa. Diese Rassismusvorwürfe gegen Georg  müssen fallen gelassen werden.“

„Georg steht vor einem Strafprozess. Soeben war der Anwalt der Familie Edelstein hier, so dass auch er eine Zivilklage auf Schmerzensgeld anstrengen wird. Jan wird vor Gericht aussagen müssen. Und was wird er unter Eid lügen? Dieser Prozess ist ganz und gar nicht zu seinen Gunsten.

„Du verstehst gar nichts, Lisa. Die Wahrheit zu sagen bedeutet für Jan, dass er für seinen Vater, für seine gesamte Großfamilie tot sein wird. Er wird vor seinen Kollegen, Freunden und Patienten an Glaubwürdigkeit verlieren, weil er sie jahrelang betrogen hat. Jan wird coming out nicht riskieren. Er hat zu viel zu verlieren. Und Georg wird Marie niemals benutzen, um sich zu verteidigen.“

„Marie wird selbst nicht schweigen.“

„Marie wagte es nicht, Georg die Wahrheit zu sagen. Nun, das kann ich noch verstehen. Aber mich?!“, rief Mirjam, und ihre Stimme wurde zitternd. „Marie weiß sehr gut, dass mir in meinem ganzen Leben noch nie jemand so nahe gestanden hat wie sie. Ich sagte ihr, wenn ich hätte eine Schwester, würde ich wollen, dass sie so wird wie sie, und sie hat mich trotzdem betrogen.“

„Verzeihe mir, Mirjam, aber ich kenne meine Schwester besser. Marie wird nichts tun, Georgs Leben zu ruinieren.“

„Ja, aber sie wird auch nichts tun, um sein Leben zu retten. Als Jans Ex-Verlobte wird sie überhaupt nicht aussagen müssen. Das weißt du als Anwältin. Marie wird ihre Hände in Unschuld waschen.“

„Man kann sicherlich etwas tun!“, rief Lisa, die ihre Waffen nicht niederlegen wollte, bevor die Schlacht begann. „Vielleicht könnten wir es versuchen, mit seinem …, mit diesem jungen Psychiater zu sprechen.“

 „Ich bezweifle, dass es Sinn macht. Jan wird niemals öffentlich zugeben, dass er Schwul ist.“

 „Aber wir können es mindestens versuchen!“


[1] Ich bin ein Berliner” – Zitat aus der Rede Jan F. Kennedys am 26. Juni 1963 vor dem Berliner Rathaus Schöneberg anlässlich des 15. Jahrestages der Berliner Luftbrücke, während des ersten Besuchs des Präsidenten der Vereinigten Staaten in Deutschland seit dem Bau der Mauer am 13. August 1961, der auf diese Weise seine Solidarität mit den Menschen in West-Berlin zum Ausdruck bringen wollte.

Pat

Na Georga spada lawina z Nebelhorn. Skarga o naruszenie dóbr osobistych – obraza godności na tle rasistowskim oraz oskarżenie o pobicie. W dodatku, ciągle nie było wiadomo jakie oskarżenie karne ostatecznie postawi mu prokurator – w najlepszym razie o pobicie, w najgorszym – o usiłowanie zabójstwa. Achenbach nie tylko przedłożył rodzinie żądania finansowe, ale też żądanie publicznych przeprosin, co ze względu na to, czego one miały dotyczyć – aktu agresji na tle rasistowskim – były od początku nie do akceptacji. Takie przeprosiny byłyby wyrazem przyznania się do winy.  Sebastian, chciał czy nie chciał, musiał szukać rozwiązania, bo nad rodziną zawisło widmo hańby, której nic nie zdołałoby zmazać. Nigdy. Poprosił więc Lisę o pomoc w rozwiązaniu tego węzła gordyjskiego. Zatrzymanie Georga poskutkowało tym, że w Leitnerhof ponownie skrzyżowały się drogi Lisy i Liama. Po raz kolejny postawieni byli po przeciwnych stronach barykady. Lisa nie kryła pogardy. Wprost zapytała Achenbacha, ile obiecała mu rodzina Edelstein za zrujnowanie Leitnerów. Ten zimno odparł jej, że tę sprawę wziąłby nawet za darmo.

– Masz zamiar kandydować?

– Przepraszam, że co takiego? – Liam nie rozumie.

– Słyszałam wystąpienie. Sam J.F. Kennedy[1] by się go nie powstydził.

– Dziękuję.  – Liam jeszcze nie wyczuwa kpiny u Lisy.

– Próbuję znaleźć słowo, które mogłoby je adekwatnie podsumować … Ale z uwagi na osobiste wstawki, to chyba … mitomania?

Lisa nie może sobie też odmówić komentarza odnośnie do wzięcia przez Achenbacha obrony Floriana.

– Doszły mnie słuchy, że masz zamiar bronić Floriana Leitnera.

– A jeśli tak, to co?

– Jakoś nie jestem zaskoczona.

– Maczałaś w tym palce, co?

– Nie wiem, o czym mówisz.

– Słabo kłamiesz. I to chyba jedyna twoja zaleta … No może poza jeszcze szybkim przechodzeniem do puenty bez zbędnego suspensu.

Lisa kręci z niedowierzaniem głową. „Że też musiał się mi wtedy napatoczyć akurat ten bufon!” – przelatuje jej przez głowę.

– To ty namówiłaś Ritter na wniesienie oskarżenia.

– Nie muszę się ci tłumaczyć.

– Fakt. Zwłaszcza, że to nie było pytanie, tylko stwierdzenie.

– Myśl sobie, co chcesz. Biorąc pod uwagę, jak kiepskim jesteś adwokatem, mogę być o wyrok spokojna.

– Twój sen się nigdy nie spełni.

– Skąd ty możesz wiedzieć, o czym ja śnię?

– Nawet nie próbuję zgadnąć. Twoje perwersyjne sny mnie nie interesują.

– Po tej sprawie będziesz sobie mógł swoją praktykę na kołku zawiesić, a togę adwokacką na pchlim targu sprzedać.

– Zobaczymy.  

Wychodząc po spotkaniu z Sebastianem Lisa natyka się na Mirjam.

– Hello, Mirjam!

– Hallo, Lisa.

–  Jak się czujesz?

– A jak mam się czuć? Całą noc zastanawiałam się jak mogłam tyle lat spędzić z szaleńcem.

 – Marie od wczoraj nie powiedziała słowa.

– Nie zrozum mnie źle, Lisa, kiedy zobaczyłam wczoraj to zdjęcie, naprawdę jej współczułam. Jan chciał ją wykorzystać. Tego nie da się zaprzeczyć. Jednak obie wiemy, że Marie nie jest tu bez winy. Ona też oszukiwała.  To wszystko nie się musiało wydarzyć. A moja córka nie musiałaby za to teraz płacić ceny.

– Właśnie, jak Lea?

Mirjam w odpowiedzi rozwija trzymane w ręku zlane prześcieradło.

 – O Boże.

 – W gazetach piszą, że jej ojciec nienawidzi Żydów. Ona ma prawie dziewięć lat. To tylko kwestia czasu, jak zacznie zadawać pytania. I co ja mam jej wtedy odpowiedzieć?  Nawet nie mogę jej wywieźć daleko stąd. Postarałaś się o to.  – Mirjam z goryczą w głosie.

 – Naprawdę mi przykro.

 – To nie wystarczy, Lisa. Te oskarżenia o rasizm muszą zostać wycofane.

– Georga czeka proces karny. Przed chwilą był tutaj adwokat rodziny Edelstein, a więc będzie miał też proces cywilny o odszkodowanie. Jan będzie musiał zeznawać przed sądem. I co będzie kłamał pod przysięgą?  Ten proces wcale nie jest mu na rękę.

– Ty naprawdę nic nie rozumiesz, Lisa. Powiedzenie prawdy oznacza dla Jana, że stanie się martwy dla swojego ojca, dla wszystkich swoich krewnych.  Straci twarz przed kolegami w pracy, przyjaciółmi, utraci zaufanie u swoich pacjentów, bo ich też oszukiwał całymi latami. Jan nie zaryzykuje coming outu. Ma za dużo do stracenia. A i Georg nigdy nie będzie się bronił przy pomocy Marie.

– Marie sama nie będzie milczeć.

– Marie nie miała odwagi powiedzieć prawdy Georgowi.  No, to jeszcze rozumiem. Ale mnie?! – zawołała Mirjam, a głos jej stał się drżący. –  Marie dobrze wie, że nikt nigdy w całym moim życiu nie był mi tak bliski jak ona. Powiedziała jej, że gdybym mogła mieć siostrę, to chciałbym, żeby była jako ona, a ona i tak mnie oszukała.

– Rozumiem twój zawód, Mirjam, ale wybacz, ja jednak lepiej znam moją siostrę. Marie nie przyłoży ręki do zrujnowania życia Georgowi.

– Owszem, ale też nie przyłoży jej do ratowania go. Jako była narzeczona Jana, wcale nie będzie musiała zeznawać. Dobrze to wiesz, jako prawnik.

– Coś jednak na pewno da się zrobić!  – zawołała Lisa, która nie zamierzała składać broni zanim bitwa się rozpoczęła – Może by tak spróbować porozmawiać z tym jego… no z tym młodym psychiatrą.

 – Wątpię czy to coś da. Jan nigdy się publicznie nie przyzna do tego, że jest gejem.

 – Ale spróbować można.


[1] Ich bin ein Berliner („jestem berlińczykiem”) – cytat z przemówienia Johna F. Kennedy` ego 26 czerwca 1963 przed ratuszem dzielnicy Schöneberg w Berlinie   okazji 15 rocznicy berlińskiego mostu powietrznego, podczas pierwszej wizyty prezydenta Stanów Zjednoczonych w Niemczech od czasu zbudowania Muru 13 sierpnia 1961. Prezydent chciał w ten sposób wyrazić swoją solidarność z mieszkańcami   Berlina Zachodniego.

Ein rassistischer Skandal

Jan stand vor dem Problem, seinem Vater den Grund für die Körperverletzung zu erklären. Wie üblich war sein erster Gedanke brillant. Was dann folgte, lag jenseits seines Interesses. Lange Zeit hat er nicht darüber nachgedacht, wie er seinem Vater antwortete: „Ein Jude versuchte, sich im Gasthaus umzubringen, was das Image von Leitnerhof beschädigte und das Geschäft gefährdete, und so entlud der Chef seine Frustrationen auf einen anderen Juden”.  Für Samuel war die Sache klar. Direkt aus dem Krankenhaus ging Professor Edelstein, um einen Anwalt zu engagieren, der am besten bekannt ist für die Durchführung von Entschädigungsfällen für Personenschäden, Schmerzensgeld bei einer Beleidigung, Körperverletzung: Angriff, insbesondere rassistischer Art auf das Persönlichkeitsrecht. Er brauchte nicht lange zu suchen. Liam Achenbach war dafür bekannt, Toleranz zu verteidigen und sich allen Formen der Diskriminierung zu widersetzen, sei es ethnischer oder religiöser Diskriminierung, Behinderung, Alter, sexueller Orientierung oder anderen Formen der Ungleichheit. Ausgenommen vielleicht nur die Diskriminierung von Frauen. Niemand hat von einem solchen Fall gehört. Aber hier hatte Professor Edelstein keine Einwände. Seiner Meinung nach sollte eine Frau ihre Rolle und ihren Platz in der Gesellschaft kennen. Seine verstorbene Frau Esther kannte diesen Ort: es ist das Zuhause, die Familie, und aus dem Haus – an der Seite ihres Mannes, oder noch besser, zwei Schritte hinter ihm. Aufgrund des Engagements des Anwalts, die Perversen zu verteidigen, fühlte sich Samuel etwas beleidigt und angewidert. „Heute ist es wie eine Nadel im Heuhaufen, einen mutigen Mann zu finden, der eine traditionelle Familie gegen die Perverser verteidigt. Aber der junger Anwalt hat eine Karriere, um die er sich kümmern muss, das versteht sich von selbst“, seufzte Samuel innerlich, als er in Achenbachs Büro Vollmachten unterzeichnete.

„Haben Sie irgendwelche Zeugen, die bestätigen könnten, dass der Angriff rassistisch war, Herr Professor?“

„An diesem Abend befanden sich mehrere Gäste im Restaurant. Die Polizei befragte sie bereits.“

„Und sind Sie sicher, dass es keinen anderen Grund für Leitners Angriff auf Ihren Sohn gab?

„Natürlich. Mein Sohn hat mich noch nie über irgendetwas angelogen. Außerdem ist eine Mitarbeiterin von Herrn Leitner, Sarah Blumental, bereit zu bestätigen, dass Herr Leitner meinen Sohn mit menschlichen Läusen verglichen hat, die man in den Boden reiben sollte“, sagte Samuel, dann seufzte er fest und wischte sich den Schweiß mit einem Taschentuch von der Stirn.

„Wie wäre es mit einem Glas Wasser?”, fragte der Anwalt, aber der Professor schüttelte nur den Kopf.

„Ich bin fast 80 Jahre alt und hätte nicht gedacht, dass ich eine Zeit leben würde, in der ein Deutscher einen anderen Deutschen auf diese Weise erneut beleidigen würde, nur weil dieser einen anderen Glauben hat und unterschiedliche Herkunft hat.”

„Aber war sich Georg Leitner dessen bewusst? Religion ist für viele Menschen eine sehr private Sphäre.“

„Aber nicht für mich! Sie bezweifeln nicht, dass es einen Einwohner das Allgäu gibt, der nicht wissen würde, wer ich bin?“, sagte der Professor eindeutig beleidigt. „Ich bin seit zwanzig Jahren Ehrenbürger dieser Stadt.“

„Unser Stolz und unsere Auszeichnung. Trotzdem wollte ich sicherstellen, dass Georg Leitner wusste, dass ihr beiden verwandt waren.“

„Na sicher. Als Leitner die Konferenz für Psychiater organisierte, stellte mein Sohn uns vor.“

„Gibt es Strafanzeigen gegen Georg Leitner?“

„Der Staatsanwalt hat noch keine Entscheidung getroffen.“

„Sie verstehen natürlich, dass die Schwere dieser Anschuldigungen und das Urteil, das in einem Strafprozess gefällt wird, sich direkt auf den Schmerzensprozess und das, was wir darin erreichen können, auswirken wird.“

„Ich will, dass die Leitners für den Schaden meines Sohnes bezahlen.“

„Ich kann Ihnen versichern, Professor, dass Ihre Eltern, als sie 1938 Deutschland verließen, mehr in der Tasche hatten, als nach Abschluss des Schmerzensgeldprozess in der Tasche des Leitner verbleiben würde.”

Sobald Edelstein und Achenbach zu einer Einigung kamen, unternahmen beide weitere Schritte. Und diese waren natürlich an die lokalen Medien gerichtet. Ohne die Medien können solche Prozesse nicht gewonnen werden. Es weiß jeder. Samuel hat sich eher nicht zu Wort gemeldet. Dafür hat er schließlich einen Anwalt eingeschaltet. Der Redakteur erinnerte an die Biografie von Professor Samuel Edelstein, das dramatische Schicksal seiner Familie, die nach der schicksalhaften Nacht vom 9. bis 10. November 1938 beschloss, Nazideutschland zu verlassen und nach Übersee zu fliehen. Dank dessen sie den Krieg überlebte. Der Professor wurde bereits in New York geboren, nur wenige Wochen nach dem Pogrom. 30 Jahre später kehrte er nach Deutschland zurück und gründete hier in Bayern eine Familie. Sein einziger Sohn, Jan, wurde im Allgäu geboren – das Opfer dieses ekelhaften antisemitischen Angriffs. Es ist die erste Maihälfte 2018 und der 80. Jahrestag der tragischen Kristallnacht wird in sechs Monaten vergehen. So werden von Achenbach, dem Vertreter der Familie Edelstein, starke Worte gesprochen. „Professor Edelstein fragt sich heute, ob die Entscheidung, in seine bayerische Heimat zurückzukehren, nicht ein Fehler seines Lebens war. Und es ist kaum überraschend. Neonazismus wie die Pest breitet sich wieder einmal in unserem Land aus. Und nationalistische und populistische Parteien mit ihren chauvinistischen Parolen: <Deutschland für die Deutschen>… denn man möchte übrigens fragen, was bedeutet das eigentlich?… Und sie gehen bereits schamlos, mit offenem Visier an die Macht! Das ist natürlich eine Ermutigung für ein Verhalten, wie wir es gestern hier im Allgäu hatten. Deshalb bin ich hier bei Professor Edelstein. Denn wie Professor Edelstein, ein gebürtiger New Yorker und ein Bayer nach Wahl, frage ich mich, ob ich meine Wahl in einigen Jahren nicht bereuen werde. Wenn diesmal durch einen ähnlichen rassistischen Angriff nicht jemand aus meiner engsten Familie Opfer einer Aggression wird. […] Im Jahr des 80. Jahrestages dieser tragischen Nacht, der Nacht unserer größten deutschen Schande, die diesen Wahnsinn des Hasses und der Verachtung eines anderen Menschen entfesselt hat, bis ihm sein Existenzrecht genommen wurde, dürfen gerade wir hier in Bayern, wo der Nationalsozialismus geboren wurde, nicht gleichgültig solche rassistischen Auswüchse wie in Leitnerhof durchmachen. Wir haben zu lange und zu mühsam den im Krieg verlorenen Respekt unter anderen Nationen wiederaufgebaut, um jetzt zu schweigen, um untätig zu bleiben. Ich bin ein Schwabe von meinem Urgroßvater, aber an einem Tag wie diesem bin ich Jude.”

Natürlich hörte und sah Sebastian Rede von Achenbach, die Kommentare der Journalisten, Samuel Edelsteins Gesicht voller Schmerz und Leid, seine authentischen Tränen über das Leid seines geliebten Sohnes, über die Tragödie seiner Vorfahren vor 80 Jahren. Erst kürzlich wurde sein jüngerer Sohn wegen einer beschämenden Anklage wegen versuchter Vergewaltigung verhaftet, jetzt gibt es eine Anklage wegen Rassismus gegen seinen anderen Sohn. Der rechtmäßige Sebastian war völlig am Boden zerstört. Er wurde fast lebendig begraben. Es war ein Gerichtstag für seine Familie, für ihn selbst. Er verstand, dass Professor Edelstein das Recht hatte, sich benachteiligt und gedemütigt zu fühlen und Gerechtigkeit zu suchen. Aber er erkannte auch, dass diese Anschuldigung nichts mit der Wahrheit zu tun hatte. Georg war schuldig, den Sohn des Professors geschlagen zu haben, und wenn er sich nur dafür hätte verantworten müssen, hätte er keinen Einspruch erhoben, genau wie bei der Anklage von Magdalene Ritter gegen Florian. Aber Georg ist kein Rassist! Und er – der Vater – muss gegen diese schändliche Anschuldigung gegen seinen Sohn protestieren. Er muss die restliche Ehre seiner Familie um jeden Preis retten!

Als der Professor um das Schmerzensgeld für seinen Sohn besorgt war, kämpfte Jan mit seinem Gewissen. Nachdem sein Vater gegangen war, besuchte ihn Isaak. Erst gestern saß Jan an Isaaks Bett. Kaum eine einzige Seite im Kalender drehte sich, als die Rollen sich drehten, und es war Isaak, der an seinem Krankenhausbett saß. Jan verdrehte vor Schmerz sein Gesicht, als er versuchte, sich hochzuziehen und sich höher auf seine Kissen zu setzen.

„Bekommst du Schmerzmittel?“

„Wozu? Ich habe mir meinen Schmerz gut verdient“

„Ich möchte nicht, dass du leidest.“

„Willst du mir die einzige Erleichterung für mein Gewissen wegnehmen?”, rief Jan bitter aus. „Ich hab dich aufgegeben.“

Jan wandte sein Gesicht ab. Isaak lachte ein wenig ironisch.

„Und das ist das erste Mal, Jan?“

„Du solltest jemanden finden, der dich verdient.“

„Ich denke schon.  Seit zwei Tagen tue ich nichts anderes, als mich ständig an die schlimmsten Bilder zu erinnern.  Diese ganze Hölle, die du mir so oft aus meinem Leben gemacht hast.“

„Hilft das?“

„Sehr. Jedes Mal, wenn ich zu dem gleichen Schluss komme, dass wenn dies das einzige wäre, was ich jetzt von dir bekommen könnte, dann… dann würde ich nicht zögern. Ich wurde es annehmen.“

Jan spürte, wie seine eigenen Tränen seine Kehle erstickten. Er ergriff eine Hand von Isaak. Er drückte sie so fest, dass er fast seine Nägel in Isaaks Hand grub.

„Ich war deine Liebe nie wert, Isaak.“

„Du hast Pech, Jan, denn du wirst nicht von dieser Liebe davonlaufen.“

Kortez, Nichts hier für mich

One Berlin club, London rain

Museums filled with works of art

Cher’s concerts, everyday squeeze in the underground

And every sunrise taken out of its frame

Of the photos on which there’s me, alone with Someone else

Now, when there’s no you, there’s nothing left for me here either

And nothing more will delight me

Because when there’s no you, there’s nothing left for me here either

Now, when there’s no you, there’s nothing left for me here either

And nothing more will delight me

Because when there’s no you, there’s nothing left for me here either.

Lviv in the Autumn, Gdansk in the summer

And a famous square with all of its colours

That flicker in the night in the light of the lamps

And every sunrise taken out of its frame

Of the photos on which there’s me, alone with Someone else

Now, when there’s no you, there’s nothing left for me here either

And nothing more will delight me

Because when there’s no you, there’s nothing left for me here either

Now, when there’s no you, there’s nothing left for me here either

And nothing more will delight me

Because when there’s no you, there’s nothing left for me here either

A follow-up, next part

Everything that’s behind us

Face to face, always

And every heart’s revolt transformed into a frame

Of a movie about old would-be pairs

From so many places

Wybuch afery rasistowskiej

Jan stanął przed problemem wytłumaczenia ojcu przyczyny pobicia. Jak zwykle u niego pierwsza myśl była genialna. Co dalej – było poza jego zainteresowaniem. Długo się nie namyślał, jak odpowiedział ojcu: „Jeden Żyd próbował się zabić w zajeździe, co naraziło interes na szwank, więc szef odreagował swoje frustracje na innym Żydzie”. Dla Samuela sprawa była jasna. Prosto ze szpitala udał się wynająć adwokata, najlepiej takiego, co znany był z prowadzenia spraw o odszkodowania za naruszenie dóbr osobistych, szczególnie na tle rasistowskim. Długo nie musiał szukać. Liam Achenbach znany był z występowania w obronie tolerancji i przeciw wszelkim przejawom dyskryminacji, czy to na tle etnicznym, religijnym, czy też z powodu niepełnosprawności, wieku, orientacji seksualnej, czy jeszcze innych form nierównego traktowania. Z wyjątkiem może tylko dyskryminacji kobiet. O takim przypadku nikt u niego nie słyszał. Ale tu akurat profesor Edelstein nie miał zastrzeżeń. Według niego kobieta powinna znać swoją rolę i miejsce w społeczeństwie. Jego zmarła żona Ester znała to miejsce: to dom, rodzina, a poza domem – przy boku męża, a jeszcze lepiej to dwa kroki za nim. Obrona zboczeńców trochę raziła Samuela. „Dziś znaleźć odważnego, co stanie w obronie tradycyjnej rodziny i przeciwko dewiantom, to jak igłę w stogu siana. Ale młody adwokat musi dbać o karierę, to się rozumie.” – westchnął w duchu Samuel, kiedy w biurze Achenbacha podpisywał pełnomocnictwa.

– Ma pan jakiś świadków, którzy mogliby potwierdzić, że atak miał charakter rasistowski, panie profesorze?

– Tego wieczoru w restauracji było kilku gości. Policja już ich przesłuchiwała.

– I jest pan pewien, że za tym pobiciem nie stały inne jeszcze powody?

– Oczywiście. Mój syn nigdy mnie w niczym nie okłamał. Poza tym, jedna z pracownic pana Leitnera – pani Sara Blumental – gotowa jest potwierdzić, że pan Leitner przyrównał mojego syna do wszy ludzkiej, którą powinno się wetrzeć w podłogę.  – odparł Samuel, po czym sapnął ciężko i otarł chusteczką pot z czoła.

– Może wody? – zapytał adwokat, ale profesor tylko potrząsnął przecząco głową.

– Mam blisko 80 lat i nie sądziłem, że dożyję chwili, gdy znowu jeden Niemiec zelży w ten sposób drugiego Niemca, jedynie dlatego, że ten drugi jest innego wyznania i ma inne korzenie narodowościowe.

– Ale czy Georg Leitner był tego świadomy? Religia to dla wielu ludzi bardzo prywatna sfera.

– Ale nie dla mnie! Chyba pan nie wątpi, że jest jeden mieszkaniec Allgäu, który by nie widział, kim ja jestem? – powiedział profesor z wyraźnym oburzeniem. – Od dwudziestu lat jestem honorowym obywatelem tego miasta.

– Naszą chlubą i ozdobą.  Niemniej, musiałem się upewnić, że Georg Leitner jest świadomy waszego pokrewieństwa.

– Oczywiście. Kiedy, Leitner organizował konferencję dla psychiatrów, to mój syn nas sobie przedstawił.

– Czy Georg Leitner ma już przedstawione zarzuty karne?

– Prokurator jeszcze nie podjął decyzji.

– Rozumie pan oczywiście, że ciężar tych zarzutów oraz wyrok jaki zapadnie w procesie karnym będzie bezpośrednio wpływał na proces odszkodowawczy i to, co jesteśmy wstanie uzyskać w nim.

– Chcę, żeby Leitnerzy zapłacili za krzywdę mojego syna.

– Mogę pana zapewnić, panie profesorze, że pańscy rodzice więcej mieli w kieszeniach, kiedy opuszczali w 1938 roku Niemcy, od tego co pozostanie w kieszeniach Leitnerom, po zakończeniu procesu odszkodowawczego.

Jak szybko Edelstein i Achenbach doszli do porozumienia, tak szybko obaj podjęli kolejne kroki. A te skierowali oczywiście do lokalnych mediów. Bez nich, wiadomo, takich procesów się nie wygrywa. Samuel raczej nie zabierał głosu, po to w końcu zatrudnił adwokata. Redaktor przypomniał życiorys profesora Samuela Edelsteina, dramatyczne losy jego rodziny, która po pamiętnej nocy z 9 na 10 listopada 1938 roku zdecydowała się opuścić nazistowskie Niemcy i uciekać za ocean, dzięki czemu zresztą ocalała podczas wojny z Holocaustu. Profesor urodził się już w Nowym Jorku, w zaledwie kilka tygodni po tym pogromie. 30 lat później powrócił do Niemiec i tu w Bawarii założył rodzinę. W Allgäu urodził się jego jedyny syn Jan – ofiara tego obrzydliwego ataku antysemickiego. Jest pierwsza połowa maja 2018 roku, za pół roku mija 80 – ta już rocznica tragicznej Nocy Kryształowej [1]. Padają więc mocne słowa ze strony Achenbacha, pełnomocnika rodziny Edelstein: „Dziś Profesor Edelstein zastanawia się, czy decyzja o powrocie do rodzimej Bawarii nie była błędem jego życia. I trudno mu się dziwić. Neonazizm niczym dżuma ponownie rozprzestrzenia się po naszym kraju. A nacjonalistyczne i populistyczne partie ze swoimi szowinistycznymi hasłami: „Niemcy dla Niemców” …, bo tak w ogóle, to chciałoby się zapytać, co to w zasadzie znaczy? …  I oni idą już bezwstydnie, z otwartą przyłbicą po władzę! I to jest oczywiście zachętą do takich zachowań, jak to, z którym mieliśmy wczoraj do czynienia tu w Allgäu. Dlatego jestem tu z Profesorem Edelsteinem. Bo podobnie, jak Pan Profesor, nowojorczyk z urodzenia, a Bawarczyk z wyboru, zastanawiam się, czy za parę lat nie przyjdzie mi żałować własnego wyboru. Kiedy w wyniku innego podobnego rasistowskiego ataku, tym razem ktoś z mojej najbliższej rodziny nie stanie się ofiarą agresji […] W przededniu 80-tej rocznicy tej tragicznej nocy, nocy naszej największej niemieckiej hańby, która rozpętała to szaleństwo nienawiści i pogardy dla drugiego człowieka aż po odebranie mu prawa do istnienia, nam tu, w Bawarii, gdzie narodził się nazizm, w szczególności, nie wolno obojętnie przechodzić koło takich rasistowskich ekscesów, jak ten w Leitnerhof. Zbyt długo i zbyt mozolnie odbudowywaliśmy, utracony w czasie wojny szacunek pośród innych narodów, żeby teraz milczeć, żeby stać bezczynnie. Jestem Szwabem[2] z dziada pradziada, ale w takim dniu jak ten, jestem Żydem.

Sebastian oczywiście słyszał i widział oświadczenie Achenbacha, komentarze dziennikarzy, pełną bólu i cierpienia twarz Samuela Edelsteina, jego autentyczne łzy nad krzywdą ukochanego syna, nad tragedią jego przodków sprzed 80 lat. Dopiero, co aresztowano jego młodszego syna pod haniebnym zarzutem usiłowania gwałtu, teraz doszło oskarżenie o rasizm w stosunku do jego drugiego syna. Prawy Sebastian był doszczętnie zdruzgotany. Był niemal żywcem pogrzebany. To był sądny dzień dla jego rodziny, dla niego samego. Rozumiał, że profesor Edelstein ma prawo czuć się pokrzywdzonym, upokorzonym i szukać sprawiedliwości. Ale zdawał sobie też sprawę, że to oskarżenie nie miało nic wspólnego z prawdą. Georg był winny pobicia syna profesora i gdyby tylko za nie miał odpowiedzieć, to on nie wyraziłby żadnego sprzeciwu, tak samo, jak wobec oskarżenia Magdalene Ritter w stosunku do Floriana.  Jednak Georg żadnym rasistą nie jest!  I on – ojciec – musi zaprotestować przeciw temu haniebnemu oskarżeniu w stosunku do jego syna. Musi ratować resztki honoru własnej rodziny za wszelką cenę!

 Kiedy profesor troszczył się o zadośćuczynienie krzywdy syna, ten zmagał się z własnym sumieniem. Po wyjściu ojca, odwiedził go Isaak. Jeszcze wczoraj, to on siedział przy łóżku Isaaka. Ledwo jedna kartka w kalendarzu obróciła się, jak role się odwróciły i to Isaak siedział przy jego szpitalnym łóżku.  Jan wykrzywił z bólu twarz, kiedy próbował podciągnąć się i usiąść wyżej na poduszkach.

– Dostajesz jakiś środki przeciwbólowe?

– Po co?  Dobrze sobie na ten ból zapracowałem.

– Nie chcę, żebyś cierpiał.

– Chcesz mnie pozbawić jedynej ulgi dla mojego sumienia? – zawołał gorzko Jan – Odpuściłem cię.

Jan odwrócił twarz. Isaak zaśmiał się trochę ironicznie.

– A bo to pierwszy raz, Jan?

– Powinieneś sobie znaleźć kogoś, kto na ciebie zasługuje.

– Pewnie tak. Od dwóch dni nie robię nic innego, jak przywołuję nieustannie w pamięci najgorsze obrazy. To całe piekło, które mi tyle razy urządzałeś z mojego życia.

– Pomaga?

– Bardzo. Za każdym razem dochodzę do tego samego wniosku, że gdyby to miałoby jedyne, co mógłbym już tylko od ciebie dostać, to … to nie zawahałbym się i wziąłbym to.

Jan poczuł własne łzy dławią mu gardło. Chwycił dłoń Isaaka. Ścisnął ją tak mocno, że prawie wbił mu paznokcie w dłoń.

– Nigdy nie byłem wart twojej miłości, Isaak.

– To masz pecha, bo jesteś na nią skazany.

Kortez, Nic tu po mnie

Schicksal in den Bergen

Am Tag nachdem die Brüder Leitners den Polizeigewahrsam verlassen hatten, reiste Liam am frühen Morgen nach Hubers Alp, um Lisa wegen Florian zu treffen. Zu seiner Überraschung waren auch Karin und ihre Tochter dort. Der Umzug von beide Frauen in die Alp war kein gutes Zeichen für seinen Mandanten – anscheinend blieb Florian ohne die Unterstützung seiner Verwandten. Umso mehr wollte er die Gelegenheit nutzen, um mit Karin und Mila zu sprechen. Karin wollte nicht gern mit dem Anwalt ihres Mannes sprechen, und Mila schien völlig abwesend zu sein.
„Sie glauben doch nicht, dass ihr Mann mit dieser Frau in ein Zimmer gegangen ist, mit der Absicht, sie zu vergewaltigen?”
„Ich denke gar nichts, Herr Achenbach. Was Florian getan hat, ist unverzeihlich.“
„In ethischer Hinsicht, ja, aber ja… in menschlicher Hinsicht?“
„In jeder Hinsicht!“
„Es ist leicht zu verurteilen, es ist schwerer zu verstehen… Aber wir sprechen hier nicht von einer anonymen Person, sondern von Ihrem Ehemann. Dies wiederum zwingt man, ein wenig anders zu schauen, nicht nur die Tat, sondern auch einen Mann zu sehen. Und wer kennt ihn besser als seine Frau, die seit zwanzig Jahren mit ihm verheiratet ist!“
„Meine Mutter dachte auch, dass sie ihren Mann wie keinen anderen kannte… anscheinend habe ich auch etwas verpasst… Außerdem bin ich zuerst eine Frau und dann eine Ehefrau. Und das bringt mich immer auf die Seite der Opferfrau sein, auch wenn sie das Opfer meines Mannes ist“
„Nur weil Magdalene Ritter sich als Opfer vorstellt, heißt das nicht, dass sie es ist. Sie müssen sich bewusst sein, was diese Frau mit Ihrer Tochter erreichen wollten. Dass es eine lange, absichtliche Aktion war. Und nicht frei! Und Ihre Tochter war nicht die erste, die von Magdalena Ritter in die Prostitution rekrutieren wurde! Diese Frau hat Ihrer Tochter großen Schaden zugefügt… und Ihr Mann hatte allen Grund, die Beherrschung zu verlieren.“
„Aber nicht Auge um Auge, Zahn um Zahn!”
„Magdalene Ritter hat Erfahrung mit aggressiven Männern. Florian…, wenn es für Ihnen und Ihre Tochter wichtig ist…“, blickte Liam in die Richtung von Mila, die auf der Bank saß und auf der Fensterscheibe starrte. „Florian hatte noch nie mit einer Frau wie ihr zu tun gehabt. Es war nicht Ihr Mann, der das Drehbuch für diesen Vorfall geschrieben hat, eher ging er ohne Plan dorthin… nur mit des Vaters Wut… Und er hat sich in ihren Strategien verfangen… Aber er stoppte auch das Drehbuch, als er merkte, wohin es ging. Es ist wahrscheinlich auch nicht irrelevant für Sie und Ihre Tochter?“
Lisa kann es nicht aushalten: „Bravo! – warum sagst du nicht einfach, dass Florian hier Magdalenas Opfer ist!“, rief sie an.
„Er ist ein Opfer durch die bloße Tatsache der Anklage.“
„Es war Florian, der Gewalt gegen Magdalena anwenden wollte, und sie hatte jedes Recht, sich in jeder Hinsicht gegen dieses grobe Lynchen zu verteidigen, auf das er zielte“
„Und sie hat es getan und erreicht, was sie wollte. Was sucht sie sonst noch vor Gericht?“
„Gerechtigkeit! Nur ein krankes Individuum wie du kannst das nicht verstehen!“
„Aber ich verstehe sehr gut, dass du versuchst, deine eigene Rechnung mit jemandem zu begleichen, der damit nichts zu tun hat“
„Wovon er redet, Lisa?“, fragt Karin.
„Deshalb hast du deine alte Kumpelin in der Branche überredet, gegen  Florian die Anzeige erstatten. Wer für wen bezahlt, spielt hier keine Rolle. Es ist wichtig, dass deine endgültige Bilanz korrekt ist.“
„Blödsinn!“, rief Lisa und schaut Liam mit ihren hasserfüllten Augen an.
„Ich frage mich schon lange, was du im Familiengericht tust, wenn du die elterlichen Gefühle nicht verstehst. Dass sie alle anderen Gefühle betäuben. Sie können die schönsten Dinge in einem Menschen aktivieren, aber auch einen Menschen in ihm töten. Du könntest eine Frau wie du verstehen. Du könntest jedoch die Gefühle des Vaters nicht verstehen, dessen Tochter jemand zu zerstören versucht hat. Und das à apropos dieses kranke Individuum.“
„Raus hier!“
„Das Vergnügen ist ganz meinerseits.“
Liam, der mit Lisa va banque ging, riskierte es, aber seine Intuition ließ ihn nicht im Stich. Aber er hat sein Ziel nicht erreicht. „Florian konnte nicht mit der Unterstützung der Frauen rechnen, die am meisten liebte, denn keine von ihnen würde sich auf seine Seite stehen.”, dachte er, als er die Küche verließ. Ohne Bedauern. Er hatte für keine der Frauen in diesem Kreis eine positive Emotion in sich gefunden: Die Tochter – die Ursache des Unglücks; Florians Frau – nur im Guten und niemals im Schlechten; Marie – eine kleine Lügnerin – die Vereinbarung mit Jan verlangte von Lisa, ihre Karten über die Teilnahme ihrer Schwester am Skandal auf den Tisch zu legen; Lisa – sie denkt nur an sich selbst und ihre Rache. Und was Karin und ihre Tochter empfinden, ist ihr gleichgültig. Er trat kaum nach draußen, als er unerwartet Hubers Gespräch mit Sofia Leitner miterlebte.
„Du, Lorenz, bist mit Sebastian mehr als einmal auf den Höfats geklettert.“
„Es war gut vor über 20 Jahren!“
„Auf jeden Fall Du kennst alle Routen dort sehr gut – du musst meine Söhne sicher runterbringen!“
„Wie?“
„Ich weiß nicht wie, aber ich weiß, dass du uns etwas schuldest. Für Peter!“

Achenbach, der merkt, was Huber vorhat, versucht ihn aufzuhalten, wenn der die Kletterausrüstung einsammelt. Er beurteilt kühl die Situation, dass der ältere Mann allein es nicht schaffen kann, so dass es nur das dritte Opfer geben wird. Dann denkt er für einen Moment darüber nach, was passiert wäre, wenn er mit ihm gegangen wäre. Er kommt zu dem Schluss, dass es eine Chance gibt. Und wenn ja, fordert er der moralische Imperativ dazu, Risiken einzugehen. Er beschließt, mit Huber zu gehen. Er nimmt sich zusätzliche Kletterausrüstung aus den Alpen und bittet Huber um Schuhe.

Zur gleichen Zeit rennt Lisa in der Küche der Alpen durch den Raum. Sie kocht sich innen: „Schuft! Bastard! Hund! Hurensohn!“
„Erleichtert?“, sagte Marie mit ruhiger Stimme.
„Lisa, warum warst du nicht ehrlich zu mir, als ich dir meine Vergangenheit anvertraute?“, fragte Karin mit Bitterkeit in ihrer Stimme.
„Wäre es einfacher für dich?“
Lorenz betritt die Küche und sucht etwas in den Schränken.
„Papa?“
„Nicht jetzt, Marie! Georg und Florian sind auf der Höfatsscharte. Ihre Mutter war hier. Ich fahre nach Gerstruben.“
„Was, Papa?“, sagte Marie Geräuschlos, mit Entsetzen in den Augen.
„Wofür? Das geht uns nichts an!“ rief in heftigem Ton aus Lisa, die sich nach dem Besuch von Achenbach noch nicht abgekühlt hat.
„Papa, du meinst es nicht ernst – du wirst doch nicht zum Westgipfel bergsteigen?“, schließt Marie sich Lisa an. „Du hast das letzte Mal vor zwanzig Jahren geklettert!“
Lorenz ignoriert Maries Worte und nimmt die Wasserflaschen weiter aus dem Schrank. Dann spricht er Karins Tochter an: „Mila, kannst du mir einen Pullover aus meinem Zimmer holen?“
„Lass Sebastian selbst für sie gehen!“, reagierte Lisa erneut scharf.
„Sebastian…“, sagte Loren mit hohler Stimme. „Er ist jetzt der letzte, der ihnen helfen könnte. Ich weiß was ich sage, Lisa.“
„Auch wenn es ist wahr, du schuldest ihnen nichts!“ – Lisa im gleichen Ton.
„Im Gegenteil, Lisa, ich schulde ihnen einfach alles!“
„Du darfst nicht dorthin gehen!“, protestierte hysterisch seine Tochter.
„Wieso, Lisa?“, sah Lorenz seine Tochter mit Schmerz und Vorwurf an. „Willst du mich aufhalten?“
„Papa!“, rief Marie in einem flehenden Ton.
Lorenz nahm den Pullover und ging nach draußen. Marie sah Lisa vorwurfsvoll an. Dieser rannte ihrem Vater nach. Währenddessen warf Huber seinen Pullover in Richtung Achenbach, der auf der Bank vor dem Haus saß, und ging zu seinem Auto. Der Anwalt probierte gerade Lorenz` alte Kletterschuhe an. Sie passten, obwohl Liam das Gefühl hatte, dass niemand mehr sie benutzte – ein Museumsrelikt. Es ist jedoch wichtig, dass der Huf zu ihm passt. Er trug einen Anzug und sah für die Party, zu der er gehen würde, ein wenig lächerlich aus. Er zog Jacke und Krawatte aus, rollte die Hosenbeine hoch und zog Lorenzos alten Pullover an. Die Männer packten kaum das Nötigste für den Land Rover Lorenz, als sie sich auf den Weg machten. Da die Leitners an der Grenze zwischen Westgipfel und Ostgipfel waren, müssen sie so schnell wie möglich nach Gerstruben kommen. Von dort aus gut drei Stunden nach Westgipfel! Sie hatten keine Zeit zu verlieren.
Karin ging zum Fenster und beobachtete durch das Glas, was draußen vor sich ging. Sie sah Lisa ihrem Vater nachlaufen, während er Dinge ins Auto packte. Sie klammerte sich an seine Schulter, aber Huber nahm ihre Hand von ihm und warf ihre Tochter weg. Karins Kopf war verwirrt, als Mila sich ihr näherte.
„Ich möchte nicht, dass Papa etwas passiert.“
„Ich auch nicht“, sagte Karin  und umarmt ihre Tochter.
„Was für ein Schicksal ist es, dass wir alle Opfer desselben geworden sind?“, sagte Karin nachdenklich.
„Wovon redest du, Mama?“
Karin und Mila, die gestern nichts mehr mit Florian zu tun haben wollten, zitterten jetzt beide um sein Leben. Sie liebten ihn und so negativ sie seine Tat auch beurteilten, sie wollten ihn munter und gesund zurück.
Marie kämpfte mit ihren eigenen unerwünschten Gedanken. Sie hatte Georg nicht den Tod gewünscht, wie sie sich keinen anderen Menschen gewünscht hatte, aber ihr Herz sagte, sie hätte sich erleichtert gefühlt, wenn sie ihn nicht wiedersehen müsste. Sie hatte Angst um ihren Vater, sie hing an ihm. Als sie durch das offene Fenster hörte, dass sich das Auto abfuhr, hatte sie Angst, dass sie nicht von der Bank aufstehen und zum Fenster gehen konnte, ihre Herzfrequenz beschleunigte sich von Minute zu Minute, die Atmung wurde schneller und flacher zugleich, ihr Herz pochte, als wollte es verlasse ihre Brust. Sie kannte die Symptome gut. Zu gut. Sie muss nur etwas tun und die Panikattacke wird vorübergehen. Wie immer. Marie verjagte mit dem Rest ihres Willens aufdringliche Gedanken, nur um zu verhindern, dass die Panik eskalierte. Dann kam zu den Symptomen, die ihr so bekannt waren, ein weiterer neuer Außerirdischer hinzu – der sich ausdehnende, scharfe Schmerz in ihrer Wirbelsäule. Tränen stiegen in ihren Augen auf.
Lisa, da ihr Vater sie mit Gefühlen verschlossen hatte, wartete sie auf die erste wärmere Geste von seiner Seite. Es ist nicht gekommen. Sie stand resigniert mit gesenkten Armen mitten auf der Straße. Staub von den Rädern des Land Rovers ihres Vaters wehte ihr ins Gesicht, als das Auto von außerhalb des Hauses wegfuhr. Der Gedanke, ihn nicht wiederzusehen, sein Herz nicht abwenden zu können, war unerträglich. Als das Auto aus ihren Augen verschwand, wischte sie sich mit der Hand die Tränen aus dem schmutzigen Gesicht und kehrte mit einem Gedanken nach Hause zurück – um mit Marie zu kuscheln, wie es früher war.
In der Küche saß Karin neben Marie, Mila stand am Fenster und wählte hastig etwas am Telefon. Marie atmete schnell, ihre scharfen, straffen Gesichtszüge und ihre Blässe sprachen für sich. Karin ließ Marie für einen Moment aus den Augen, sah Lisa an und bestätigte laut nur, was die Schwester bereits erraten hatte.
„Es ist angefangen!“

Im Auto fragte Lorenz seinen Begleiter:
„Wie lange kletterst du schon?”
„Seit fast achtzehn Jahren.”
„Du kennst Höfats, ich verstehe?“, fragte Lorenz und drehte den Kopf zu Liam. Der Mann nickte. „Der Klassische Aufstieg zum Westgipfel mit anschließender Überschreitung zum Ostgipfel ist keine besonders schwierigere Route.“
„Georg und Florian klettert nach Westgipfel direkt über den West-Süd-Grat und den Zweiter Gipfel.”
„Wir wählen die normale Route – der Aufstieg zum Westgipfel durch die Wanne. Es wird einfacher und schneller.“

„Aber die Brüder haben ihre Erfahrung. Das Wetter ist gut für sie.“
„Atmosphärisch“, erwiderte Lorenz „Ihr Vater ist vor 50 Jahren fast dortgeblieben.“
„Was zählt ist, dass er damals zurückgekehrt ist.“
„Sebastian hatte etwas, worauf er zurückkommen konnte“, erwiderte Lorentz und dachte nach. Er hatte damals nichts, worauf er zurückkommen konnte. Margarete gab ihm einen Korb und verließ das Allgäu. Sebastian ging auch bald. Zuvor hatten sie jedoch mehrere Toasts zur Freundschaft getrunken und Sebastian bekam von Sofia – dem feurigsten und sommersprossigen Mädchen in der Schule – das Versprechen, auf ihn zu warten. Auch er war bereit, auf Margarete zu warten, bis sie ihr Studium beendet hatte. Er wollte ihren Ambitionen nicht im Wege stehen. Aber sie wollte sein Wort nicht, also hatte er nur die Kneipe. Er war der einzige erwachsene Mann im Haus – sein Vater war schon lange tot, er hatte keine Brüder – er war nicht in Gefahr, wie Sebastian in die Armee eingezogen zu werden.
„Seine Söhne haben auch etwas, worauf sie zurückkommen können. Auch, wenn sie anders denken.“
„Und, du, Liam, hast auch?“
„Na sicher!“, erwiderte Liam und ein strahlendes Lächeln erschien sofort auf sein Gesicht. „Jeden Tag erwartet mich zu Hause ein wahrer Geysir der Freude.“
„Dann habe ich den richtigen Begleiter für das Bergsteigen gefunden.“

Die Leitners Rechnungen

Georg ist zusammen mit seinem Bruder in Gewahrsam. Die Brüder haben einander nichts zu sagen. Zwischen den Brüdern wird kein Wort gesprochen, bis sie aus der Haft entlassen werden. Jeder schiebt sich in eine andere Ecke der Arrestzelle.  Wenn sie sich überhaupt anschauen, dann entweder mit Widerwillen und Verachtung oder kalt und gleichgültig, wie keine Brüder, nur zwei Fremde.

Der Tag der Bezahlung für die Sünden des Vaters ist endlich gekommen. Sebastian brannte vor Scham, dass sie sich in einen leuchtend roten Klotz verwandelt hatte. Die Schande wurde von seinen Söhnen verursacht. „Kinder sind das beste” – sagte Sebastian einmal zu Lorenz. nach der Verhaftung seines ältesten Sohnes war es an der Zeit, diese Aussage zu überprüfen und zu korrigieren: „Kinder sind das schlimste”. Sebastian war natürlich für die psychische Defekte seiner Söhne verantwortlich, die sie an den Ort führten, an dem sie sich befanden. Es gab eine Zeit – nach Peters Geburt – in der er für seine Söhne zu Hause eine kleine Hitlerjugend arrangierte und innerhalb weniger Monate zerstörte er alle Anstrengungen, die  seiner Frau in die Erziehung ihren Kinder gesteckt hatte. Der Geizig Sebastian wollte kein Geld dafür ausgeben, jemanden einzustellen, der sich um seine Kinder und seine kranke Frau kümmert. Außerdem hatte er auch Angst vor Klatsch und Tratsch seiner Nachbarn über seine Frau, die an einer postpartalen Depression leidet. Da der Grund für die Entscheidung, die ihn vor Jahren veranlasste, eine Hölle auf Erden für die Kinder zu errichten, Scham und Geiz war, dann konnte auch die Strafe nicht an ihm vorbeigegangen sein. Und die Bestrafung war seiner Schuld angemessen und entsprechend gnadenlos. Wie immer, wenn es um den Schaden für das Kind geht. Sebastian wird dem Schreckgespenst begegnen, alles zu verlieren, wenn der gierige und rachsüchtige Samuel Edelstein wird einen solchen Preis für den Schaden seines Sohnes verlangen, dass das Gasthaus, das Gestüt, die Wiesen und alle Vermögenswerte an die Familie Edelstein übergeben werden müssen. Und es wird nicht genug sein. Die Schande und die Aussicht, sein ganzes Vermögen zu verlieren, werden die Rechnungen innerhalb der Familie Leitners nicht beenden. Der letzte zu bezahlende Schuldschein wird Sebastian gegeben, wenn er von einer Angst eingeholt wird, die er noch nie in seinem Leben erlebt hat.

Powrót Jana i Mirjam do Allgäu

Norymbergia – kontrakt menadżerski i spółka partnerska

Monachium

Przez dwa miesiące pobytu w Norymbergi Mirjam zaczęła się już u Jana zadamawiać. Przez pierwsze tygodnie, kiedy Jan przebywał na zwolnieniu lekarskim poświęcał czas swoim dwóm gościom w całości, pokazując im co większe atrakcje miasta oraz rozwiązując ich problemy. Jan od pierwszego dnia dbał, żeby Mirjam z córką się u niego jak najlepiej czuły i niczego im nie brakowało. Udostępnił im swoją sypialnię, sam przenosząc się do salonu na kanapę. Mirjam widząc, że często przenosi spanie na podłogę czuła się naturalnie niezręcznie, wiedziała przecież, że jest rekonwalescentem.  Często podnosząc się z kanapy czy ławki w parku miał zawroty głowy. Jego kości, śledziona wytrzymały wprawdzie furię Georga, ale poobijany był mocno, a że młody już nie był, więc organizm potrzebował czasu, żeby dość do siebie. Jan szybko jednak potrafił usunąć skrupuły Mirjam: „Dla prawie pięćdziesięcioletniego kręgosłupa nie ma posłania nad podłogę”.  Lei otoczenie wnet zapełniło się pluszakami, lalami, grami, książkami. Jednak najważniejsze było dla Jana dotrzeć do emocji Lei. I było to prawdziwe wyzwanie dla terapeuty, który od 25 lat zajmował się prawie wyłącznie rozwiązywaniem problemów dorosłych.  Był jednak uparty i wiedział, że nie może zawieść.  Isaak praktycznie ich nie odwiedzał. Przyszedł raz na kolację zaraz po ich przyjeździe i więcej się nie pokazał. Jan bardzo dbał o pozory, gdzie mieszkał. Mirjam oczywiście wiedziała, że widują się prawie że codziennie.  Jana praktyka znajdowała się tam, gdzie Isaaka – to jest w domu po rodzicach Isaaka, gdzie ten na piętrze mieszkał wraz suczką labradorką oraz czteroma kocurami. Kiedy Jan powrócił do swoich zajęć Mirjam musiała sobie i Lei sama organizować czas. Jan za dużo czasu w swoim mieszkaniu nie spędzał – praca w klinice, praktyka prywatna, odwiedzanie swoich podopiecznych w ich domach, załatwianie dla nich licznych spraw, z którymi sobie nie radzili, zajmowało mu większość część dnia. Wieczory i weekendy spędzali już w trójkę. Niemal jak rodzina. Coś upichcili razem, pograli w trójkę w jakąś grę po kolacji, a kiedy Lea zasnęła, to obejrzeli razem film, czy spędzili wieczór przy lampce wina na rozmowie. Nigdy nudnej. Mirjam coraz częściej łapała się na tym, że ten model rodziny, gdzie po kolacji facet nic od niej nie chce bardzo jej odpowiada. Program dnia nie był zbyt bogaty. Rano, po śniadaniu zwykle szły do parku, gdzie jeździły na rowerze czy rolkach, potem jakieś wspólny posiłek, a popołudniu: kino, lody, czasem basen. To co ją najbardziej niepokoiło to okoliczność, że Lea nie nawiązuje żadnych kontaktów z innymi dziećmi, co nigdy wcześniej nie było jej problemem, tylko trzyma się kurczowo jej spódnicy. Do tego często miała przy tym wrażenie, że to Lea jest jej towarzyszem zabawy, wyprawy, a nie ona córki. Galerie, ulice ze sklepami Mirjam omijała szerokim łukiem, bo znała siebie i Leę, a od rozstania z Jean – Pierre` m jej budżet to były alimenty na Leę. Nigdy nie należała do oszczędnych, a teraz przyszło jej obracać każde euro jak ostatni żeton w kasynie – dmuchać, żeby nie okazało się być tym ostatnim. I było to drugie, jeśli nie równorzędne obok Lei samopoczucia zamartwienie Mirjam. Uzależnienie wprawdzie zostawiła już za sobą, ale z nastrojem różnie bywało przy problemach, które ciągle pozostawały nierozwiązane. Jeśli miała odzyskać prawa rodzicielskie do Lei, to musi wykazać przed sądem, że jest samodzielna finansowo. Tylko póki co, to na żadne aplikacje o pracę pozytywnego odzewu nie dostała. Kwalifikacje miała wysokie – od ukończenia studiów nic innego nie robiła jak je nieustannie podnosiła. Jej CV, jeśli chodzi o kursy, szkolenia z zakresu zarządzania, biznesu było imponujące, gorzej było z doświadczeniem zawodowym – tu bida z nędzą.  A mierzyła oczywiście wysoko. Jan od czasu do czasu delikatnie sugerował, żeby trochę odpuściła, jeśli chodzi o pułap, a wtedy na pewno dostanie jakąś pozytywną odpowiedź.  Niestety, Mirjam natychmiast się napinała, że po co ona to wszystko robiła, żeby recepcjonistką czy sekretarką zostać?  A jej plan był dużo szerszy niż tylko odzyskanie własnych praw rodzicielskich – Mirjam zamierzała wyeliminować Georga zupełnie z życia ich córki. Rzecz miała się odwrócić. Dopiero wtedy poczuje, że Lea jest bezpieczna. Tyle, że na razie sytuacja była taka, że w każdej chwili pod drzwiami mogła pojawić się policja i zabrać Leę. Dlatego im mniej o niej Georg wiedział tym lepiej, nie szukała więc żadnego kontaktu z byłym. Musi zebrać wszystkie atuty w rękawie i nie dać żadnego argumentu stronie przeciwnej, kiedy pójdzie do sądu. Potrzebowała też nowego adwokata, co by nie zdarł z niej skóry i nie załatwił jak poprzedni. Przeglądała więc od czasu do czasu strony i fora z opiniami o bawarskich adwokatach.  Przy okazji, gdzie mogła wyrażała też swoją opinię na temat Achenbacha, w której słowa: niekompetentny, niewykwalifikowany, nieudolny, niedouczony, dyletant, amator, patałach, debiutant, etc., stanowiły esencję wypowiedzi. Oczywiście zawsze podpisaną imieniem i nazwiskiem. Na oficjalnej stronie z jego biura dostała nawet odpowiedź: „Życzę zdrowia i wszystkiego dobrego. “„Bezczelny do końca” – pomyślała Mirjam, która często żałowała, że nie wniosła na adwokata skargi. Pozostawała jeszcze sprawa wakacji Lei. Zanim wróci do szkoły w mieście, to musi jej coś zorganizować na łonie natury. A tu znowu progi: raz – pieniądze, dwa – zgoda Georga, gdyby musiała wysłać ją gdzieś bez siebie.Rozwiązanie większości problemów przyszło wraz jej wizytą w praktyce Jana.  Okazja zaś przyjrzenia się kulisom praktyki nadarzyła się, kiedy syn ich recepcjonistki złamał na rowerze rękę i zostali bez pomocy. O ile Mirjam nawet rozważyć nie chciała ubiegania się o podobną pracę, tak teraz natychmiast zaoferowała się z pomocą. Okoliczność zaś, że labradorka Bella akurat się oszczeniła sprawiła, że mogła córkę zostawić samej sobie. Zwierzyniec, który miał u siebie Isaak pochłonął bez reszty Leę. Wszystkie dotychczasowe starania Jana i Mirjam, żeby wymazać z pamięci Lei wydarzenia z Leitnerhof wydawały się spełzać na niczym. Wystarczyło jednak, że Lea przekroczyła progi pokoju, gdzie znajdowało się sześć szczeniąt, żeby z twarzy dziewczynki zniknął smutek, zamyślenie i oderwanie, które stale powracało u niej, gdy tylko matka na pięć minut pozostawiła ją samej sobie. I nie potrzeba było kwadransa, żeby Lea biegała już za całym zwierzyńcem po mieszkaniu Isaaka, a wesoły śmiech dziewczynki przeplatał się z piskiem, skamleniem małych labradorów i wrzaskiem czterech kocurów. Czego nie mogli dokonać ani doświadczony terapeuta, ani czuła matka przez długie tygodnie, to zrobiły w jedno popołudnie cztery koty oraz sześć szczeniaków.

Mirjam nie rozumiała, dlaczego Jan i Isaak nie prowadzą praktyki wspólnie, tylko wszystko jest oddzielne. Tajemnica się wydała, kiedy zajrzała do dokumentacji pacjentów Jana i zrozumiała jak się ten jego terapeutyczny biznes kręci. Jan zupełnie nie panował nad papierami – to go zdawało się w ogóle nie interesować, sprawy z urzędami leżały odłogiem.  W tym chaosie była jednak pewna logika. Sporo, jeśli nie połowa jego prywatnych pacjentów była zdecydowanie niedochodowa – charytatywna. W dodatku ich problemy często mocno ponaciągane, żeby tylko dać podstawę do uzyskania dla nich odpowiedniej pomocy od państwa, miasta i w ten sposób pomóc im stanąć na nogi. Kiedy wieczorem siedzieli w mieszkaniu Isaaka dała upust temu, co myśli o jego interesie:

– Jan, jak możesz być tak niefrasobliwy? Żyjecie tylko do pierwszej kontroli!

– Isaaka praktyka prowadzona jest bez zarzutu.

– Ktoś musi przeżyć. – roześmiał się Isaak.

– Mimo wszystko.

– Widocznie ze wszystkich wspaniałych zalet mego ojca odziedziczyłem tylko jedną – wstręt do papierkowego kramu.  – rzucił jak zawsze lekko Jan, widząc jednak po minie Mirjam, że ją bynajmniej bawi jego beztroska, dodał po chwili:

 – Ale rzeczywiście ktoś powinien to wreszcie ogarnąć. Tyle, że dla naszej niezastąpionej Valerie to zbyt wygórowane zadanie.

– Dziwę się, że w ogóle chce tu pracować. Co drugi twój pacjent jest poza oficjalnym systemem.

– Ludzie, którzy naprawdę potrzebują pomocy psychoterapeuty, zwykle nie mają na nią.  Ich życie to katastrofa pod każdym względem. – odparł zarzut Jan, żeby zaraz jednak zaznaczyć:

 – Ale mam też takich, których można pociągnąć za portfel.

–  Jeśli się wie jak. – odparła z odpowiednia miną Mirjam.

– Jeśli się wie jak. – powtórzył z ubawem na ustach Isaak.

Mirjam, która uznała w końcu, że tylko ona tu przejmuje się stanem praktyki Jana, a to przecież nie jest jej zmartwienie, powiedziała już lżejszym tonem:

– Widzę, Isaak, że bierzesz Jana z całym dobrodziejstwem inwentarza.

– Nie bez wzajemności. – odparł Jan, rzucając przy tym spojrzeniem po menażerii Isaaka oraz porozkładanych wszędzie na podłogach papierach i szmatach, w które sikała jego czteronożna czeredka.

– Tja, bałagan w dokumentacji twoich pacjentów jedynie z bałaganem w tej garsonierze można zestawić.

– Wiesz co, Mirjam, zamiast nas łajać, to może weźmiesz byka za rogi i uporządkujesz tę stajnię Augiasza. – rzucił nagle zaczepnie Jan.

– Zanim odpowiem, to tak gwoli ścisłości, chodzi ci o stajnię w twoim gabinecie, czy tu?

– Podłogi sami wymyjemy. –  szybko odparł Isaak.

– Oczywiście, że chodzi o poprowadzenie praktyki.

– Mhm. Ta korrida mi odpowiada. Stawiam jednak warunki.

– Zamieniamy się w słuch. – odparł Jan rzucając jednocześnie spojrzenie na Isaaka, który tylko gestem dał znać, że czeka na propozycje Mirjam.

Mirjam wzięła ołówek, po czym wyrwała jedną czystą kartkę z bloku, w którym rysowała Lea i podała Janowi.

– No to notuj, Jan. Po pierwsze, zawiązujecie spółkę partnerską. Dwóch praktyk prowadzić nie będę. Dwa, to ja od teraz zakreślam limit twoich caritasowych pacjentów oraz warunki na jakich oni tu będą leczeni. Chyba, że od razu zawiązujemy fundację charytatywną?

– OK. Mów dalej.

– Trzy, to moje uposażenie. – Mirjam zatrzymała się na moment, spojrzała po jednym i drugim potencjalnym wspólniku jakby coś w głowie rozważała, wreszcie rzuciła – Równe pensji Isaaka.

– Rozsądny wybór.

– To nie wszystko. Chcę też 25 procent od zysków spółki.

– Od null to nie jest dużo.  – odparł Jan, który generalnie pilnował, żeby nie brakło tu na rachunki, a żył z pensji w klinice. –  Tu zysków raczej nie ma, jeśli się zdążyłaś zorientować.

– Moja w tym głowa, żeby teraz już były … Więc jak chłopcy?

– Spółka partnerska to prawie jak małżeństwo. – rzucił mimowolnie Jan – Isaak?

– Kiedyś trzeba zakończyć etap życia na kocią łapę. – wtrąciła Mirjam.

– Chyba muszę się zastanowić, czy wolę być wolny, czy bogaty. –  odparł trochę żartem Isaak, który, jak na racjonalistę przystało, potrzebował czasu na rozważenie propozycji Mirjam.

– Chciałby pierścionek z karatem. – rzucił wymownie Jan.

– Też bym chciała. –  powiedziała mimowolnie rozbawiona Mirjam – À propos małżeństwa. Bo zapomniałabym, proponuję, że ślub bierzemy na początek na pięć lat.

– OK. Chyba już czas nadać tej praktyce jakąś sensowną formę, Jan. Ja jestem za.

– To chyba mamy menadżerkę.

Mirjam wyciągnęła rękę, Isaak i Jan dołączyli swoje.

– To gentlemen’s agreement mamy za sobą. Wasze zmartwienie, żeby załatwić prawnika i formalności.

–  Chyba trzeba to uczcić. – rzuca Jan jednocześnie wstając.

– Świętować będziemy jak będzie umowa. – Mirjam pohamowuje Jana.

Wstaje i idzie do Lei.  Chce już zabrać się z Leą do domu i zostawić przyszłych wspólników samych.

– Lea! Kochanie, pożegnaj się ze swoimi podopiecznymi. Jutro znowu ich odwiedzisz.

– Ja jeszcze zostanę.

– Jasne. Poświętujcie sobie zaręczyny.  – Mirjam zabiera swoje i Lei rzeczy.

– Taką szefową da się wytrzymać. – Isaak rzuca spojrzenie na Jana.

– Ach Jan, tylko nie świeć wszystkich świateł i nie hałasuj za bardzo jak wrócisz!

– Już rządzi. – Jan z odpowiednią miną.

Lea żegna się z Isaakiem i Janem. Mirjam też się żegna. Patrzy na rozjaśnioną twarz swojej córki i wreszcie z lekkim sercem myśli o tym, że zostawiła za sobą największe zmartwienia. Teraz będzie już tylko lepiej.

Kiedy przez kolejne dni Jan z Isaakiem zajęci byli załatwianiem formalności ich nowej spółki, Mirjam powoli przedzierała się przez dokumenty, rachunki, umowy itd. praktyki, a że wróciła już Valerie, to łatwiej jej było się za to wszystko i zabrać.  Valerie, która nie miała z kim zostawić swojego syna – 10 letniego Olafa przyprowadziła go ze sobą.  Także i Lea zyskała do zabawy towarzysza. Od tej pory po domu Isaaka buszowały już nie tylko koty, szczeniaki, ale jeszcze biegające za nimi dwoje dzieci. Wieczorem zaś Lea z zaangażowaniem poszukiwała wraz z Isaakiem dla swoich podopiecznych nowych domów.  Oczywiście jednego chciała zatrzymać.  Mirjam jednak musiała powstrzymać zapędy Lei. Póki mieszkają u Jana, muszą szanować jego zdanie. Lea szybko wzięła pod włos Jana. I tak wkrótce zapadała decyzja, że mała labradorka Cheri, jak tylko zostanie oddzielona od matki, to trafi do nich. W końcu jasne było dla Jana, że zanim Cheri wyrośnie, to Mirjam znajdzie już mieszkanie dla siebie i córki. Przyszedł wreszcie dzień doprowadzenia formalności do końca. Byli w trójkę umówieni w kancelarii na 15 tą. Lea była, jak co dzień teraz, w domu Isaaka pod opieką Valerie.  Była dopiero jedenasta, gdy Mirjam przeglądała swoją garderobę. Z Janem umówiona była już w kancelarii.  Kiedy więc nagle Jan pojawił się w domu, nie kryła zdziwienia. Jan bez słowa podszedł do kanapy, usiadł i przetarł twarz obiema rękami:

– Obawiam się, że musimy odłożyć dzisiejszy termin z prawnikiem i … w ogóle sprawę spółki.

– Pokłóciliście się z Isaakiem?

Jan tylko potrząsnął przecząco głową.

– Muszę natychmiast jechać do Allgäu. Mój ojciec jest w szpitalu. Miał wylew.

Nie czekając na reakcję Mirjam wstał i poszedł do sypialni pakować swoje rzeczy. Mirjam podążyła za nim.

– Jedziemy z tobą.

Urodzinowe łzy

W Hubers Alp życie szło swoim sezonowym torem. Za pomoc mieli ostatnio parę studencką z Trewiru: Martinę i Mathiasa. Oprócz tego niezamożne małżeństwo Beckerów (on – strażak, ona – fryzjerka) z trojgiem dzieci w wieku szkolnym z brzydkiego Dortmundu, które w kwaterze wysoko w Alp najwyraźniej upatrywało uniknięcia atrakcji dla dzieci, które proponuje dolina i związanych z nimi nieuchronnych wydatków oraz możliwości opłacenia pobytu częściowo swoją pracą. Mieli też za letników dwóch amatorów alpinistyki, których najczęściej widywano tylko w porze śniadania i kolacji. Część więc gości była u nich pomocą, a część dodatkowym obowiązkiem. Lorenz, który miał już 16 swoich krów plus sześć sąsiadów – zajęty był swoim stadem. Łąki wprawdzie nadal należały do Leitnerów, ale to już nie stanowiło przeszkody, żeby wypasało się na nich bydło Hubera, skoro przynajmniej pomiędzy seniorami rodów nie było kontrowersji.  Lisa zajęta była swoją pracą, i albo zamknięta była w swoim biurze, albo siedziała z papierami przed domem, korzystając z dobroci słońca, albo też załatwiała sprawy swoich klientów poza biurem. Mila od momentu, jak dowiedziała się, że matka spodziewa się dziecka, pilnowała, żeby ją jak najwięcej wyręczać we wszystkim, co mogłoby być dla niej zbyt fizycznie obiciążające. Mimo upływu ponad dwóch miesięcy od wydarzeń w Monachium, jej emocje nadal oscylowały pomiędzy tłumionym gniewem, a przytłaczającym poczuciem winy. Jak to u każdej ofiary. Owszem, coraz częściej uśmiech gościł na jej twarzy – mieli trójkę dzieci w wieku szkolnym za letników, a one każdego były w stanie doprowadzić do łez swoimi psotami i żartami. Włączała też się z wolna w życie domowników, jednak do świata i ludzi się nie rwała. Pod namową matki spróbowała się wreszcie spotkać z dawnymi przyjaciółmi, ale wróciła tylko jeszcze bardziej zniechęcona i rozczarowana. Z dawnymi koleżankami nie miała o czym rozmawiać. O Monachium, szkole i życiu tam w ogóle nie chciała wspominać, a tematy sercowe i banalne problemy działały jej na nerwy, co zrozumiałe. Nie było pośród tych dawnych znajomych ani jednej osoby, z którą mogłaby być szczera, więc po co było się z nimi więcej spotykać? Sytuacja zaś, że jeden z dawnych kolegów, po wypiciu dwóch piw, zaczął się do niej przyklejać, spowodowała, że wyparzyła ze spotkania z nikim się nie żegnając.  Lepkie żarty i ziejąca alkoholem twarz, dawniej nawet sympatycznego chłopaka, dziś działała na nią jak przysłowiowa płachta na byka. Jedynych przyjaciół miała na forum. Może czasem byli monotematyczni, ale przynajmniej nie głupi. Ich codzienne problemy były prawdziwe, a ich poczucie humoru jej zrozumiałe. Ona okres infantylizmu i naiwności miała za sobą. Nic już nie było jak dawniej. Mila często miała wrażenie, że nigdy już nie będzie. Entuzjazm, wiara w siebie, marzenia i odwaga, żeby te marzenia realizować zniknęły niczym kamfora. Lorenz dopytywał się o studia. Może spróbuje na jesieni w Lipsku albo Berlinie? „Gdzie, jak? Przecież nie skończyłam roku! Musiałabym zaczynać od nowa wszystko. W nowej szkole jest inny program, a w Berlinie jeszcze większa konkurencja. Nie, to już nie dla mnie!” Karin z kolei sugerowała, żeby córka poszukała jakiegoś zajęcia poza Alp i w ten sposób wyszła do ludzi. Coś z dziećmi, przecież zawsze lubiła się nimi zajmować. „Po co? Za kilka miesięcy będzie tu dwoje. Poza tym, jest mi tu dobrze.” Mila najlepiej czuła się w towarzystwie Marie, bo tylko ona żadnych pytań jej nie stawiała, w żadne dyskusje z nią nie wchodziła. I vice versa – Marie najczęściej wybierała sobie takie zajęcia, w których towarzyszyła jej Mila. Marie ciągle była tu od zarządzania wszystkim i jak zawsze daleka od realiów. Kiedy zapadały poważne decyzje finansowe, to Lorenz po staremu decydował sam, z tą tylko różnicą, że wcześniej konsultował je z Lisą. Okoliczność, że aż dwie jego córki spodziewają się dziecka wymagała lekkiego przeorganizowania życia i pracy w Alp. Marie rozumiała, że wkrótce będzie musiała zamienić się miejscami z Karin i przejąć jej obowiązki. Sytuacja zaś, że życie toczące się w Alp coraz mniej ją interesowało sprawiała, że Marie, wdrażając powoli Karin w sprawy Alp szykowała się tak naprawdę do oddania siostrze sterów w domu. Chcąc nie chcąc, musiała więcej teraz z nią spędzać czasu.  Lisa jako pomoc od dawna nie była wliczana, więc tu się nic nie zmieniało.  Pojawienie się w Alp Karin i Mili oraz dalsza perspektywa powiększenia się rodziny tylko ponownie przywołała temat przemeblowania domu. Teraz był pełny sezon i oczywiście każdy pokój wolny był na wagę złota.  Karin z Milą od początku zajmowały po prostu podwójny pokój dla letników. Jednak na jesieni miało się to zmienić. Minie Viehscheid i trzeba będzie przerobić trzy pokoje z wynajmu na mieszkalne. Raz padał wybór na jeden pokój, za chwilę na drugi. Generalnie Lisa i Karin były zgodne, że chcą mieć pokoje obok siebie, a pokój dziecinny ma być wspólny i obok ich. Mila może sobie wybrać, co chce. Plany planami, a życie i tak jak zawsze poszło swoją drogą. I gdy przyszło co do czego, to nic nie było jak pierwotnie zamierzano.

Póki co jednak, to Hubers Alp świętowało swoją małą uroczystość rodzinną – 39 urodziny Karin, która wniosła trochę uśmiechu, żartu, łez wzruszenia oraz pocztówkę, która dała do myślenia solenizantce. Ponieważ nie planowano żadnych gości poza mieszkańcami z Alp, impreza miała być kameralna. Letnicy oczywiście byli zaproszeni. Skoro urodziny to był obowiązkowy tort, kwiaty oraz prezenty i życzenia. Najwięcej było bukietów kwiatów, a pośród nich nawet jeden polny bukiet od dzieci letników. Alp zatonęło więc w różach, fiołkach, słonecznikach i to już wystarczyło, żeby przywołać uśmiech i dobry nastrój u mieszkańców Hubers Alp. Z Leitnerhof przyszedł bukiet od Sofii i Sebastiana. Najpóźniej, bo kurierem, przyszły kwiaty od Floriana. Nie było oryginalnie, ale 39 półmetrowych róż robiło wrażenie – trzeba było wiadra by je zapakować do wody. Flakonu takiego w domu nie było.

– Mąż oczywiście powinien pamiętać o urodzinach żony, ale o których to już nie bardzo dyplomatycznie z jego strony. – skomentowała ilość róż Martina.

– Gdyby nie pamiętał które znaczyłoby, że bardzo już z nim źle – zapomniał, ile sam ma. – odparła Karin, którą bardziej od kwiatów, wizytówki z życzeniami, interesowała pocztówka z widokiem, która przyszła wraz z kwiatami. Szybko też skinęła na Milę i pokazała jej pocztówkę z Fryburga Bryzgowijskiego w Badenii – Wirtembergii.

– W Fryburgu jest Mooswaldklinik.  – powiedziała Mila.

– Myślisz to, co ja.   – odparła matka, po czym zwróciła się do rozkładającej talerzyki na stole Marie.

– Marie, ty jutro wybierasz się do centrum chyba?

– Mhm. Mam coś do załatwienia w dolinie. A co?

– Zabiorę się z tobą.  – odparła szybko Kari.

Zamierzała po drodze odwiedzić Leitnerhof i dowiedzieć się, jak rzecz ma się na prawdę z pierwszej ręki. Przeczuwała oczywiście, że Marie będzie stawiła temu opór, ale jak podjadą nie od wejścia tylko od tyłu, tak żeby Land Rover Lorenza nawet nie został zauważony, ani tym bardziej jego pasażer przez mieszkańców zajazdu, to Marie ustąpi.

– Nie ma sprawy! – Marie rzuciła okiem po prezentach – Jak się na to patrzy, to można by pomyśleć, że to raczej baby shower[1], a nie urodziny.

Karin się tylko roześmiała na te słowa siostry.  Nawet letnicy poszli w temat w swych symbolicznych upominkach. W zasadzie tylko Marie i świętujący pierwszy raz urodziny swojej córki Lorenz postarali się o podarunki dla Karin niezwiązane ani z ciążą, ani spodziewanym potomkiem.  Większość tych po linii była praktyczna, choć nie brakło też grubszego żartu. Kiedy Karin wypakowała z jednego pudełka cyc – halter rozmiaru N (jak namiot) na potrójnych szelkach (bo za ramiączka trudno było to uznać) i pokazała obecnym, to salwa śmiechu oczywiście poszła pośród zgromadzonych. Nikt z obecnych do prezentu nie chciał się przyznać, także podejrzenie padło na nieobecnych, czy raczej nieobecnego.

 – Na praktyczny gust mojego szwagra zawsze można było liczyć.skwitowała prezent Karin.

–  Gdybyś rzeczywiście miała, co tam zapakować, to tato możeswoje krowy sprzedać. – powiedziała Lisa, która właśnie przymierzała na swoją głowę jedną miseczkę.

– Już ty zostaw moje krowy w spokoju, Lisa!  – zaprotestował szybko dumny właściciel stada.

– Tja, cycki jak dwie mycki, a mleka ani do kawy. – rzucił rubasznie Becker.

– Achim!  – zawołała z oburzeniem jego żona, szturchając jednocześnie męża w bok – Karin, wybacz mojemu mężowi! Jemu gaśnica chemiczna mózg zdemolowała, kiedy na jednej z akcji jego kolega puścił na niego nawiew. Lekarze są bezradni – bez lobotomii nie ma szans na poprawę.

– Ależ Doris, tu jest Alp, a nie dwór królewski.  – odparła ze śmiechem solenizantka.

– I urodziny a nie stypa. – rzucił kwaśno strażak do żony, po czym, gdy zniknęła już z jego widoku zwrócił się do Hubera – Wiesz, Lorenz, moja Doris to była najbardziej rozrywkowa dziewczyna w szkole, ale odkąd zaczęła używać tej, no, prostownicy do włosów, tak jej się humor zupełnie spłaszczył.

– Zawsze lepszy płaski dowcip u baby od płaskiego …  – chrząknął wymownie Huber, rzucając jednocześnie ukradkowe spojrzenie na córki i wnuczkę, czy nie jest na nasłuchu.  – No, mniejsza o większość. – dokończył Lorenz, a Achim przytaknął ze zrozumieniem, rozkładając ręce jak klecha przy ołtarzu i wywracając oczami wymownie.

Urodzinowy tort ściągnął wcześniej z gór nawet będących u nich na kwaterze alpinistów. Tych wiecznych mruków, którzy poza tematem kolejnej wspinaczki zwykle nie mieli nic do powiedzenia przy stole. Początkowo Lorenz chętnie się włączał do ich rozmowy, z czasem jednak nawet on uznał ich monotematyczność za nużącą. Lisa i Karin wykazywały przy stole większą rozpiętość w tematach do dyskusji od tych dwóch. Skoro były urodziny, to nie mogło zabraknąć muzyki. A o to zatroszczyła się już zakochana para studentów, najbardziej zainteresowana tym punktem imprezy – tańcami. Martina i Mathias trochę inaczej sobie wy obrażali wakacje na wolontariacie w Alp, jak pracę od szóstej rano do ósmej wieczorem, a czasem nawet dłużej, przez siedem dni w tygodniu. Ponieważ w weekendy dołączała jako pomoc do alpowego zespołu także Lisa, to Marie zarządzająca letnikami pracującymi u nich, zaproponowała młodym, że mogą niedziele mieć wolne. Oczywiście za potrąceniem za wyżywienie i kwaterę. Martina i Mathias po krótkim namyśle zgodzili się, ale i tak łowili każdą okazję do rozrywki i zabawy, szczególnie zaś za friko, jak to studenci. I tej również nie mieli zamiaru zmarnować. Szybko postarali się o odpowiedni sprzęt i nagłośnienie. Pierwsi też dali przykład innym. Po dwóch lampkach wina i kuflu piwa strażak spojrzał łaskawszym okiem na swoją żonę i Beckerowie dołączyli do pary studenckiej oraz do swoich dzieci, skaczących na trawie już od pierwszych dźwięków muzyki. Alpiniści nie kwapili się do tańca – tych dwóch, poza kolejnym kawałkiem tortu, dobrze wysmażoną kiełbasą czy stekiem na grillu przez Lorenza, no i oczywiście kuflem piwa, nic tu nie interesowało. Lorenz patrzył na nich z coraz większą odrazą i równie mocnym postanowieniem, że do końca ich pobytu nie zamieni z nimi już ani słowa. Poza auf wiedersehen, czy raczej nie wiedersehen. Karin i Lisa rozumiejąc, że na nikogo z męskiej części grona gości nie ma co liczyć, postanowiły same sobie dotrzymać towarzystwa na parkiecie. Zdjęły buty i ruszyły razem na trawę. W końcu one i tak były zdania, że faceci to w zasadzie nie są już im do niczego więcej w życiu potrzebni – ich rola spełniona. Tej opinii zgodnie dawały głośny i otwarty wyraz. Lorenz wolał uszy zatkać. Jeśli rola mężczyzny w dzisiejszym świecie ma się sprowadzać do spłodzenia potomka, to dla takiego mężczyzny jak on – pora umierać. W miarę jak zaś dwie przyszłe mamy rozkręcały się w zabawie, tak też dawały wyraz swojemu dobremu humorowi.  Szybko oświadczyły, że te urodziny to tylko rozgrzewka, bo prawdziwy popis dadzą na urodzinach Lisy w listopadzie – wtedy zaprezentują cały program latinoamericano.

 – Może jeszcze taniec brzucha? – rzuciła Marie, która z coraz częściej zadawała sobie pytanie, co ona tu robi.

– To na twoich, Marie. – odpaliła ze śmiechem Lisa.

– Nie jest moim zamiarem psuć ci humoru Lisa, ale możesz mi wierzyć, że w lutym, to już z fotela bez dźwigu nie w staniesz. – przygasiła trochę zapędy siostry Karin. – I będzie to raczej ostatnie pow. stanie, z przytupem, odpływem i w jednym kierunku.

Mili udzielił się dobry humor matki i ciotki tak, że zaczęła mimowolnie podrygiwać nogami pod stołem. Ona wprawdzie akurat była zadowolona z tego, że Mathias jedynie swoją Martinę widział za partnerkę, podchmielony strażak robił kółeczka z własnymi dziećmi, a alpiniści tylko na pionowych powierzchniach dobrze czuli grunt pod nogami i nikt ją w związku z tym nie molestował.  Jednak muzyka nęciła coraz bardziej. Wreszcie, zachęcona widokiem tańczących matki i ciotki, nie wytrzymała i szturchnęła wymownie siedzącą obok niej Marie. Ta jednak tylko potrząsnęła przecząco głową. Siedzący po drugiej jej stronie dziadek, nie omieszkał oczywiście nie zauważyć chodzących pod stołem nóg wnuczki. Rzucił jeszcze pogardliwe spojrzenie na alpinistów – „Boże, widzisz i nie grzmisz!”  – powiódł wymownie oczami po niebie – „Wygląda, że ten sam gatunek, co Jan” – przeszło mu przez głowę. Po czym zwrócił się do wnuczki:

– Chodź, Mila, zaprezentujesz, co potrafisz!

I tak na trawie, na której w dzień wypasają się kozy, pojawiła się ostatnia para – stary pasterz i pastereczka. Szybko jednak okazało się, że jak kto ma dryg do tańca w nogach, to wiek nic nie znaczy.  Dziadek z wnuczką w mig zagarnęli zielony parkiet dla siebie.

– No wreszcie widać, po kim ona to ma!  – zawołała Karin.

– Wiadomo, że nie po tatusiu. – puściła śmiech Lisa, ubierając buty z powrotem na nogi i podążając za siostrą do stołu.

 – Drewniane nogi!

– Może w ramach powtórnej nauki chodzenia zaaplikują mu w tym Reha kurs tańca towarzyskiego. 

– Może.

– Patrz, Georg od dziecka był muzykalny, gdy Floriana poza sportem nic nigdy nie interesowało. – powiedziała w zamyśleniu Lisa.

 – Oni poza nazwiskiem nigdy nie mieli nic wspólnego. 

– Tak w ogóle, to gra Georg jeszcze na tym akordeonie?

– Przestał jak poznał Mirjam. Twierdziła, że to skansen i obciach. A szkoda, bo przy ognisku zawsze robił nastrój.

Kobiety podeszły do pustego stołu – Marie najwyraźniej już się zabrała do siebie, a alpiniści wyczyściwszy patery z ciastem też uznali, że nic tu po nich i poszli na swoje kwatery. Ledwo usiadły, jak odezwał się telefon Karin.

– Mama. – odpowiedziała krótko Karin na pytający wzrok Lisy.

Odkąd Karin nawiązała po latach prawdziwy kontakt z matką w więzieniu, ta dzwoniła do niej teraz regularnie kilka razy w miesiącu. Jedynie też Margarete wiedziała, o której godzinie powiła swoją córkę na świat. I musiała się naprawdę postarać, żeby móc zadzwonić z więzienia akuratnie o tej porze.  Lisa odsunęła się trochę na bok. Karin skorzystała z okazji, żeby przekazać swojej matce wiadomość, że zostanie drugi raz matką. Margarete, która nigdy na oczy nawet nie widziała Mili, na słowa córki: „Będziesz babcią”, głos się załamał, tak że odparła tylko cichym, zdławionym głosem córce: „Bardzo bym chciała … być babcią, kochanie.” – po czym się rozłączyła. Karin na te ciche, ale mimo to wyartykułowane znacząco „być”, emocje nie wytrzymały i rozpłakała się.  Lisa objęła zapłakaną siostrę, zamyśliła się. Wreszcie powiedziała zdecydowanie:

– I będzie!

– Jak?

– Jest przedterminowe zwolnienie, są urlopy zdrowotne, możliwość przerwania wyroku.  Coś na pewno da się zrobić. Nie martw się, jak urodzisz, to babcia będzie już czekać w domu.

– Chciałabym w to wierzyć.

 – Obiecuję ci to! Choćbym miała takiego jednego pod murem postawić, żeby się koło tego dobrze zakręcił. Argumenty w końcu mam. Teraz to i w jego interesie jest, żeby rodzina przyszłego potomka w pudle nie siedziała.

Spekulacje, czyli wizyta Mirjam w Leitnerhof

Następnego dnia po przyjedzie do Allgäu Mirjam udała się do Leitnerhof, wcześniej umawiając się z Georgiem na rozmowę w sprawie ich córki. Georg zapewniał ją przez telefon, że się porozumieją co do Lei, więc chciała się przekonać o szczerości jego słów. Leę zostawiała pod opieką gosposi ojca Jana i koło południa zjawiła się pod zajazdem. Pierwszą osobą, na którą się natknęła była Sara. Kobiety dobrze się znały i lubiły jeszcze od czasów, gdy Sara pracowała za pomoc w Alp, a że nie widziały się długo, to i przywitanie było serdeczne, jak starych przyjaciółek – objęcia, cmok w policzek, wzajemne komplementy. Sara dopytywała się o Leę, gdzie się zatrzymały obie, itp. Mirjam komentowała kobiecy strój Sary. Po wyjeździe Mirjam, dziewczyna, za namową Sofii, swój garniturek recepcjonistki, zamieniła na regionalny strój bawarski. Spódnica i stanik były w kolorze czerni, a fartuszek w kolorze chabru. Stanik był sznurowany i haftowany tego samego koloru nicą, co fartuch, do tego   bufiasta biała bluzka ze sporym dekoltem. Całość stroju wyjątkowo dobrze współgrała z zimową urodą Sary: jej kruczo czarnymi, kręconymi, krótkimi włosami, niesfornie wijącymi się po czole i policzkach dziewczyny oraz jej jasną, porcelanową cerą i czarnymi oczami. Sara z kolei oceniała ogólny wygląd Mirjam, w tym szczególnie, brak oznak zmęczenia na jej twarzy, tak bardzo wyraźnego, kiedy przyjaciółka opuszczała Leitnerhof.

– To zasługa twoich naturalnych kosmetyków. Czynią cuda. A twoja zasada, że co akurat nie zje Lea na drugie śniadanie: banan, kiwi, jogurt, awokado, czy ogórek, to zamiast w koszu, ląduje na mojej twarzy jako maseczka, stała się już zwyczajem.

– Pamiętałaś.  –  odparła Sara z lekko wyczuwalnym wzruszeniem w głosie.

 – Oczywiście! Tak jak i wszystkie wskazówki dietetyczne. Twoje drinki energetyczne postawiły mnie na nogi.

– Choć usiądziemy. Mam świeży smoothie przygotowany w kuchni, to przyniosę.

– Chętnie, ale później. Jestem umówiona z Georgiem. Najpierw interesy, potem przyjemności.

–  Jest zajęty. Ma spotkanie biznesowe z kontrahentem.

– W takim razie, nie odmawiam.

–  Stolik przy wejściu jest wolny, więc będę słyszeć, gdy telefon zadzwoni.  Szef, niestety, ale rozlicza mnie z każdego nieodebranego telefonu.

– Macie system kontroli rozmów telefonicznych?

– Florian się postarał przed samym wyjazdem do Reha. Od tej pory nie ma tu chwili spokoju.

Kobiety wyszły na zewnątrz.  Mirjam zignorowała narzekania Sary – sama w końcu namawiała Georga, jeszcze przed swoim opuszczeniem Leitnerhof, na wprowadzenie rejestracji wszystkich telefonów. Głównie chodziło o to, żeby pracownicy nie wykorzystywali linii prywatnie.

– Słyszałaś chyba o wypadku?

– Nie za wiele. Jak byłam w piekarni dziś rano, usłyszałam przypadkiem, że Florian jest na wózku. Ale nie chciało mi się w to wierzyć.

– Bracia mieli wypadek w górach i Florian doznał urazu kręgosłupa.

– Coś poważnego?

– Rodzina jest pełna optymizmu. Wierzy, że wróci z Fryburga na własnych nogach.

– Piechotą?

– W jego przypadku mała pokutna pielgrzymka byłaby wskazana.

Obie się roześmiały.

– A co u Karin? Nigdzie jej nie widzę.

–  Wyprowadziła się z Milą do Hubers Alp zaraz po twoim wyjeździe. I póki co nic nie wskazuje, żeby miała wrócić. Choć są tu tacy, co jeszcze się łudzą.

– A więc jednak Gone with the wind.  – Mirjam z mimowolną zadumą w głosie – Kto by pomyślał.

– Że niby Karin to Rhett Butler, tylko w spódnicy? – powiedziała Sara wyraźnie rozbawiona.

– Charakterologicznie to kulą płot, ale poza tym to trudno o lepsze porównanie. Florian też latami wzdychał do Lisy niczym Scarlett do Ashley`a. A jak wreszcie przejrzał na oczy i zobaczył, co ma w sercu na dnie, to się okazało, że w jego małżeńskim piecu właśnie zgasło. Cierpliwość się skończyła u Karin, a wielkie uczucie do męża się wypaliło.

– Może tym razem obejdzie się bez chusteczek.

– Jakieś newsy?

– Wróbelki ćwierkają, że do Alp bocian leci, więc jest jeszcze szansa na happy end.

– Karin jest w ciąży?

– Ta, wygląda, że Rhett jest w potrzasku.

– To faktycznie. – Mirjam już spoważniała.  – Dla dziecka można nie jedno znieść i niejedną granicę przekroczyć.

– Sama najlepiej wiesz po sobie.

– Tylko, że wtedy historia by zatoczyła kółeczko.

– To znaczy?

– Najpierw Karin złapała na jedno dziecko Floriana, a po dwudziestu latach on ją złapie na drugie.

– Dobra zostawmy Butlerów. Powiedz lepiej, co u ciebie?

 W holu słychać telefon.

– Obowiązki! – Sara wstaje.

– To leć! I nie zapomnij o smoothie, jak będziesz wracać!

Sara weszła do kuchni po smoothie. Na stole spostrzegła talerzyki z meze – nowymi przekąskami dla gości. Spojrzała na otwarte drzwi. Szybko wyjęła spod kuchni tacę i zaczęła wybierać co bardziej kolorowe i apetycznie wyglądające zestawy dla Mirjam, łowiąc jednocześnie jakiś vegan zestaw dla siebie.

– Hej! Lepkie łapki?  Tasak był dziś ostrzony. Zabieraj paluszki, żeby mi za test ostrza nie posłużyły.

– Tylko barbarzyńca może grozić kobiecie tasakiem.

– Za kradzież jest tylko jedna kara.

– Tylko dwie meze, Mohammed.

– Zapomnij, wyliczone co do sztuki!

– To dla specjalnego gościa. – Sara przymilnie.

– Musi być bardzo specjalny, skoro wylałaś na siebie pół perfumerii.

– Ładny zapach? – Sara wywraca oczami.

– Za chwilę będzie tu pełno os.

– Boisz się, że cię która dziabnie?

– Pomarz sobie.

– Powycieram ci dziś szkło.

– Wymyjesz patelnie. Jedna meze, jedna patelnia.

– Mam świeży manicure.

– Jakbym własne siostry słyszał. Co trzeba gary myć, to im lakier schnie.

– Nie pytam, kto myje.

 – Jest takich trzech głupich.

–  Jutro rano pochowam naczynia. 

– Bierz co chcesz i idź już stąd, bo tego zaduchu do wieczora się nie wywietrzy. 

Sara nałożyła cztery okazałe zestawy meze na tacę, nalała smoothie do wysokich szklanek, po czym rzuciła w powietrzu całusa chłopakowi i wyszła na zewnątrz. Mohammed podszedł do drzwi. Przy stoliku siedziała nieznana mu atrakcyjna blondynka. Gwizdnął na Andreasa.

– Co to za jedna?

– Była szefa.

– Która?

– Kto by to obliczył?

–  Nie pytam o te poza oficjalnym obiegiem.  Tylko, czy to matka jego córki, czy syna?

– Córki.  – Andreas poważnieje.  – Ciekawe, co Sara z nią kombinuje.

– Może rzeczywiście chce stąd wylecieć.

– Szkoda by było.

– Tylko się nie popłacz.

– Ty się jeszcze doigrasz, Achenbach!

– Boję się.

Andreas bierze ze stołu jedną paprykę faszerowaną warzywami i mięsem. Pakuje ją do ust.

– Ty to się jednak w szałasie chowałeś.

– Bo co? – Andreas z pełnymi ustami.   

– Mama nie uczyła, że je się na siedząco i nie łapą, którą się używa sraltaśmy?

– Eh, te wasze przesądy.  – Andreas obciera usta w rękaw koszuli, po czym wyciera tłustą rękę w fartuch kelnerski i wychodzi.

Sara powraca do stolika z tacą ze smoothie oraz zestawami meze. Kładzie je na stolik. Siada.

– Mhm, nowe menu. Georg się stara.

– Raczej jego pomoc. Muzułmanin. Częstuj się.

– A to ciekawe. – Mirjam upija smoothie i bierze się za próbowanie jednej przekąski. – Niezłe.

–  Przekażę, komu trzeba. Długo tu zostaniecie?

– Do końca wakacji. Profesor miał wylew i Jan musi zorganizować opiekę dla ojca. Lea zaś potrzebuje prawdziwych wakacji przed szkołą.

– A po wakacjach? – Sara poważnie.  – Wracasz do Monachium?

– Chyba tylko po to, żeby zlikwidować tam mieszkanie. Jan z Isaakiem zaproponowali mi poprowadzenie ich praktyki. Także wiesz …

– A więc jeszcze dalej od Allgäu. – Sara z tłumionym westchnieniem.

– To akurat mnie nie martwi. Im dalej, tym lepiej.

– Rozumiem. A poza tym?

– Muszę znaleźć adwokata i to takiego, co się nie porozumie za moimi plecami z drugą stroną.

– Uważasz, że Georg się dogadał z Achenbachem?

– A co mam uważać? Sama bym lepiej się broniła!

Sara nic nie odpowiedziała na te słowa Mirjam, bo jeszcze nie zapomniała w jakim stanie ona trafiła do Hubers Alp.  Zresztą, tego spotkania nigdy już nie wymaże z pamięci. Nawet teraz poczuła uścisk w sercu. Mirjam była wtedy jednym wielkim bólem i krzykiem rozpaczy, w dodatku niezdolną ani rozsądnie myśleć, ani normalnie funkcjonować. Całą sobą przypominała wówczas postać z obrazu „Krzyk” Goyi. Do Leitnerhof poleciała niemal na skrzydłach. Powrót do niewiernego byłego męża był tylko potwierdzeniem tego, co myślała o Mirjam – że ona dla swojej córeczki zrobi wszystko. Lea zawsze będzie dla niej na pierwszym miejscu.

– Jeszcze przed samą rozprawą solennie mnie zapewnił, że zrobi wszystko, żeby Lea matki nie straciła. A gdy mu te słowa przypomniałam po wyroku, to bezczelnie odparł, że właśnie to zrobił.

 – Może i jest coś na rzeczy, biorąc pod uwagę, w jakiej komitywie jest z całą rodziną Leitnerów. Nawet jego brat tu pracuje. – Sara westchnęła. – Jednak dowodów nie masz, że wziął pieniądze od Leitnerów.

– Nie. I Sebastian też by na to nie poszedł. Chyba po prostu trafił mi się lipa adwokat.

– A gdybyś tym razem wzięła kobietę za adwokata?

– Zapominasz, że to właśnie kobieta mnie tak urządziła.

– Hmm. – Sara wzdycha – Może jeszcze życie jej odpłaci i sama będzie kiedyś musiała o swoje dziecko walczyć w sądzie.

– Najpierw musiałaby je mieć! Lisa nie ma żadnych uczuć. I żadnych dzieci nigdy mieć nie będzie! Marie to co innego. Trudno uwierzyć, że one są rodzonymi siostrami.

– Nie rozmawiałaś przez ten czas ani razu z Georgiem?

– Dwa razy dzwonił. Pytał się o Leę. Poza tym nie mamy żadnych tematów do dyskusji.

– A więc nic nie wiesz …

– A co niby takiego miałabym wiedzieć?

W tle pojawia się Sofia, niesie kosz pełen prania. Mirjam ją dostrzega, wstaje z krzesła. Sofia podchodzi do stolika.

– Sofia! Ty tu?

– Jak widać. Witaj, Mirjam!

 Sofia stawia kosz na wolne krzesło i podaje rękę Mirjam.

– Ja już pójdę.  Zostawię was same.

Sara wstaje, zabiera swoją szklankę ze smoothie i talerzyk z przekąską. Odchodzi.

– Od dawna jesteś w Allgäu?

– Wczoraj przyjechałyśmy.

– Gdzie się zatrzymałyście?

– U Jana Edelsteina, to jest w jego rodzinnym domu.  Jest środek sezonu. Poza pokojem w hotelu czterogwiazdkowym, wszystko jest szczelnie obłożone.

– Nie musisz się przede mną tłumaczyć.

– Wróciłaś na stałe do Leitnerhof?

– Może usiądziemy? –  Sofia wskazuje na stolik, przy którym jeszcze chwilę temu Mirjam siedziała z Sarą. Kobiety siadają.

– Kiedy dzieci, nawet dorosłe, mają problemy, to matka stać z boku i przyglądać się obojętnie nie może.

– Słyszałam o Florianie. To musiało być dla ciebie naprawdę ciężkie przeżycie. Najpierw to oskarżenie, a potem ten wypadek. Jakie są prognozy lekarzy?

– Odkąd wyjechał do Reha, to mamy nadzieję, że wreszcie stanie na nogi. Bardziej jednak od naszych synów, martwi nas z Sebastianem to, że wnuki nam odpływają z rodziny. Niby ich przybywa, a faktycznie jest ich coraz mniej.

– Przykro mi, Sofia, ale ja mam zamiar kierować się tylko dobrem mojego dziecka. I jeśli uznam, że Georg mu zagraża, to zrobię wszystko, żeby Lea miała z nim jak najmniejszy kontakt.

– Georg sporo przemyślał.

– Ach tak? Sofia, zawsze cię lubiłam, szanowałam i teraz też nie chcę ranić twoich uczuć. Jednak ktoś to musi wreszcie powiedzieć głośno – Georg powinien się leczyć. I z perspektywy czasu, wcale już się nie dziwię Marie, że chciała przed nim ukryć fakt, że spodziewa się jego dziecka. 

– Mhm. A jak jej się to nie udało, to wolała mu dziecko oddać.

– Przepraszam, co takiego? – Mirjam wbiła okrągłe oczy w Sofię.

– Dobrze słyszałaś. Dziecko jest tu. A jego matka przez ponad dwa miesiące nawet nie zapytała o nie.

– To niemożliwe! Nigdy w to nie uwierzę!

–  Marie nienawidzi Georga.

–  Nawet zakładając, że to prawda.  – powiedziała Mirjam już nieco spokojniejszym tonem – I co z tego? Zapominasz, że ja tu też wtedy byłam i czułam dokładnie to samo, co Marie. Mnie jednak jakoś do głowy nie przyszło, żeby zostawić mu Leę.

– Jesteś po prostu inna.

– Nie, Sofia. Gdyby Marie naprawdę nienawidziła Georga, jak twierdzisz, to byłby on ostatnią osobą, której oddałaby swoje dziecko.

– Takie są jednak fakty.  – Sofia wstaje i zabiera swój kosz z bielizną. –  Wybacz Mirjam, ale muszę wracać do swoich zajęć … i mojego wnuka. Ucałuj ode mnie Leę.

Sofia odchodzi. Mirjam patrzy się tempo przed siebie. Na twarzy ma nadal szok.

Tymczasem z zajazdu wyszedł Schulz – interesant, z którym miał spotkanie Georg. Twarz miał wzburzoną, krok przyspieszony. Nawet się nie pożegnał, przechodząc koło Sary, choć była pierwszą osobą, z którą tu dziś rozmawiał po przybyciu. W chwilę potem wyszedł za nim Georg. Zauważył Mirjam i podszedł do niej.

– Witaj, Mirjam.

– Hello, Georg.

 – Myślę, że lepiej jak porozmawiamy u mnie.

Udając się z Mirjam do swojego biura, Georg, po drodze zatrzymuje się jeszcze na moment przy recepcji.

– Sara, od dziś jesteś odpowiedzialna za to, żeby żadne oferty handlowe tego … – Georg zmełł w ustach przekleństwo – tego Schultza nie trafiały na moje biurko, a jego noga więcej nie przekroczyła progów Leitnerhof!

– Szef mi pochlebia. Chciałabym jednak przypomnieć, że jestem tu zatrudniona jako recepcjonistka, a nie jako jego osobista sekretarka. Tym bardziej jako portier.

Georg, który przyszedł tu blady, teraz gwałtownie zmienił się na twarzy, pochylił się nieznacznie w kierunku Sary i odparł nie zważając na stojącą obok Mirjam:

– Posłuchaj, Sara. Tak to już jest na świecie, że nikt nie dostaje od losu wszystkiego. Jeden rodzi się w złotej kołysce, drugi ze srebrną łyżeczką w ustach. Jednemu trafia się rozum, drugiemu uroda, trzeciemu sympatyczny charakter. Tobie bozia poskąpiła wszystkiego. I powiedzmy, że jest to TEN powód, dla którego cię tu trzymam.

Mirjam odwróciła twarz. Sarze zaszkliły się oczy. Gdy Georg odszedł, Mirjam chwyciła Sarę za rękę. Było jej przykro, choć wiedziała oczywiście, że Sara sobie zasłużyła.

–  Hej! Nie przejmuj się! On już tak ma.

Mirjam usiadła przy małym stoiku, Georg był   jednak zbyt nerwowy, żeby usiąść. Stanął przy oknie, upłynęła dobra chwila, zanim się odezwał do niej. 

– Podrzuciłaś mi niezłe zgniłe jajko na odchodne.

– Georg, to że kontrahent nie poszedł ci na rękę, nie jest jeszcze powodem, żebyś wyżywał się na Sarze.

– Kto powiedział, że mi nie poszedł?

– To skąd ten zły humor?

– Zaproponował mi nawet specjalne warunki dostawy i spore rabaty.

– Tym bardziej!

– A wiesz, dlaczego?

Mirjam wzruszyła ramionami.

– Bo też nie lubi obcych, szczególnie tych … – Georg zakręcił pejsa koło ucha. – Powinienem kanalię psami poszczuć.

– Nie masz psów.

– Może już czas, żeby się o nie się postarać na wypadek, gdyby następny podobny się tu pojawił.

Mirjam nic nie odpowiedziała.

– W interesach to już tylko szuje chcą ze mną współpracować. Gerlach od dwóch miesięcy nie ma dla mnie czasu.

– Zmień bank.

– Może i tak zrobię. Zresztą, kiedy tracisz tych, na których ci naprawdę zależy, to opinia obcych maleje do zera.

– Słyszałam od Sofii o Marie. Przykro mi, Georg.

–  Lea pyta o mnie? – Georg zbył milczeniem temat Marie.

– Nie.

– Może tak i lepiej.  – odparł Georg w zamyśleniu. Wreszcie odwraca się od okna do Mirjam. –  Potrzebujesz pieniędzy? Może pojedziesz z Leą na kilka tygodni nad morze?

– Nie, dzięki.  Postanowiłam tu jej zorganizować wakacje. Jan jest w trudnej sytuacji. Nie mogę go tak teraz zostawić samego. Nie po tym, co zrobił dla mnie, co zrobił dla Lei. Zresztą, Lea ma tu wszystko, czego jej potrzeba – jeziora, las, góry. 

– Lea kocha Allgäu.

– Georg, przez telefon powiedziałeś mi, że chcesz się ze mną dogadać w sprawie Lei.

– Myślę, że dla Lei będzie lepiej, jak ty sama będziesz decydowała w jej wszystkich sprawach.

– Cieszę się, że podzielasz moje zdanie.

– Rozmawiałem z twoim prawnikiem, jak się ma twoja sprawa …

 – Achenbach nie jest już moim prawnikiem! – Mirjam gwałtownie przerywa Georgowi.

– Spokojnie, Mirjam. Liam powiedział mi, że jak uporasz się ze swoimi problemami, to ci pomoże odzyskać prawa rodzicielskie. A wtedy …

–  Dziękuję! Już mi pomógł!

– Nie możesz zaprzeczyć, że od uzależnienia od tabletek jesteś wolna. Lei też tak naprawdę nigdy nie straciłaś.

 – Gdyby to o ciebie chodziło, to nie byłbyś taki pobłażliwy.

– Nie, gdybym nie wiedział o nim tego, co wiem. 

– Niby co takiego?  – Mirjam z drwiną.

– Choćby to, że jego własna matka przedawkowała. Chyba nawet ją znalazł martwą wraz bratem. Jego brat miał wtedy mniej niż Lea teraz. Może chciał tego zaoszczędzić naszej córce.

 – I co mam mu być z tego powodu wdzięczna?  –  Mirjam zimnym tonem. – W ogóle dziwna jest ta wasza znajomość.

– To nie on pobił Jana, tylko ja.

– Zmieniłeś się, Georg. – Mirjam łagodzi ton.

– Chciałbym, żeby to była prawda.

Przez chwilę trwa cisza. Wrogość i bojowe nastawienie, z którym Mirjam przyjechała do Leitnerhof, zupełnie już ją opuściło.

– A jak ma się twój syn?

– Jest zdrowy, dobrze się rozwija. Czego chcieć więcej?

– To wspaniale. 

 – Adam jest wszystkim, co mam.

 Mirjam wstała i podeszła bliżej do niego.  Położyła mu dłoń na ramieniu, jednak szybko zabrała ją z powrotem. Nie chciała, żeby Georg odebrał ten zwykły gest empatii ludzkiej z jej strony za cokolwiek więcej, tylko dlatego, że zrobiło się jej go nagle żal. Nie był jej przyjacielem. Od dawna już nie był jej bliski.

– Może byś odwiedził Leę?

Georg zaprzeczył gwałtownie głową. Nie zniósłby widoku ponownie uciekającej przed nim córki.

– Przemyśl to. A gdybyś zmienił zdanie, to wiesz, gdzie nas szukać.

Mirjam miała już odejść, gdy przystanęła przy drzwiach, odwróciła się i zapytała nagle:

 – Nie przedstawisz mi swojego syna?

– Pewnie!  – Georg w końcu się uśmiechnął. Ruszył żwawo w kierunku Mirjam.  – Chodź! Jest na tarasie.

Tymczasem pod Leitnerhof od strony mieszkalnej podjechał Land Rover Lorenza. Karin zatrzymała samochód. Spojrzała na siedzącą obok Marie.

– To nie zajmie mi długo.  Chcę tylko parę zdań zamienić z Sebastianem.

 Marie przytaknęła głową i odwróciła twarz w kierunku szyby.  Karin złapała już za klamkę, gdy rzuciła raz jeszcze spojrzenie na Marie i wtedy dostrzega jej kurczowo zaciśnięte dłonie. Spojrzała na jej twarz i spostrzegła, jak drżą jej usta. Podniosła wzrok i podążyła za tym, co obserwowała Marie. Na tarasie zobaczyła stojących Georga i Mirjam. Szwagierka trzymała dziecko na rękach.  Karin położyła rękę na drżących dłoniach siostry.

– Jutro tu przyjadę. A jak nie znajdę czasu, to wyślę Milę.

Karin przekręciła kluczyk w stacyjce i ruszyła. – „Czyżby jednak dla Lei kolejny raz się ugięła? Mirjam już nie raz udowodniła, że dla córki gotowa jest do największych poświęceń – zapomnieć o własnej dumie, o własnych uczuciach. W sumie jej powrót do Georga nie byłby czymś specjalnie niezwykłym.”   – zastanawiała się, co ma znaczyć pojawienie się Mirjam w Leitnerhof.

Georg – Liam vivisection, czyli grzechy ojców.

Lili pieczołowicie czyściła konia szczotką, gdy Sebastian stał już z siodłem na padoku. Kwadrans obowiązkowej pielęgnacji konia był częścią oswajania się małego jeźdźca ze zwierzęciem. Liam stał po drugiej stronie ogrodzenia. Na ramieniu miał przewieszony aparat fotograficzny, a w dłoniach trzymał dżokejkę. Pod nogami stało mu spore pudło od obuwia. Sebastian położył siodło na ziemi i podszedł bliżej do Liama.

– Masz brata autystycznego?

– To prawda.  – Liam potakuje głową.

– Długo nie byłem pewny. Ale w końcu mi się przypomniał. Finn, mam rację?

– Ta. Pamiętasz wszystkich swoich małych pacjentów? On tu przychodził 20 lat temu.

– Właśnie dlatego.

– Był jakiś wyjątkowy?

– Wszystkie dzieci są wyjątkowe.

– Nie da się zaprzeczyć.

– A te, które tu przychodzą, w szczególności. – uśmiechnął się Sebastian – Po śmierci mojego syna chciałem zamknąć ośrodek. Nawet zlikwidować stadninę. Twój brat był jednym z pierwszych po jej ponownym otwarciu, tych co sprawili, że zmieniłem zdanie. Dlatego go zapamiętałem. Zresztą, twój ojciec był bardzo przekonywujący.

– To na pewno.

– Gadanie masz po nim.

– Coś muszę mieć. Pomysł z hipoterapią nie był jego. Finn już od piątego roku życia na nią uczęszczał.

– Pamiętam, że nie był poczatkujący. Jak sobie radzi dziś?

– Robi wrażenie. Finn to największa duma ojca.

– Ty i konie, Liam, to nie bardzo. – rzucił nagle Sebastian, który już zauważył, że Liam nigdy nawet ogrodzenia nie przekroczył.

– Konie? Wyłącznie mechaniczne.

Do padoku podchodzi Mohammed, wita się z bratem. Sebastian bierze siodło z ziemi i podchodzi do konia. Lili podbiega do ogrodzenia. Przechodzi pod nim i wpada w objęcia Mohammeda.

– Dziś będę galopować! – Lili z animuszem na twarzy.

– A ja pójdę pod respirator.  Chodź, ubierzesz dżokejkę.

Lili zeskakuje na ziemię. Liam nakłada jej dżokejkę. Sebastian już umocował siodło. Sprawdził popręgi. Woła na Lili.

– Georg zaraz przyjdzie. Kończy przygotówkę.

– Zrobisz trochę zdjęć Lili.

– A ty nie możesz?

– Kto jest nadwornym fotografem Achenbachów, ja czy ty?

– Ale później, teraz nie mogę opuścić garów.

– Spokojnie. Trochę tu zabawimy. Mam coś dla ciebie.

Liam schyla się po pudło leżące mu pod nogami, gdy podchodzi do nich Georg. Podaje pudło bratu i wita się z Georgiem. Mohammed otwiera pudło. W środku są nowe trampki.

– Jak się startuje w wyścigu, to wypada mieć wygodne obuwie.

Chłopakowi na widok zawartości pudła mina ewidentnie zrzedła. Podnosi wzrok na brata.

– Co, cykor dopadł?

– Mnie, gdzie? – Mohammed zamyka pudełko. –  To ja już wrócę do kuchni. 

Chłopak odchodzi. Georg rzuca spojrzenie na Lili, która siedzi już na koniu.

– Widzę, że Lili już gotowa do galopu.

– W galopie to, póki co jest moje serce.

– Spokojnie, mój ojciec wie, co robi.

– Mam nadzieję.

 – A co to za wyścig, w którym ma zamiar wziąć udział Mohammed, jeśli to oczywiście nie tajemnica?

– Mój mały brat rozpoczyna właśnie swój wielki wyścig do gwiazd.

–  Do gwiazd, czy może po gwiazdkę?  

– Tę jedną gwiazdkę. … Może nie skończy jak Apollo 1[2]

 Georg roześmiał się, że rozumie.

– Chodź usiądziemy. Nie będziemy tu tak godzinę sterczeć.

Liam niechętnie odchodzi od ogrodzenia.

 – Tak w ogóle to, jak tam mój brat się sprawuje?

– Świetnie. Odkąd wprowadziliśmy kilka drobnych poprawek w menu, to podbieramy gości okolicznym zajazdom.

– To cieszy. A poza tym?

– A poza tym, to długo masz zamiar nad nim ten parasol ochronny trzymać?

– Do końca świata.

– Widzę, że ciężko się żyje w rodzinie Achenbachów.

– Nie gorzej niż w Leitnerów.  Gdzie twój brat?

–  W Fryburgu.

–  Fryburgu? A co on tam robi?

– Jest w Reha.

– Poważnie?! – Liam nie kryje zaskoczenia, gęba mimowolnie śmieje mu się od ucha do ucha.

– Ojciec go zawiózł w poniedziałek.

–  Ale co to za cud sprawił, że się zdecydował?

– Cud poczęcia. Rodzina mu się powiększa.

– Nie! Też?

– Jak to też? – Georg podnosi brwi, odwraca twarz w kierunku Liama. Ten przyłapany, robi tylko durną minę.

– No … też.

Georg puszcza otwartą lachę, po czym odchrząkuje.

–  Wolno spytać, kto jest szczęśliwą mamą?

–  Skoro musisz.

Georg, który nie zapomniał jeszcze buty Liama z pępkowego jego syna, nie może sobie podarować małej uszczypliwości. Stara natura się odzywa:

– Ty, kuloodporny! –  Georg ze złośliwym ubawem na twarzy – Co kamizelka zawiodła?

– Raczej jej brak.

Georg chowa powoli złośliwy uśmieszek, po czym zatrzymuje się, obejmuje jednym ramieniem Liama i wyciąga drugą dłoń, żeby powinszować.

– Nie, no gratuluję! Lisa jest w porządku. Przynajmniej u was będzie normalnie.

Liam nie od razu odpowiada na te gratulacje. Podchodzą do stolika. Georg siada i rzuca spojrzenie na kręcącego się obok Andreasa. Liam tymczasem kładzie sprzęt fotograficzny na stół, odsuwa sobie krzesło przy stoliku i ustawia tak, żeby mieć najlepszy widok na córkę. Andreas podchodzi do stolika.

– Przynieś nam wodę, Andreas.  – Georg odwraca się do Liama. – No chyba, że chcesz piwo?

– Dzięki, jestem z dzieckiem samochodem.

– Robi się, szefie!

Andreas odchodzi. Liam wreszcie odpowiada na gratulacje Georga.

– My nie będziemy razem.

– Co, Lisa nie chce się wiązać?

– Nie wiem, czego chce Lisa. Wiem czego JA nie chcę.

– Mój ojciec powiedziałaby, że nie wszystkie konie nadają się do zaprzęgu.

– Niestety, Klaus Achenbach ma w tej kwestii zupełnie odmienne zdanie. Według niego mężczyzna musi się ożenić, a za jedyny excuse dopuszcza wariackie papiery albo toten Hosen. No ale twój się nie konwertował na islam.

– Jeszcze może. Spotka jakąś Szeherezadę i go nawróci.

– Na litość boską, Georg, on tego nie zrobił dla Yasmin! Żaden normalny facet nie zmienia poglądów ani tym bardziej wyznania dla kobiety. Co innego dla władzy – to całe legiony. Ty też nie przeszedłeś jakoś na judaizm.

– Na szczęście nikt tego ode mnie nie wymagał.

– To, owszem, działa, ale tylko w drugą stronę.  Kobieta jak cię kocha, to myśli dokładnie tak jak ty. A ja cię przestaje kochać, to nagle ma we wszystkim inne zdanie. Facet jak ustępuje kobiecie, to albo jest wspaniałomyślny, albo wygodny – nie chce kłótni. Ale myśli dalej tak samo. Yasmin to był tylko punkt czasowy. Za pięć, może dziesięć lat i tak by to zrobił. Jemu z katolicyzmem od dawna nie było po drodze.

– A co go tak w nim uwierało?

– On już z trzydzieści lat temu powtarzał, że we Włoszech tak naprawdę są dwie mafie: sycylijska i watykańska. I nie wiadomo, która gorsza. A poza tym, jak można tkwić w religii, gdzie oficjalnie toleruje się poliandrię?

– Gdzie?! – Georg gwałtownie.

– Dziś to już rzadkie – u nas – ale dawniej, to co druga fara była tego przykładem.

–  No, ta. Trzech księży i jedna gospodyni.

– Tyle, że mój ojciec zaraz by dodał, że trzech księży to potrzeba, żeby tak naprawdę złożyć jednego mężczyznę. Ta, dla niego ideał księdza skończył się na … Krzyżakach i Templariuszach.

– Mmm. – Georg z wyraźnym rozrzewnieniem. – Koń, zbroja, płaszcz, hełm z pióropuszem …

– I miecz pod pachą.

– No ale przecież niczego nakazać ci nie może.

– Mnie nic. Ale mojemu rodzeństwu wszystko.

– Może odciąć ci z nim kontakt?

– Jeśli uzna, że je demoralizuję.

– To się chyba pośpieszyłem z gratulacjami.

– To nie tak, Georg. Po prostu zastanawiam się, ile to dziecko będzie mnie kosztować.

 – Rozumiem, że nie mówimy o pieniądzach.

– To chyba oczywiste. – Liam z odpowiednią miną.

– Co kogo nie kosztuje, tego on nie szanuje.

– Na razie wyjeżdżam. Jak już usiądę pod statuą, to będę się zastanawiał, co dalej.

– Jak tu ocalić wolność.

– To też. Choć bardziej jednak chyba, jak powiększyć dochody. Muszę coś z tym zrobić, bo Finn mnie już zostawił w tyle i jak tak dalej pójdzie to za rok może i Yasmin.

– Konkurencja nie śpi.

– Nigdy!  Tylko co może podskoczyć uczciwy adwokat z Allgäu?

– Gdzie bogactwo, tam im łajdactwo.

– Pociecha dla nieudaczników.

– Z twoją znajomością arabskiego i szariatu to chyba masz niezłą niszę.

– Nisza? To raczej garb. Zaczynam powoli być dyżurnym adwokatem, co dojdzie do jakiegoś aktu przemocy ze strony uchodźców.

– Przynajmniej bezrobocie ci nie grozi.

– Biorąc pod uwagę, jak się sprawy mają, to zdecydowanie mi ono nie zagraża. Na zupę z soczewicy zawsze starczy.

– Są lata tłuste, muszą być i chude.

– Tylko dlaczego wydatki zawsze trafiają się w te chude?

–  Albo nietrafione inwestycje? – Georg ze zrozumieniem. –  Ja tam lubię wydawać.  Nie lubię tylko tracić w interesach.

 – To tylko pół roku za nami.

– I oby to była ta gorsza połowa roku. Ale ktoś, kto wkrótce będzie się byczył nad Atlantykiem, to narzekać nie może.

–  Jeśli tylko nie wyskoczy trzecia impreza w tym roku, to nie. W rezerwy nie pójdę.

–   A ta druga to co?

– Lili komunia. Małe wesele. Dobrze, że pół rodziny za oceanem. Ale ciebie to nie dotknęło. Masz własny lokal, kuchnię.

– Lea nie była chrzczona. Mirjam się nie zgodziła.

– Jeszcze lepiej. Watykan wie, jak ciągnąć. Ta, islam jest tańszy. Obrzezanie Mohammeda mniej kosztowało ojca, choć impreza trwała cały tydzień, a nie jedno popołudnie.

– Ile on wtedy miał?

– Dziesięć.

– Jezu! Jak on to przeżył?!

– Twardy jest.

– A to w ogóle jest taka konieczność?

– W Koranie nic o tym nie znajdziesz, ale żaden muzułmanin wymogu obrzezania nie kwestionuje. Także lepiej się na żadną muzułmankę nie zapatrz.

– Te zasłonki mają jednak swój sens.  – Georg rozbawiony – Ale na wszelki wypadek w domu nie będę cię odwiedzał.

– Szwagrami nie będziemy, jak cię lubię. Ale … jak Mohammed dobrze się zakręci, to rodziną kiedyś może tak. Kto wie?

– A to o Milę chodzi!

– No przecież, że nie o aniołka z recepcji. Buziaczek jak z obrazów Vermeera, tylko ten charakter … Mata Hari.

–  Stawiam kolację temu, kto ją okiełza!

– Dorzuć jej obowiązków, to sama odejdzie.

– Pozwoliłaby na to!

– To kicha.

 – Dobra, żarty na bok. – Georg poważnieje. – A ty masz jakiś pomysł na wyjście z zawodowego impasu?

– Jedno rozwiązanie właśnie mi się skasowało. Z Allgäu już nie wyjadę.

– No ta, Lisa, dziecko. A poza tym?

– Dużo opcji to mi nie pozostało – albo poszerzyć zakres działalności, albo wziąć wspólnika.

– Weź Lisę. Nie chcesz się z nią wiązać prywatnie, to dogadajcie się zawodowo. Lisa jest adwokatem od spraw gospodarczych, więc będziesz miał i poszerzenie działalności, i wspólnika. Dwa w jednym. No zawodowo to chyba nie masz nic do niej?

– Prawnikiem jest dobrym. Choć doły zamiata.

– Jest uczciwa.

– Ta. Profesjonalna … – Liam cierpko – … na każdym polu.

Do stolika podchodzi kelner. Stawia dwie szklanki i dzbanek z wodą. Rozlewa wodę.

– Dzięki, Andreas.

– Długo to byśmy prywatne od zawodowe nie rozdzielili.

– Zawsze z korzyścią dla wspólnego potomka.

– Nie sądzę.

– Ja, niestety, nie mam twoich dylematów. Marie pogrzebała mnie sześć metrów pod ziemią i to wraz z moim synem.

– Może nie ma czego żałować …

– Skąd mam to wiedzieć, skoro nie dała nam nigdy szansy. I dlatego trochę się dziwię, że ty mając wybór, nie chcesz tej szansy dać sobie i Lisie.

– Bo tylko skończony głupiec powtarza te same błędy. Już raz próbowałem chodzić w nieswoich butach i nic z tego nie wyszło.  Człowiek powinien znać swoje granice. Zniszczyłbym jej życie.

– Człowiek może się zmienić.  – Georg mówi to, co od dawna leży mu na sercu.

– Jeśli lubisz się oszukiwać.

– To się jednak zdarza.

– Oczywiście.  Mój ojciec jest tego żywym przykładem.

– Skoro ojciec mógł. Syn nie będzie gorszy.

– Syn, niestety, nie ma charakteru ojca. 

– Nigdy nie pytałem, a co właściwie jest z matką Lili?

– Nie wiem i nie interesuje mnie to. Zostawiła Lili, kiedy nie miała jeszcze tygodnia. Dziesięć lat straconych złudzeń.

– Byliście razem dziesięć lat?

Liam roześmiał się.

 – Takim długodystansowcem to ja nie jestem. Twój brat by mnie zrozumiał. On wie, co to jest latami uganiać się za marzeniem, żeby na koniec wreszcie zrozumieć, że od początku była to tylko fatamorgana. 

– Powiedz mi, jak matka może zostawić własne dziecko?

– Mnie się pytasz? Najpierw chciała mieć dziecko, a jak się pojawiło, to się jej odwidziało. Na trzeźwo tego nie poskładasz do kupy razem. Nie ma szans.

– Ja nawet nie wiem, czy Marie je chciała, czy urodziła, bo musiała. Nic nie wiem.

– Musiała? Hallo! Żyjemy w czasach: mój brzuch, mój wybór. Jakby go nie chciała, to by wiedziała, co z tym zrobić.

– Marie by nawet o aborcji nie pomyślała. Ona zawsze była taka moralna. Co zresztą nas zawsze…

– Sorry, ale jej plany małżeńskie z Edelsteinem i cała reszta, raczej jej moralności przeczą.

– Czasem myślę, że lepiej by było, żebym się nie dowiedział.

– Dla kogo lepiej? Dla twojego syna?

– Lili pyta czasem o matkę?

– Dzieci nie pytają o nieobecnego rodzica, póki ten obecny ich nie zawiedzie.

– Właśnie.  Póki nie skrewi. 

– Ty, Georg, nie martw się tym, co powiesz Adamowi, gdy zapyta się kiedyś o swoją matkę, tylko co powie Mirjam Lei, gdy ona zapyta o ciebie.

– Trzeba ponosić konsekwencje swoich czynów.

– Pewnie. Ale nikt nie powinien być ani oskarżycielem, ani sędzią w swojej sprawie. A ty postanowiłeś być dla siebie inkwizytorem.

– Nigdy nie przypuszczałem, że mógłbym okazać się gorszym ojcem od własnego …

– Niektórzy długo dorastają do odpowiedzialności. Ale Sebastianowi, chyba tego akurat nie można zarzucić.

– Nie, tego akurat nie. Sebastian Leitner poważny i odpowiedzialny był już w pieluchach. Zresztą, gdzie tam! On nigdy pieluch nie nosił. On się od razu golił!

– Poważny i odpowiedzialny ojciec to nie jest dramat. Prędzej już odwrotnie. Kontakt z dzieciakami ma wspaniały. Więc nie bardzo rozumiem.

– Ta, dzieci to jego świat. Tylko musiałbyś go poznać zanim urodził się Peter … Czasem miałem wrażenie, że przy śniadaniu i kolacji – bo tyle najczęściej go widywaliśmy z bratem – siedzi jakiś pan dyrektor zajazdu i gdyby matka go wymieniła następnego dnia na innego, to nie byłoby dla nas większej różnicy.

 Georg przerwał na moment, wypił większy haust wody. Gwałtownie powróciły wspomnienia z odległego dzieciństwa. Ile to razy pochlipał się i posmarkał w rękaw na widok ojca kolegi, siedzącego na trybunie, gdy grali mecz. A po skończonym meczu dumnie czochrającego włosy swojego małego zwycięscy! Jego ojca nigdy na trybunie nie było. Zawsze zajęty pracą i robieniem pieniędzy. Pewnie dlatego sport go za bardzo nie interesował. Wiedział, że ojciec mu nigdy nie pokibicuje. Wolał siedzieć u matki w kuchni i brzdękać w ojca starą gitarę albo swój akordeon.

–  Flori uwielbiał rodzinne zdjęcia – tylko wtedy ojciec brał go na kolana. Czasem myślę, że on się nas po prostu bał. I to tak, że nie wiedział jak się do nas zbliżyć.  Dopiero jak się urodził Peter to nagle zobaczył, że bycie ojcem nie boli.

– Mojego ojca to za dużo nie było. Ale jak już był, to był. To wariował. Nie było takiej szalonej zabawy, której by nie wymyślił. Tyle, że te wszystkie jego zwariowane pomysły to dla Finna zawsze kończyły się tak samo – krzykiem i waleniem głową w ścianę lub w podłogę. Potem była konsternacja, przerażenie w oczach i pakowanie walizek. No i ucieczka.

Rozmowa się urwała, bo do stolika podbiegł Mohammed.

– Same zdjęcia?

– Nakręć też kawałek filmu, żebym miał co moim dziadkom pokazać.

– Przyjaciele też życzą sobie fotkę? – Mohammed rzucił jeszcze na odchodne, biorąc aparat ze stolika.

– A co my parą jesteśmy?

– Przyznasz, że dobrani jesteśmy. – roześmiał się trochę sarkastycznie Georg.

– Dla Mohammeda ojciec to jest wzór i autorytet. Mój to był gówniarz. Dla niego życie to była jedna wielka męska przygoda. Liczyły się tylko jego pasje, podróże, a rodzina była do tego tylko fajnym dodatkiem.

– Sądziłem, że macie wspólnego ojca.

– Tak jak ty z Peterem – biologicznie. Widocznie każdy musi zaliczyć swoją porcję błędów. Jedni wcześniej, inni później. Mnie się też wydawało, że ja błędów własnego ojca nie powtórzę. Ale się nie udało.

– Dużo ich narobiłeś?

– Wystarczająco. Zresztą to nie o ilość chodzi, tylko o skalę upadku.

–  Próbujesz mnie pocieszyć.

– Nie, staram się tylko powstrzymać cię przed decyzją, której już nie naprawisz.

Mohammed zakończył sesję swojej bratanicy. Miał już zawrócić do zajazdu, gdy nagle przed oczami w oddali ukazała mu się, wychodząca z Land Rover` u swojego dziadka, Mila. Zatrzymał się. Długo się nie potrzebował namyślać, jak otworzył na nowo obiektyw i ustawił zbliżenie na dziewczynę. Naprawdę był wdzięczny bratu, że wziął aparat ze sobą. „Mam fart, Finn zrobi z tego cuda.” – pomyślał, kiedy przesuwał podgląd. Zaraz też cofnął go z powrotem na zdjęcia Lili.

– Początek miałem niezły. Dostałem urlop ojcowski. Jak się ma tyle młodszego rodzeństwa, to zafajdana pielucha nie jest już horrorem. Ty edukację przeszedłeś przy Lei, więc z Adamem masz już z górki. 

– Oh, dużo wcześniej! Pełny kurs opiekunki do dziecka przeszedłem wraz ojcem już przy Peterze.

– A ja musiałem kilka nocy na lekturę zarwać, żeby ogarnąć temat. Wkrótce też zyskałem rozgłos i zaczęła pomoc płynąc ze wszystkich stron. Przychodziła położna, sąsiadki, nawet dawne koleżanki ze studiów i każda z nich przyprowadzała ze sobą swoją koleżankę.  Nie musiałem wcale z kanapy wstawać – wszystko z dostawą do domu. W dodatku równie mocno, co moim dzieckiem, chciały się zająć mną.

– Raj na ziemi.

– Ta, raj. Gdym na czas tej armii zbawienia nie pogonił i nie zaryglował drzwi, to szybko bym zobaczył piekło Dantego od spodu. W takich chwilach zaczynasz rozumieć, dlaczego poligamia, jeśli w ogóle się sprawdza, to tylko z batogiem w ręku. 

– Czasem na kanale sport oglądam boks w damskim wydaniu.

– Blisko. Tak w ogóle to tu żadne ochotniczki się nie zgłaszają?

– Matka jest i wstęp wzbroniony.

– W czepku urodzony.

– Za to bez głowy. – Georg cierpko – Kiedy urodził się Peter i matka zaniemogła, to miałem ojcu za złe, że nikogo nie wziął do pomocy. Dziś go rozumiem.

– Ma się ten ambit. – przyznał Liam. – To, że nie mogę dziecku cyca dać, to poza tym nie mam powodów, żebym czuł się gorszy.

–  Mamy równouprawnienie.

– Dokładnie. Tyle samotnych matek daje sobie radę, to ja – samotny ojciec – też mogę. No i było nam dobrze razem z Lili. Jednak trzeba było myśleć co dalej. Bo urlop ojcowski kiedyś się skończy. Pomyślałem więc, że rzucam praktykę adwokacką i wracam na uczelnię. Będę się doktoryzował. Na uczelni niewiele godzin, biblioteka cała jest online. Przesiedzę tak w domu z Lili aż pójdzie do szkoły.

– Niezły pomysł. Co poszło nie tak?

– Co? Mefisto zamiótł ogonem pod drzwiami. Przyszła szansa. Jeszcze zanim urodziła się Lili aplikowałem do kancelarii Hogan Lovells. I sobie o mnie przypomnieli.

– Hogan Lovells! Tego się przepuszcza.

– O ile się nie jest samotnym ojcem 3 miesięcznej dziewczynki. Nie musisz krwią się mazać, żebyś wiedział, że podpisujesz cyrograf. I podpisałem … na własne dziecko. Opiekunki zmieniały się z tygodnia na tydzień, a co jedna to gorsza. Ale i tak jak trzeba było wyjechać na kilka dni, to Lili zostawała pod opieką kobiety, którą czasem zatrudniłem godzinę wcześniej. Musiały pojawić się problemy. Lili zaczęła chorować. W pracy też wieczne tyły. Ale wiadomo, że to przejściowe. Teraz jest ciężko, ale za pięć lat przeprowadzamy się z Lili do Berlina, a potem Londyn albo …

– Nowy Jork.

– Yeh, Mama, I coming home. …Lili miała siedem miesięcy jak wylądowała w szpitalu. Zapalenie opon mózgowych. Z candidy! To się tylko u gruźlików, chorych na AIDS i po przeszczepach przytrafia.

– No to ostro.

– A to nie było wszystko. Lista zaniedbań, którą mi pokazano była imponująca – niezłe A4. Nie powiem, główny lekarz był w porządku. Póki życie, zdrowie Lili było pod znakiem zapytania, to trzymał urzędasów z dala ode mnie.  Spędziłem trzy tygodnie w szpitalu. To aż nadto, żeby się poukładało w głowie.

– Przynajmniej Lili ci tego nie pamięta.

– Wystarczy, że ja pamiętam.

– I wtedy zdecydowałeś się wrócić do Allgäu.

– Niestety to nie było takie proste. Jak wróciłem z Lili ze szpitala do domu, to wezwania już czekały. A potem to poleciało. Pierwsza decyzja, druga decyzja. Zabrali Lili. …  Nawet nie oddali jej mojej rodzinie, tylko zupełnie obcym ludziom … Miałem przed sobą proces o odebranie praw rodzicielskich i żadnych argumentów na własną obronę. 

– Ale wygrałeś mimo wszystko.

– Chcieć to móc. Wiedziałem, że jeśli jest jakaś cena, żeby to zatrzymać, to ją zapłacę. Sprawę prowadziła moja dawna profesorka z prawa rodzinnego. Na studiach ta dziedzina w ogóle mnie nie interesowała. Przepchnąłem przedmiot tylko dlatego, że miała do mnie słabość.

– Poszła ci na rękę na procesie.

Liam spojrzał z boku na Georga. Czy on rzeczywiście taki naiwny, czy dobrze wychowany i udaje głupiego z uprzejmości.

– Nie za uśmiech tym razem.

U Georg dopiero teraz zatrybiło. Spojrzał na Liama, ale on oczywiście nie patrzył na niego, tylko daleko przed siebie. To nie było coś, co powiedziałby komukolwiek w oczy.

– Mogłem się tylko modlić, żeby proces nie ciągnął się zbyt długo, bo brakłoby wódy w Monachium …

Przez chwilę trwało milczenie. Georg oczywiście rozumiał, że jest prawdopodobnie pierwszym i ostatnim, który to usłyszał.

– Dlatego cię nie rozumiem. Nie potrafię.

– Liam, a co ja zrobię jak Lea nie będzie chciała mnie widzieć. Jak znowu zacznie uciekać przede mną?

– To spróbujesz za miesiąc, za dwa, za trzy, za pół roku. Aż do skutku. Lea nie wybaczy ci tylko jednego, że ją odpuściłeś. Jest takie piękne powiedzenie arabskie, że dzieci są skrzydłami człowieka. Zastanów się dobrze, czy naprawdę chcesz sobie jedno odciąć.

– To, dlatego zająłeś się prawem rodzinnym?

– Ta, żeby tacy głupcy, podobni nam czy naszym ojcom, dostali drugą szansę.

 Do stolika podszedł Mohammed, więc rozmowa się ponownie urwała. Przekazał aparat bratu i położył papierową torebkę na stoliku.

– Dla Lili.

– Co to?

– Lokum[3]. Zasłużyła sobie.

 – To na pewno! – Liam przejrzał kawałek podglądu. – Dzięki, braciszku!

– Można? – zapytał Georg, który próbował odgonić własne przykre myśli.

– Jasne! – Liam przekazał aparat Georgowi.

– Nie, no urodzona modelka. – rzucił natychmiast z uznaniem Georg. – Pozowanie ma we krwi!

Liamowi jednak na te słowa mina skwaśniała. Odebrał aparat od Georga.

– Czas już położyć kres tej zabawie, bo nie wysiedzi tyle godzin lotu nawet na poduszce powietrznej.

Liam wstaje, zabiera aparat fotograficzny i tytkę z łakociami dla córki. Żegna się z Georgiem i bratem.

– To, kiedy lecicie?

– W niedzielę.

– To szczęśliwego lotu i odezwij się jak wrócicie.

– Lili nie pozwoliłaby już się nie odezwać. Bakcyl połknięty.

Liam odchodzi w kierunku padoku.

– Co mu tak nagle gębę wykrzywiło? Nie lubi jak mu się córkę chwali?

– To zależy jak. Porównując ją do modelki, to na pewno nie.

– A co w tym złego?

–  Matka Lili była modelką i to dla tego świata ją zostawiła.

– No to strzeliłem gafę.

– Ja tam niewiele wiem. Jak Eva do nas przychodziła to byłem w pieluchach. A szczylem byłem, kiedy Liam przywiózł Lili do domu.  Zniszczył wtedy wszystkie po niej pamiątki i zdjęcia, więc nawet nie wiem, jak ona wyglądała. O matce Lili nie mówi się w rodzinie.

– Trudno się dziwić.  Słuchaj, Mohammed, dasz sobie dziś radę sam do końca? Muszę wyskoczyć na parę godzin.

– Pewnie! Tylko szef wie, że dziś piątek.

– Spokojnie, wrócę na czas. Zresztą, odwiozę cię do domu, żebyś na tym swoim góralu nie musiał tyle kilometrów pedałować.

– To nie problem. Chodzi o czas. Muszę jeszcze się wykąpać i przebrać.

– Nie spóźnisz się.

 Mohammed odchodzi. Georg stoi w zamyśleniu. Widzi jak Lili kończy chusteczką pucować swoje buty. W końcu żegna się z jego ojcem i podbiega do swojego taty. Zatapia natychmiast rękę w torebce z łakociami i pakuje do buzi garść lokum. Potem wyjmuje kolejne lokum i podrzuca do ust pochylającemu się nad nią tacie.  Idą w kierunku samochodu. Lili co chwilę podbiega, najwyraźniej Liam ma ten sam problem co on – nie zawsze potrafi dostosować swój krok do kroku córki. Lili żywo coś opowiada, główka jej podskakuje, a jasne warkocze skaczą w powietrzu, w miarę jak coraz szybciej pracują szare korytarze u dziewczynki.

Georg w końcu rusza do domu. Musi się odświeżyć, przebrać – wybiera się z wizytą do niewidzianej od dwóch i pół miesiąca córki.

W domu Samuela Edelsteina przyjęła go jego gosposia. Nie miała dobrych wiadomości – Mirjam wraz ze swoją córką oraz synem profesora wyszli. Ale zaprosiła go do środka, podała kawę, jakieś ciasto. Georg jak już się zdecydował, to nie zamierzał uciekać. Poczeka tyle, ile trzeba. Greta dotrzymywała mu towarzystwa opowiadając głównie o profesorze – jego stanie, a Georg łowił pośród jej paplaniny każdej informacji o Lei. Minęła godzina. Greta musiała opuścić gościa i udać się do swoich zajęć, co Georg przyjął z ulgą, bo temat profesora się wyczerpał, a wysłuchiwanie wszystkich achów i ochów na temat Jana było już powoli ponad jego możliwości. Drzwi do ogrodu były otwarte więc wyszedł na zewnątrz. Spacerując próbował sobie odtworzyć, co ostatnio robili razem z Leą, żeby w ten sposób zagłuszyć niepokój serca przed spotkaniem. I tak zeszła mu kolejna godzina. Wreszcie wyjął telefon, żeby zadzwonić. W gruncie rzeczy ta jego niespodzianka wcale mogłaby nikogo nie ucieszyć. Może jednak uprzedzi Mirjam? A ona przygotuje Leę na jego pojawienie się? W miarę jak się nudził, tak wątpliwości i rozterki narastały w tym megazdecydowanym mężczyźnie. W końcu uznał, że czas wracać. Pożegnał się z Gretą, zostawił prezent dla Lei i wyszedł. Kiedy siedział już w samochodzie to zobaczył w oddali – kilka domów dalej – wychodzących z bocznej ulicy: Jana, Mirjam i Leę. Wyglądali jak rodzinka na spacerze. Lea szła w środku, co chwilę pochylając się do małego kosza – najwyraźniej transportera od kota lub szczeniaka, który niósł w ręce Jan. Widok córki ścisnął mu serce. Jednak wysiąść z samochodu nie potrafił. W tym obrazku przed nim było coś nie do zniesienia. Ta wyborna komitywa Lei z Janem. Uśmiechy, gesty wskazywały na żartobliwy charakter rozmowy.  Georg już dawano pochował swoje złe emocje do Jana. Gdyby tamten chciał, to mógłby go naprawdę zniszczyć. Tylko dzięki wspaniałomyślności Edelsteina nie miał procesu o pobicie. Sam nie wie, czy podarowałby, będąc w butach tamtego. Teraz jednak u Georga pojawiło się uczucie, które wzburzy każde pokojowo nastawione serce – zazdrość. Janowi nie udało się ukraść mu syna, ale najwyraźniej ukradł mu córkę. W jednej chwili powróciła w nim cała awersja do Jana. Georg przekręcił kluczyk w stacyjce i ruszył prawie z piskiem opon spod domu Edelsteinów.


[1] Baby shower – bociankowe

[2] Apollo 1, misja oficjalnie oznaczona jako Apollo/Saturn-204. będąc załogowym lotem próbnym, miała stanowić rozpoczęcie programu Apollo. W dniu 27 stycznia 1967 roku podczas jednego z testów przedstartowych umieszczony na wyrzutni moduł dowodzenia uległ zniszczeniu w wyniku pożaru, a cała trzyosobowa załoga zginęła..

[3] Lokum występuje w niezliczonej ilości odmian smakowych, lecz zasadniczo jest to odmiana twardej galaretki wytwarzanej z cukru i skrobi pszennej lub mąki kukurydzianej, często barwionej wodą różaną. Do tej podstawy dodawane są następnie rozmaite składniki: orzechy, bakalie, wiórki kokosowe itd.

Przesilenie

Zmierzch i świt

Gdy Marie rodzi syna, Florian walczy o życie. Emocje ich najbliższych zaś zmieniają się jak w kalejdoskopie. Co było ważne kilka godzin temu, teraz staje się bez znaczenia. Kto był wrogiem wczoraj – dziś jest przyjacielem. Bliski staje się obcym i odwrotnie – obcy zamienia się bratnią duszę. Życie splata się ze śmiercią, a koniec z początkiem. Im bliżej śmierci, tym więcej miłosierdzia, a im dalej od niej, tym znowu jest go coraz mniej. I paradoksalnie narodziny nowego życia, zamiast obudzić nadzieję, gaszą ją niemal bezpowrotnie. Jakby człowiek nie był w stanie nic nauczyć się na własnych błędach.

Zachód słońca w górcah

Jeśli jakaś sytuacja miałaby choćby trochę przybliżyć to, jak układały się relacje pomiędzy Sebastianem a jego żoną bezpośrednio po śmierci Petera, to był to właściwy moment, żeby zawrócić do tamtego czasu. Wtedy oczywiście inne były emocje: rozpacz, ból, gniew. Teraz to: strach, bezsilność, niemoc. Istotne jest, że jak i wtedy, tak i teraz to Sebastian jest tym, który oczekuje wsparcia dla siebie, z kolei to jego żona jest tą, która nie potrafi ukryć i zatrzymać fali emocji – tej burzy, która grzmi i ciska grzmotami, żeby wreszcie ucichnąć i pozwolić, żeby zapanował dookoła spokój. Ostatecznie jednak to ona okazuje się silniejszą psychicznie od męża. Ale kobiety są właśnie silniejsze psychicznie od mężczyzn. I to zawsze wychodzi w tych momentach decydujących. Tak było, gdy wróciła z Alp do Leitnerhof, tak jest teraz w szpitalu.

Przy OP, gdzie był operowany Florian, jego najbliżsi: rodzice, żona i córka, czekali jej końca, jednocześnie na oddziale porodowym Lisa starała się wesprzeć siostrę, równie mocno przerażoną perspektywą urodzenia dziecka na kilka tygodni przed planowanym terminem, co ciągłym brakiem wiadomości o ojcu. Znowu były sobie bliskie. Znowu razem. Jakby przez ostanie tygodnie nic się nie wydarzyło, jakby nic je nie podzieliło. Ledwo też doszła je wiadomość, że pogotowie górskie przywiozło alpinistów, jak Marie wysłała siostrę dopytać się o ojca.  Lisa wyszła na zewnątrz. Po drodze, na korytarzu natknęła się na Georga, dla którego na ten moment ważniejsze było własne dziecko, niż brat, z którym zaledwie kilka godzin temu zawisł na jednej linie życia …  Nie potrafił mu pomóc – totalna porażka. Gdy pozostał mu tylko on, jedyne, na co było go stać, to pogorszyć sytuację, i to wtedy, gdy wydawało się, że już więcej spieprzyć się nie da. Jak czkawka powracało w jego głowie pytanie: „Czy to już jest dno?” Ojciec – jego kamienna twarz, gdy go policja wyprowadzała; Lea – jej wielkie dziecinne oczy, rozszerzone strachem do granic, kiedy stanął nagle przed nią; Flori – jego przerażenie na twarzy, gdy lina trzaskała. Wszystko to wystarczyłoby z nawiązką, żeby ciężko było być samemu z sobą. Wydawałoby się, że najgorsze już za nim. Ale nie – ziemia zapadała się nadal.  Ojciec chyba w życiu całym tak go tak nie wyściskał. Co z tego? Wstyd zamienił go w kłodę drewna. „Nie dałem rady, nie potrafiłem pomóc Florianowi, przepraszam, tato”. Teraz doszła jeszcze i matka. Ona zawsze taka sama, nie potrafi długo trzymać gniewu, żalu – Florian ma to po niej – gdy po nocy przychodzi dzień, ona budzi się do życia wraz z nim, zostawia noc i jej wszystkie zmory za sobą. Teraz też nie oceniała, nie robiła żadnych wyrzutów. Jakby poszło o wybitą szybę w szkole, a nie … o ludzkie życie.  Ona nigdy nie potrafiła żyć w skonfliktowanym świecie. Po śmierci Petera musiała odejść. Nienawiść, która unosiła się w powietrzu Leitnerhof udusiłaby ją. Georg wiedział to i nie winił jej, choć sam równie długo, co ojciec, pielęgnował w sobie tę nienawiść. Ucieka więc od tego wszystkiego tam, gdzie jeszcze tli się nadzieja – rodzi się jego dziecko. Marie – ona jedna oszacowała go właściwie, niczym wytrawny rzeczoznawca: Unmensch. Czyż nie tak właśnie sam wycenił Jana, zanim go nie zaatakował? … Dorównał wycenie idealnie. Może to już tak jest, że gdy inni przeceniają nas, to my ambitnie wyrównujemy w górę, żeby okazać się warci tej nadwyżki. I odwrotnie, gdy ci, na którym nam zależy odbierają nam wartość, dewaluujemy się sami tak długo, aż dobijemy do poziomu, który nam zakreślono.  Słowa determinują rzeczywistość. Kilka miesięcy temu, Lisa po konfrontacji z Florianem, określiła go za martwego, za trupa. Było blisko, Knap, żeby słowo stało się ciałem. Teraz te negatywne emocje Lisy opadły, ustąpiły miejsca obojętności. Lisę interesowało tylko, co z jej ojcem. Od Georga dowiedziała się, że ojciec przebywa na SOR -że – nastawiają mu bark. Florian swoje waży, więc staw nie wytrzymał. Poza tym nic mu nie jest. Trochę sińców, zadrapań. Bohater. Wart Lorenz swojego imienia. Uspokojona wewnętrznie, Lisa natychmiast podzieliła się dobrą wiadomością z siostrą. Wiedziała, że to doda sił Marie, tak teraz jej potrzebnych. Lisa, która pragnęła na własne oczy przekonać się, czy ojcu nic nie jest, postanowiła na monet opuścić siostrę. Przed wyjściem, jeszcze raz zapewniła ją, że wróci, że będzie z nią do końca. Tak, jak to jej obiecywała, kiedy jeszcze towarzyszyła jej w szkole rodzenia. Teraz będzie już tylko dobrze! Przed drzwiami jeszcze raz odwróciła się i posłała ciepłe spojrzenie siostrze, zamknęła za sobą drzwi i pognała prosto do ojca. Ledwo też wpadła na SOR, jak zobaczyła Karin w objęciach ich ojca. Przystanęła. „A więc to tak”.  Karin, choć zwykle nieśmiała, wycofana w kontaktach z obcymi, tak przez wdzięczność z jednej strony, a z drugiej – świadomość, że Huber to jest jej ojciec, przełamała dystans w sobie do obcego jej człowieka. Lorenz – odwrotnie – z natury otwarty i szczery, szybko przełamujący lody z innymi – odruchowo, w odpowiedzi na podziękowania, uścisnął Karin. Lisa z oddali obserwowała, jak ojciec wskazuje na pustą kanapę na korytarzu. Siadają obje. On bierze Karin rękę w swoje dłonie, coś do niej mówi – Lisa nie może usłyszeć z daleka słów, ale dobrze czuje ich sens, widzi łagodny wyraz twarzy ojca, prawie że czuje ciepło od niego bijące, czułość i dobroć.  Karin podnosi wzrok na Lorenza, w kącikach ust pojawia się mały delikatny uśmiech. Ojciec i córka. Jak ona to dobrze zna. Kto jej to odebrał, zamienił w chłód, obcość, rezerwę?  Zazdrość jedno z najbardziej brunatnych uczuć, które wypełza z człowieka niczym wąż – sycząc i kąsając. 

– Lisa! – Lorenz dostrzegł córkę. Podniósł się natychmiast się z kanapy i podszedł do niej bliżej.  – Co z Marie? 

 – Marie jest na oddziale porodowym. Zaczęło się.

 – Wszystko w porządku z nią?

 – Nic nie jest porządku, papa. Zostawiłeś nas. To, że mnie … mnie i tak jakby nie było.

– Lisa! – Karin próbowała wyhamować Lisę.

 – Ale Marie?! Jak mogłeś ją na taki stres narażać! I to teraz.

– Tak trzeba było, Lisa. Jak można, to trzeba pomóc. 

Lorenz wymija córkę, ma zamiar udać się do Marie.

–  I odebrałeś swoją nagrodę!  – woła za nim Lisa.

 Lorenz przystanął, odwrócił się, po czym poważnie zwrócił się do córki.

– Jeśli tą nagrodą jest odzyskanie przyjaciela, pogodzenie się z przeszłością, to tak.  Może jak samej kiedyś uda ci się zamknąć swoją, to mnie zrozumiesz.  

Lorenz, który uznał, że wszystko już zostało powiedziane chciał naprawdę już odejść, ale Lisa ponownie zatrzymała go. Jej emocje wibrowały już tak wysoko, że nawet nie dostrzegła w ostatnich słowach ojca nadziei dla siebie. Odparła bez namysłu:

– Mylisz się bardzo, jeśli sądzisz, że zamknąłeś właśnie za sobą przeszłość. Ona dopiero wraca do ciebie, papa. Twoja przeszłość jest tu, w tym korytarzu szpitalnym. To Karin!

Lisa odczekała moment. Karin podniosła wzrok, spojrzała na Lisę zaszokowana – nie spodziewała się tego po niej. Potem skierowała wzrok na Lorenza, wreszcie odwróciła twarz. Huber popatrzył pytającym wzrokiem na Lisę. Potem przeniósł wzrok na Karin. Lisa ponownie spojrzała w kierunku Karin.

–  Powiedz w końcu, co dowiedziałaś się od matki na widzeniu kilka dni temu.

 – Lisa, to nie jest dobry moment.

– A kiedy będzie? To kłamstwo ma już blisko 40 lat. Mało? – po czym zwróciła się do zszokowanego ojca – Mnie już oceniłeś, oceń teraz siebie.

Lisa nie zamierzała czekać na reakcję, obróciła się na pięcie i ruszyła przed siebie. Po drodze minęła się z Milą.

 – Mamo, chodź! Tatę wywieźli z bloku. Jest już na intensywnej.

Karin wstała i ruszyła w kierunku do córki.  Przechodząc koło Lorenza zatrzymała się na moment.

– Przykro mi Lorenz, że musiałeś się tego w ten sposób dowiedzieć … Sama ciągle jestem w szoku.

Zamiast jednak udać się do Marie, to Lisa wyszła przed szpital. Musiała ochłonąć w środku. Odpaliła bombę, czuła, że była niesprawiedliwa, ale właśnie przez to – tym bardziej nieszczęśliwa.  Była odepchniętym dzieckiem, które nie czuje i nie widzi nic poza własnym cierpieniem. Ego rosło do niepojętych rozmiarów i nic z zewnątrz do niej już nie docierało. Nawet Marie była jej w tej chwili obojętna. Zresztą, czyż Marie nie myśli tego samego, co ojciec, że zawiodła ich wszystkich? Urodzi i bez niej. Lisa pragnęła być sama. Chciała do Alp! Wyjęła pilot od zamka samochodu i ruszyła w kierunku parkingu.

Liam, który nie miał czego szukać pośród tych obcych mu ludzi, zbierał się w końcu do opuszczenia szpitala. Dawno by stąd poszedł, gdyby nie był uziemiony rozładowanym telefonem. Musiał poczekać aż się podładuje, żeby zorganizować sobie powrót do domu. Portfel, dokumenty jego klientów, klucze od biura, nawet buty – wszystko zostawił w aucie, a ono stało w Hubers Alp.  Przejrzał szybko wiadomości z domu. Nie był zaskoczony, co w nich zastał. Odpisał coś enigmatycznie – wolał nie dzwonić – o tym, że był w górach, a teraz jest w szpitalu nawet słowem nie napomknął. Nie zamierzał wywoływać histerii u kobiet w rodzinie. Wkrótce też odebrał odpowiedź: „Co to za awaria?! Myszka jest u nas. Już śpi. Chyba wrócisz przed północą?” Spojrzał na zegarek, po czym odpisał: „Nierealne, nawet gdyby mi ktoś za chwilę skrzydła przyczepił. Jesteś nieoceniona, Yasmin! Nie ma słów, żeby wyrazić moją miłość do Ciebie! Dobranoc, L”. Uśmiechnął się tylko pod nosem, gdy na ekranie telefonu ukazało mu się: „Błazen!” Jutro macocha urządzi mu prawdzie tureckie kazanie, wtedy się będzie tłumaczył. Tylko kto uwierzy, że po pracy dla relaksu skoczył na Höfats?!  Ktoś powiedział, że prawda jest zawsze prosta, tylko kłamstwo jest zawiłe. Bzdura! Na ogół jest zupełnie na odwrót, bo życie pisze takie scenariusze, że żaden fantasta by czegoś takiego nie wymyślił! Jedyna niezaprzeczalna prawda to, że człowiek bez rodziny jest zerem. Już miał wezwać sobie taxi do Hubers Alp, gdy spostrzegł, jak kilka metrów od niego, Lisa nie potrafi odpalić swojego Mini Coopera. Podszedł bliżej do jej samochodu.

– Może dosyć już ofiar jak na dziś?

– Co ty wiesz?

– Przesiądź się.

– Po co?

– Odwiozę cię do domu.

– Nie potrzeba. Nie chcę ci być nic winna.

– Zostawiłem w Alp mój samochód. Jest mi po drodze.

– No jasne. Ty bez własnego interesu przecież nie robisz nic.

Lisa pragnęła jak najszybciej znaleźć się w domu. Jak i z kim tam się dostanie było jej wszystko jedno. Wysiadła z samochodu. Po czym usadowiła się na tylnym siedzeniu, podwinęła nogi i wtuliła twarz w zimną szybę. Uśpiony nocą krajobraz gór przesuwał się za szybą w miarę upływu drogi. Lisa nie widziała jednak zza szyby łez, które co jakiś czas rozmazywała dłonią po twarzy, ani cieni gór, ani świateł w domostwach, nic. Liam obserwował ją od jakiegoś czasu przez lusterko przednie.

Lorenz powrócił już ze spaceru po ogrodzie szpitalnym, gdzie próbował opanować szok w samotności i ruszył na oddział, na którym przebywała Marie. Był już przy drzwiach na oddział położniczy, gdy spostrzegł siedzącego na korytarzu pod ścianą Georga. Zatrzymał się, zawrócił od drzwi i przysiadł na krześle obok niego.  Georg nie reagował. Wyglądał jakby trawiła go gorączka. Nikt nie kwapił się do rozmowy. Choć, paradoksalnie, dawne wzajemne awersje właśnie odeszły. Wystarczyła jedna wiadomość, żeby Lorenz nie tylko zgubił całą dawną antypatię do Georga – przecież ten Leitner był ostatnią osobą, którą on by z chęcią powitał w rodzinie – ale nawet przeciwnie znalazł zrozumienie i właśnie sympatię do niego.  Informacja, że przed 40 laty został oszukany przez Margarete w jednym momencie ustawiła go po stronie Georga i zdystansowała do własnej córki. Wstał i podszedł do dystrybutora wody. Napełnił dwa kubki i podszedł z nimi do Georga. Także wydarzenia z ostatnich dni zmieniły stosunek Georga do Lorenza. Musiał sam upaść, żeby przestać pogardzać Huberem.  A fakt, że jego brat dzięki niemu żyje sprawił, że przestała ich dzielić śmierć Petera, że był mu wdzięczny.

– Dzięki! – Georg upił od razu kilka większych haustów – widać, że jego organizm mimo kroplówki, którą go na dzień dobry w szpitalu uraczono oraz opróżnionych dwóch butelek wody, nadal był odwodniony – po czym zwrócił się do Lorenza:

–  To, co zrobiłeś dla Floriana …

–  Zostawmy to! – przerwał mu gwałtownie Lorenz. 

– Gdyby Florian tam został, ojciec nie przeżyłby tego. Wiesz o tym.

– Twój ojciec nie przeżyłby, gdyby którykolwiek z was dwóch nie wrócił. – skwitował sprawę Lorenz

– Tak przy okazji, wracasz z dołu, nie wiesz czasem, czy Achenbach jest jeszcze w szpitalu?

Georg ciągle nie mógł otrząsnąć się z dziwnego uczucia, które stale towarzyszyło mu, odkąd tamten wciągnął go na górę. Ironia losu, że musi zawdzięczać życie akurat jemu. Gdyby jeszcze wczoraj miał zrobić listę najbardziej nienawistnych mu ludzi, to Lorenz Huber, Jan Edelstein i Liam Achenbach otwieraliby tę listę.  Za dużo piasku w klepsydrze czasu się nie przesypało, jak wobec każdego z nich stał się dłużnikiem.

– Sam chciałbym wiedzieć. Jak zabrali mnie na SOR, to zniknął mi z oczu.  A bez niego to nawet bym do was nie doszedł. – odparł Lorenz z zażenowaniem na twarzy – Trochę przeceniłem swoje możliwości … Ale Liam łazi po ścianie jak kot.

„W jego wieku, to on też fruwał po ścianach bez lin! Dopiero kontuzja sprzed dwudziestu laty sprawiła, że zarzucił ten sport. Miał rodzinę na utrzymaniu, a córki już były półsierotami. Marie udzieliła mu wtedy takiej reprymendy, że więcej nie ubrał butów do wspinaczki aż do dziś. Od tamtej pory też sadzeniak zaczął mu powoli rosnąc i drugi podbródek”.  – Lorenz mimowolnie westchnął, bo rozrzewnił się trochę nad swoją przeszłością amatora alpinisty. „Pewnie Liam miał już dość – jak i ja – tych wszystkich hołdów, uścisków, podziękowań i zabrał się ze szpitala”. – pomyślał Huber.

– Chciałabym mieć za dwadzieścia lat twoją kondycję, Lorenz.  –  powiedział nie bez uznania Georg. – Choćby ze względu na … – Georg rzucił wzrokiem na drzwi od oddziału położniczego, za którymi była Marie.  Po czym już innym – przygaszonym – tonem rzucił do Lorenza:

– Marie mnie nienawidzi, mam rację?

– Co ci mam powiedzieć? …  Huber sapnął – Przeraziłeś ją …

Przez długą chwilę trwało milczenie. Georg przyglądał się resztce wody w kubku. Wtedy ponownie odezwał się Lorenz:

– Ale chciałbym, żebyś wiedział, że uważam, że źle się stało, że Marie próbowała cię …

– Wyeliminować.

– Ta.

– Teraz tak sądzisz, ale wcześniej byłeś innego zdania. Co, Lorenz?

– Owszem … musiałem sam dojść, gdzie jestem teraz, żeby to zrozumieć.

Georg gwałtownie odwrócił się w kierunku Lorenza. Przez moment uważnie mu się przyglądał, ale Lorenz nie patrzył na niego, milczał pogrążony daleko w swoich myślach. W końcu zmienił temat.

– Operacja twojego brata się skończyła.

– Co z nim?

– Jeszcze się nie wybudził. Lepiej idź do rodziny. Nie ma sensu byś tu siedział.

Georg przytaknął tylko. Lorenz miał rację. Nic tu po nim. Był ostatnią osobą, którą teraz chciałaby Marie widzieć.  Podniósł i się z krzesła i skierował kroki w kierunku windy. Lorenz też wstał. Czas było się dowiedzieć się, co za drzwiami. Wszedł na oddział. Marie ciągle jeszcze spacerowała z wieszakiem z kroplówką – widać do końca było dalej niż bliżej. I do rana nic się raczej nie rozstrzygnie. Lorenz podszedł do córki.

– Pospacerujemy razem?

– Papa!

Marie postawiła wieszak. Wtuliła się w ojca.

– Jesteś! Wróciłeś!

– Musiałem. Chce zobaczyć mojego wnuka. – Lorenz uśmiechnął się trochę wymuszenie do córki. Myśli jego ciągle błądziły daleko stąd …

LiL – Neustart

Kiedy Lisa z Liamem dotarła do Hubers Alp, to kozy nadal błąkały się samopas po łące. Bydłem na szczęście zajął się ich sąsiad Joseph, którego krowy także wypasał Lorenz. Letników jeszcze nie mieli na kwaterach. Lisa i Liam byli więc sami w Alp. Konieczność natychmiastowego zajęcia się przez Lisę zwierzętami, zmusiła Liama do pozostania jeszcze trochę w Alp i zaoferowania jej pomocy. Lisa włączyła światła na podjeździe, żeby oświetlić łąkę i zbiegła na trawę. „Mieszczuch!”  – pomyślała, kiedy niezdarnie starał się jej pomóc w zaganianiu kóz do zagrody. Kiedy ostatnia koza znalazła się bezpiecznie w zagrodzie, Lisa zaproponował mu, żeby wszedł do środka na herbatę. Nie chciała być niewdzięczna.  Sądziła, że wyhamowała już na tyle rozedrgane emocje i odpędziła ponure myśli, że może pozwolić sobie na towarzystwo. Prawda jednak była taka, że wystarczyła jedna aluzja, jedno słowo, żeby cały żal wylał się z jej serca jedną wielką falą. Liam po chwili wahania przyjął zaproszenie. W jej twarzy było coś, co nie pozwalało mu odejść. Załączyła czajnik z wodą i wyciągnęła herbatę z kredensu. Na stole stał kosz z zeschniętymi z rana kromkami chleba. Stawiając na nim filiżanki, Lisa zauważyła głodny wzrok Liama, utkwiony w kosz z chlebem. Ruchem ręki pokazała mu, żeby się poczęstował. Obserwując jak zachłannie pochłania kromkę za kromką sama poczuła głód. Kiedy sięgnęła ręką po ostatnią kromkę ich dłonie na moment się spotkały.

– Ostatnia?  –  zapytał wyraźnie zmieszanym, przekonany, że zjadł wszystko sam. Chciał już cofnąć swoją dłoń, gdy Lisa zaprzeczyła głową.

– Mamy więcej upieczonego chleba.  – powiedziała i ułamała kawałek chleba.

– Kromka pokoju.  – uśmiechnął się i sięgnął po ostatni kawałek chleba w koszyku. – Na zgodę?

Lisa poczuła jak kęs jej w gardle rośnie. „Zgoda!”  – pomyślała, a tłumiona fala emocji ponownie wezbrała w jej sercu.

–  Tylko z kim?  – zapytała, głucho Lisa.

Nie potrafiła, nie chciała pogodzić się z utratą uczuć ojca. Odkąd się urodziła była przecież dla niego najważniejszą istotą pod słońcem, pierwszą w sercu. Teraz tyle, co powietrzem. Pojechała do Monachium dla niego. To dla niego zacisnęła zęby, żeby się tam utrzymać, zdobyć dyplom prawnika i kiedyś odzyskać to, co ich, a co im bezprawnie zabrali Leitnerowie. Wreszcie, żeby ojciec i Marie byli z niej dumni. Ojciec uznał, że zawiodła go zupełnie, zniszczyła swoje życie bezpowrotnie. Marie patrzyła na nią niemal ze wzgardą. Wszyscy ją oceniali, nikt nie nawet nie próbował zrozumieć. A ona już 20 lat temu zapłaciła cenę i to wysoką za swoje błędy. Więcej, nadal ją płaci, bo całe jej życie zawodowe i prywatne idzie od kalpy do klapy, od jednego startu do kolejnego. Bez końca, gdyż przeszłość nie chce odpuścić. Demony przeszłości wracają niezmiennie, zawsze wtedy, kiedy wydaje jej się, że już zostawiła je daleko za sobą. Zapytała go, czy stosunek jej ojca do niej kiedykolwiek się zmieni. On nie potrafił znaleźć dla niej jednoznacznej odpowiedzi. Liam po prostu nie wyobrażał sobie znaleźć się w butach Hubera! Jednakowoż był również świadkiem bólu, rozpaczy Lisy, z powodu tego, że ojciec ją odtrąca, to rozumiał, że milczenie z jego strony, jako jedyna odpowiedź, byłoby dla niej grobem. I ta wymuszona odpowiedź, czy raczej niezamierzona podpowiedź Liama: „Może, jak urodzisz mu wnuka …”, przywołała nagle w jej głowie wspomnienie, kiedy to w imieniu Marie oznajmiła ojcu, że będzie dziadkiem oraz reakcję ojca na tę wiadomość w stosunku do niej. Twarz Lisy pojaśniała, serce żywiej zabiło. „Tak znowu będzie!”  – podszepnęło jej serce. I ta jedna myśl wystarczyła, żeby Lisa uchwyciła się jej niczym koła ratunkowego. Tak to wkrótce zrodzi się w jej głowie ten „Wunschkind”, co ma jej utorować z powrotem drogę do serca papy.

Eurytmics – Miricle of love

W sercu Liama budzi się współczucie, u Lisy – wdzięczność za danie nadziei. Wrogość opada. Lody puszczają. Między dwojgiem wychłodzonych emocjonalnie ludzi pojawia się czułość. Dla Marie i Georga wystarczyła jedna iskra, żeby ogień wystrzelił wysoko w górę. Tu, żeby roztopić zamarznięte serca, trzeba było dmuchać w krzesiwo i pilnować, aby pierwszy płomień nie zgasł ledwo się zatlił.  Tym bardziej że oni jeszcze kilka godzin wcześniej pałali do siebie tylko nienawiścią, wrogością. Ale czymże jest nienawiść, jak nie brakiem miłości? Tak jak ciemność jest brakiem światła. Wystarczy, żeby czuła dłoń otarła łzy, a zniknie ból. Dość wpuścić mały strumień światła, żeby znikła ciemność. Nie trzeba więcej, jak otworzyć własne serca, żeby przełamać izolację i pokonać dzielący dystans wzajemnej niechęci i niezrozumienia. Marie musiała nieźle podrasować się alkoholem na Viehscheid, żeby w przekornej fantazji pocałować nielubianego Georga i uwolnić Dżina z butelki.  Liamowi  – przeciwnie  – potrzeba było trzeźwej głowy i oczu szeroko otwartych, żeby był zdolnym zobaczyć Lisę na nawo, bez niechęci i zrobić tym razem pierwszy krok, bez żadnego zaproszenia w jej kierunku. A Lisa całą sobą przypominała spaloną ziemię. Odepchnięta przez wszystkich najbliższych, bezradna wobec pustki, która ją otaczała dookoła, łaknęła uczucia i zrozumienia, jak kania dżdżu. W takiej chwili nawet gdy wróg okazał jej uczucie, to nie mogła mu się oprzeć.  Wystarczyło, że wróg otworzył ramiona, żeby w nie wpadła. Dość było, żeby postawił pierwszą stopę na tej spalonej ziemi, a mógł zagarnąć wszystko. Ledwo też wektor uczuć Liama do Lisy się zmienił, żeby za empatią przyszedł podziw wobec kobiety obdarzonej wyjątkową odwagą oraz determinacją. Dziś może złamaną, ale jutro gotową znowu stanąć do walki. Nie ma zaś takiego antyfeministy, który dostrzegłszy w kobiecie męstwo, żeby sobie przed nią nie przykląkł z respektu. Prawdziwa miłość nigdy nie rodzi się ze współczucia, jej źródłem może być tylko admiracja. Ziarno zostało posiane.

Po tym jak kilka godzin wcześniej przyszło mu wraz Lorenzem pokonać trzy szczyty Höfats – Westgipfel, Zweiter Gipfel i Mittelgipfe, żeby się dostać do braci Leitnerów na Höfatsscharte, gdy zabierało ich pogotowie górskie helikopterem do szpitala, wydawało się Liamowi, że swój limit zdobytych gór na dziś zakończył. Dał z siebie wszystko. Ale życie, jak zawsze, zaskoczyło i jego – czwarty szczyt Ostgipfel nadal czekał i wzywał do podjęcia wyzwania. A góra, jak to góra, wystarczy jeden niewłaściwy krok, a zrzuci każdego alpinistę na dół – w przepaść. Tylko od czego on miał swój charakter, którego oś wyznaczały niezmiennie cierpliwość, przekora i ambicja? Samokontrola już puściła, maska opadła, pozostał ten męski ambit, żeby te łzy rozpaczy zamienić na łzy szczęścia.

Wszystkie negatywne uczucia, które nagromadziły się między nimi przez ostatnie tygodnie rozproszyły się i rozpłynęły w mroku nocy, żeby następnie zniknąć wraz z nią, gdy przyszedł świt. Zanim nad horyzontem zajaśniała planeta Wenus zwiastująca nadejście nowego dnia i ostatni Wschodni Szczyt też został zdobyty. Tabula rasa – Lisa i Liam wrócili na start.

Między szczęściem i bólem, nadzieją i zwątpieniem

Pod ciężkiej nocy przyszła wyczekiwana jutrzenka, gdy syn Marie i Georga powitał wrzaskiem to wschodzące spoza gór słońce. W wielu sercach zatliła się słaba nadzieja. Euforii jednak nie było, bo radość przyćmiewała obawa, że tego złego, co się stało, nie sposób już odwrócić. Marie uśmiechnęła się blado, gdy usłyszała od lekarki, że jej syn, mimo że wcześniak jest zdrowy. Jednak położony jej przez położną noworodek na piersiach nie był nagrodą za wysiłek i ból, a jedynie ciężarem budzącym przerażenie. Widok dziecka nie przywrócił jej siły, tylko wywołał płacz. Przez położną i lekarkę odebrany jak łzy radości, choć szloch, który dławił Marie gardło, był tylko jej łzami bezradności. Co innego jej zapowiadała położna, gdy chodziła do szkoły rodzenia, co innego sobie wyobrażała przez te wszystkie długie miesiące, kiedy nosiła dziecko pod sercem.  Marie tyleż czuła się oszukana tym, co czuje, co zawstydzona. Nic nie było tak, jak na filmie.  Żadnej fontanny radości. Wyczerpana długim porodem Marie zasnęła, z uczuciem maratończyka, który dotarł zwycięsko na metę i za chwilę ma stanąć w nowym maratonie.

Podczas gdy Georg z matką siedzieli na ławce w parku szpitalnym z nadzieją spoglądając w ten budzący się nowy dzień, to na oddziale intensywnej terapii, Karin i Mila czuwały przy łóżku Floriana aż się wybudzi. Kiedy otworzył wreszcie oczy i dla nich skończyła się noc. Florianowi na widok najdroższych mu twarzy, trudno było powstrzymać wzruszenie. Chociaż tego, czego w nich szukał – wybaczenia – nie znalazł, zarówno w oczach żony, jak i córki. Ani Karin, ani Mila za szyję go nie obejmowały. Kiedy tylko próbował ująć dłoń Karin w swoją, to ona szybko cofnęła rękę. Mila trzymała jeszcze większy dystans niż matka, choć jej twarz zdradzała więcej emocji. Sprzeczne uczucia do ojca walczyły z sobą u Mili i żadne nie dawało za wygraną.

Zwątpienie i nadzieja wyrastają z tego samego pnia

Widok matki, tyleż Floriana ucieszył, co zażenował. Kiedy wychodził z Georgiem na ścianę, to uciekali także przed jej wzrokiem. Teraz spoglądając na oboje rodziców, Florian musiał przyznać w duszy, że bardziej obawiał się wzroku ojca, jak matki. Z dwojga rodziców to ojciec był mu bliższy, to jego zdanie, jego aprobata była najważniejsza dla niego. Niepotrzebnie. Sebastian już dojrzał do wyprawienia swym zagubionym, marnotrawnym synom wielkiej uczty, kiedy oboje powrócą do domu. Jedynie spotkanie z bratem pozbawione było rezerwy. Co mieli sobie do powiedzenia, to powiedzieli lub wymilczeli w górach. Kiedy Florian skonstatował, że brat wyszedł bez szwanku z opresji, Georg odparł:

– Złego diabli nie wezmą.

– Mówisz o sobie, czy o mnie?

– Ja zawsze mówię tylko o sobie.

– Masz syna. Gratuluję.

–  Na razie tylko wielki sen, że kiedyś pójdziemy wszyscy zgrać w piłkę.  Junior w ataku, ojciec chrzestny w obronie, tata na bramce, a dziadek sędziuje.  – Georg obrócił głowę w kierunku drzwi na korytarz, za którymi były Karin z Milą oraz ich matka. – Damy na trybunie.

– Piękny sen.

– Jeszcze się spełni Flori. W każdym razie jest o co walczyć.

– Georg, nawet nie jest pewne, czy wyjdę stąd o własnych nogach. Jedyne co jest pewne to kierunek – prosto pod sąd. Dalsza perspektywa jeszcze bardziej szara i mglista.

– W życiu wszystko płynie. Teraz jest odpływ. W końcu przyjdzie przypływ.

– Optymista.

– Dziś inaczej mi nie wypada. Urodził mi się syn, odzyskałem brata, wydziedziczenie czasowo odroczone. Jest na plus. – odparł Georg, ściskając jednocześnie ramię brata.

Dziadkowie

Dziadzio z wnukami

Lorenz tymczasem odszukał Sebastiana, żeby wspólnie z nim pójść zobaczyć noworodka. Kiedy razem przypatrywali się swojemu wspólnemu wnukowi, Sebastian odezwał się do Lorenza, nie odrywając wzroku od dziecka.

– Będziemy my jeszcze rodziną po tym wszystkim, co się wydarzyło?  

– To chyba już nie od nas zależy. Był czas, że obaj zrobiliśmy wszystko, aby nią nie być. 

Sebastian przytaknął w milczeniu, nie było sensu zaprzeczać faktom.  Lorenz urwał na chwilę. Wreszcie, tak jak to zawsze między nimi bywało – zanim podzieliła ich śmierć Petera – bezceremonialnie wyłożył wszystkie karty na stół:

 – I o ironio i tak tą rodziną jesteśmy. – Lorenz ponownie przerwał, by po chwili dokończyć z przyciskiem – Od ponad 20 lat, Sebastian.

 – Że niby, co? – Sebastian obrócił się w kierunku Lorenza i spojrzał pytającym wzrokiem na przyjaciela.

–  Karin i Florian.

–  Nie rozumiem. Co Karin i Florian?

– Ty wiesz, jak to było między mną a Margarete …

–  Chyba nie chcesz mi powiedzieć, że Karin to …

– Moja córka … ta … właśnie się dowiedziałem, że Margarete mnie wtedy oszukała.

–  Ale dlaczego?

– Dlaczego? Miała mnie w pogardzie.

– Ale że aż …, żeby … – Sebastian pokręcił głową w niedowierzaniu.

– Żebym nigdy się nie dowiedział, że mam córkę.

– Ciężko … – Leitner sapie.

– A teraz jeszcze Marie chciała to samo zrobić z twoim synem.  Coraz mniej rozumiem własne córki. Czasem myślę, że wcale ich nie znam.

– To tak jak ja moich synów. – Sebastian w zamyśleniu – Musieliśmy obaj naprawdę ciężkie błędy popełnić.

– I nasze dzieci nam teraz rachunki wystawiają.

– Przynajmniej mamy wspólnego wnuka.

– Wnuki.  – poprawił go Lorenz

– Myślisz, że jest jeszcze szansa, że nasze dzieci się porozumieją?

– Nie wiem. Ale jedno jest pewne, jak one się nie dogadają, to i nam dalej nie będzie pod drodze.

Przed pół wiekiem Sebastian i Lorenz rywalizowali ze sobą w zdobywaniu kolejnych tras wspinaczkowych na okoliczne szczyty. Któregoś razu w drodze na Höfats Sebastianowi noga się podwinęła i wtedy dotychczasowy jego rywal, a zarazem sąsiad – Lorenz Huber wyciągnął go z opresji. Tak zrodziła się ta męska przyjaźń, silniejsza niż więzy braterskie. Minęło prawie 30 lat, obaj znali się jak łyse konie. Każdy mógł ręczyć za drugiego bardziej niż za siebie samego. Żaden nie miał sekretów przed drugim, ufali sobie jak brothers in arms. Obalili i wypili wspólnie setki butelek wina. Wydawało się, że tej przyjaźni nie zmorze nic – ani czas, ani człowiek, ani nawet diabeł. Pogrzebała ją śmieć syna Sebastiana – Petera. Po dwudziestu latach wzajemnego milczenia dawnych przyjaciół fortuna zatoczyła koło i kolejny Schicksal w górach, tym razem z udziałem synów Sebastiana, sprawił, że szczere i prawdziwe więzy przyjacielskie na powrót połączyły Sebastiana i Lorenza. Rów, który ich dzielił w końcu się zasypał. Niestety nowo zaistniałe konflikty w rodzinie, tym razem pomiędzy ich dziećmi, wytworzyły już nową przepaść, równie głęboką, co ta, która do niedawna ich samych rozdzielała.  Przyjaciele ze smutkiem zdali sobie sprawę, że los rozłącza ich po raz kolejny: stopa żadnej z córek Hubera w Leitnerhof nigdy nie postanie, a drzwi Hubers Alp zamknęły się przed synami Sebastiana na zawsze.

Karin z Milą po rozmowie z lekarzem, zapewnione, że stan Floriana jest stabilny, zdecydowały się opuścić szpital wraz z Lorenzem. Huber nie pozwolił się zatrzymać lekarzom na kolejną dobę w szpitalu. „Bydło, kozy – to się samo nie obrobi. Lisa sama temu wszystkiemu nie da rady”. – skwitował sprawę ten twardy góral. Śpieszyło im się wszystkim. Lorenzowi do swoich zwierząt, które jak wierzy ciągle samopas błąkają się po halach. Karin i Mila pragnęły wreszcie wyjść stąd i w zaciszu Alp, uspokoić własne rozdarte serca, które tak jak nie potrafią przestać kochać, tak nie potrafią też wybaczyć. Również Leitnerowie opuścili szpital. Georg ledwo usadowił się wraz z matką na tylnym siedzeniu samochodu, jak zasnął na jej ramieniu. Uczucia szczęścia i obawy, które walczyły z sobą w jego sercu od momentu jak wziął pierwszy raz na ręce swojego syna, pokonało w końcu bezgraniczne zmęczenie.

Strach

Georg od dłuższego czasu chodził w te i z powrotem po korytarzu na oddziale położniczym. Chciał, musiał odwiedzić Marie. Jednak wejście do sali, w której ona leżała, paraliżowała go od środka.  Nigdy jeszcze naciśnięcie klamki od drzwi nie nastręczało mu tyle problemu. Wreszcie zdecydował się wejść. Marie na jego widok znieruchomiała. Odwróciła szybko twarz w bok. Próbowała opanować niechciane uczucia, schowała dłonie pod kołdrę, żeby nie okazać na zewnątrz ich drżenia. Georg rozumiał doskonale, że jest tu nieproszonym gościem, jednak nie zamierzał uciekać przed tym, co jest winien Marie. Po krótkim pytaniu, jak się czuje, które Marie zbyła milczeniem, szybko przeszedł do meritum, które go zmusiło do przyjścia tu.

– Nie mogę odwrócić tego, co się stało. Jedyne, co mogę to powiedzieć jak bardzo mi przykro … Wiem też, co ci wtedy powiedziałem odnośnie do dziecka …  Będzie tak, jak sama zdecydujesz … Mam tylko nadzieję, że nie będziesz mi utrudniać kontaktu z moim synem.

Marie jednak nie słyszała słów Georga, tylko własny łomot serca. Strach ją z wolna obezwładniał. Obrazy z porodu mieszają się już z obrazami pobicia Jana w jej głowie – wszystko się zlewało w jeden film. Jej własne ciało stawało się dla niej obce. Miała wrażenie, że traci czucie w nogach – nie potrafiła poruszyć stopami, żołądek podnosił się jej do gardła, serce zamarło, oddech stawał się coraz trudniejszy, w piersiach czuła ból, dłonie pod kołdrą zaciskały się kurczowo. Nie słyszała samej siebie, gdy prawie bezgłośnie powiedziała mu, żeby wyszedł. Georg potaknął głową i wycofał się z wolna w kierunku drzwi.  Zanim nacisnął klamkę od drzwi odwrócił się jeszcze:

– Dbaj o siebie, Marie.

Wreszcie drzwi się zamknęły się za nim i Marie została sama. Dłonie wolno rozkurczyły się pod kołdrą, oddech jej przyspieszył, ale i tak nie potrafiła powstrzymać odruchu wymiotnego. Obróciła się na bok i gwałtownie zaczęła wymiotować. W końcu wyczerpana położyła głowę z powrotem na poduszkę. Łzy wolno spływały jej po policzkach. Atak paniki powoli mijał, a wraz za nim przyszedł emocjonalny chłód. Wszystko, czego pragnęła Marie, to nie musieć tego obrzydliwego uczucia przeżywać ponownie. Już wiedziała, że zrobi wszystko, żeby ono nigdy nie powróciło.

Kapitulacja

Mimo że od porodu, minął już prawie tydzień, to Marie z synem nadal przebywała w szpitalu. Dziecko było wcześniakiem, a stan emocjonalny matki niepokoił opiekujących się nią położną oraz lekarzy. Lisa upatrywała poprawy w powrocie Marie do domu i zapewniała lekarza, że siostra, mimo że jest samotną matką, to będzie miała wsparcie po powrocie do domu.

– Szpital po prostu źle działa na Marie. Alp zawsze dawało jej kopa i teraz też nie będzie inaczej.  – mówiła do Karin przed wyjściem do szpitala.

– Na pewno szybciej dojdzie do siebie otoczona bliskimi, niż hordą lekarzy.  – przyznała Karin. – Lorenz już nie może się doczekać wnuka w domu.  Od samego świtu z Milą balony wieszają po całym Alp.

–  Widziałam transparent.  – roześmiała się Lisa. –  Sama mam dość tego kursowania pomiędzy Alp i szpitalem. Muszę wreszcie skupić się na swojej pracy. 

– Będziesz na obiedzie? – zapytała jeszcze Karin, kiedy Lisa wrzucała teczkę do samochodu. 

– Zjem coś na mieście. Jestem umówiona. Wrócę wieczorem. – rzuciła Lisa już z samochodu.

– Ucałuj Marie ode mnie! – zawołała jeszcze Karin, kiedy samochód Lisy ruszał już spod domu.

Marie stała przy oknie, Lisa siedziała na łóżku szpitalnym przy łóżeczku noworodkowym, przyglądała się siostrzeńcowi. 

– Boję się zostać z nim sama, że coś mu zrobię złego.

– Jak to złego? – Lisa mimowolnie z niepokojem w głosie.

– Nie wiem, po prostu się boję. Wszystko, co robię, jest nie tak jak trzeba. Tylko kiedy ja biorę go na ręce, to płacze, przy każdej innej osobie się uspokaja. 

– Bo wyczuwa twój lęk. Jednak to się zmieni, gdy nabierzesz pewności siebie.

– Jestem do niczego.

– To nieprawda, Marie. Karin opowiadała mi wczoraj, że ona też się bała. Przez pierwsze trzy dni nie robiła nic, tylko płakała. Więcej, oni oboje z Florianem mieli baby blues. Błagali Sebastiana i Georga by tylko ich na moment nie zostawiali samych z Milą. Wystarczyło jednak, żeby …

 – To nie jest żaden baby blues, Lisa! Ja nic do mojego dziecka nie czuję. Rozumiesz, nic! – w duchu zaś dodała: „Poza strachem”. – Nie mam nawet pokarmu. Nie nadaję się na matkę.

Lisa przełknęła ciężko ślinę. Spróbowała opanować wewnętrzne emocje, żeby nie powiedzieć czegoś, czego nie powinna. Przerażał ją spokój i chłód, z jakim to wszystko mówiła Marie. Lisa jednak nie wiedziała, że ten chód emocjonalny poprzedzony jest długimi godzinami bezsilnego płaczu Marie. I wieloma nieprzespanym z rzędu nocami.

– Marie, ty nie jesteś pierwszą, która ma problemy wejść w nową rolę matki, której się wydaje, że nie da rady. To wszystko jest dla ciebie nowe, trudne. Jednak nie jesteś sama. Tu wszyscy to rozumieją i każdy ci pomoże. A i w domu jest Karin. I ona będzie przy tobie jak wrócisz do domu z dzieckiem. Będzie dobrze.

– Nic nie będzie dobrze. Zresztą skąd możesz to wiedzieć?

– Masz racę, ja nie mogę tego wiedzieć, ale rozmawiałam z twoim lekarzem. I on jest przekonany, że wszystko się z czasem ułoży.

– No świetnie. Teraz wiem, dlaczego wszyscy tu tak na mnie patrzą … jak na jakąś nienormalną.

– Marie, pozwól sobie pomóc.

Marie przez moment patrzy na Lisę, zbiera się w sobie, żeby wreszcie powiedzieć to, co już dawno postanowiła.

– Jak chcesz mi pomóc, to załatw sprawę opieki z Georgiem.

– Nie rozumiem. Chcesz się jednak z nim dogadać w sprawie wspólnej opieki prawnej?  Nigdy tego nie chciałaś. Marie, zastanów się dobrze.

– Już się zastanowiłam. I nie chcę z nim dzielić żadnej opieki nad dzieckiem.

Lisa mimowolnie odetchnęła z ulgą. Uśmiecha się.

– Wiedziałam.

– Chcę, żeby on przejął wyłączną opiekę.

– Co takiego? Marie, ty nie mówisz tego poważnie!

– Przeciwnie. Już podjęłam decyzję. I jeśli ty nie zechcesz mi pomóc, to poproszę prawnika ze szpitala.

Lisa chodziła nerwowo po szpitalnym parku. Okrążała go chyba z szósty raz. Wreszcie usiadła na ławce, wyciągnęła z torebki telefon i wyszukała w kontaktach Georga.

Adam Leitner

Kiedy Georg zjawił się w urzędzie stanu cywilnego, to spodziewał się tam zastać Lisę z Marie.  Każdy gest dobrej woli ze strony Marie Georg przyjmował za dobry znak i krok w kierunku porozumienia. Ostatnią rzecz, którą sobie życzył to walki z Marie. Wyraziła zgodę dla niego na odwiedzanie dziecka w szpitalu, więc przypuszczał, że pod wpływem siostry, Marie zdecydowała się na krok dalej, to jest: pozwolić mu uznać syna. Nie był aż tak naiwny, aby oczekiwać, że Marie podzieli się z nim prawną opieką nad synem. Ustalą coś odnośnie do czasu i częstotliwości jego odwiedzin dziecka, może także sprawy finansowe i tyle. Jak dwoje dorosłych, cywilizowanych ludzi, którym na sercu leży przede wszystkim dobro wspólnego dziecka. Jednak ku swojemu zdumieniu na korytarzu urzędu znalazł tylko Lisę. Georg przekonany był, że limit pogardy i nienawiści od Marie wyczerpał, tak jak i kopniaków od życia w podbrzusze. Ale najwyraźniej ktoś gdzieś – wyżej – uznał, że jego bęben jeszcze trochę wytrzyma. „Niech jeszcze i to!”  – pomyślał, gdy Lisa wbiła go w kafelki na podłodze urzędu, oznajmiając mu decyzję Marie. Lisa zapytała się go, czy ma jakieś imię dla syna. Oczywiście, że nie miał. Z góry założył, że przyjmie każdy wybór Marie. Sytuacja się jednak zmieniła i pałeczka jemu została przekazana. Długo się nie zastanawiał, jak wpisał w rubrykę imię: ADAM, co po hebrajsku znaczy człowiek. Imię pierwszego człowieka jak nic ilustrowało jego życie. Grzech i upadek, ale też obietnicę odkupienia i podniesienia się. Upadek już zaliczył. Adam był obietnicą dla niego podźwignięcia się z tego upadku. Georg, który z trudem wytrzymywał wzrok każdej napotkanej osoby w urzędzie, pragnął jak najszybciej opuścić to miejsce. Kiedy po podaniu nazwiska, urzędniczka poprosiła go, żeby powtórzył dane, musiał się mocno hamować, żeby coś nie chrząknąć na odchodne. Gdzie się nie pojawił publicznie, to czuł się jak trędowaty. Musi w końcu zobojętnieć na te niezdrowe zainteresowanie własną osobą, bo skończy na kozetce u psychiatry, jak każdy, co myszki widzi wszędzie dookoła siebie.  Ledwie więc za pośrednictwem Lisy przejął opiekę prawną nad synem, jak ruszył w kierunku wyjścia. Rozstali się w milczeniu pod urzędem – nie było słów, którymi można by rozproszyć unoszące się nad nimi ciężkie powietrze. Lisa patrząc za odchodzącym Georgiem westchnęła i z trudem tylko pohamowała łzy napływające jej do oczu, żeby nie robić w publicznym miejscu widowiska. To wszystko było jak ten zły sen, który zaraz się skończy. Chętnie by się wtuliła w jakieś męskie ramiona. Wyjęła telefon i potwierdziła spotkanie. Georg pojechał zabrać ze szpitala swojego syna do domu, a Lisa wprost na spotkanie z Liamem.

Sebastian wraz Sofią siedzieli właśnie przy popołudniowej kawie w kuchni. Georg się spóźniał z powrotem ze szpitala. Był odwiedzić syna i oczywiście Floriana. Wreszcie stanął w otwartych drzwiach kuchni. W prawej ręce trzymał nosidełko. Zatrzymał się na moment zanim wszedł do środka. Sebastian i Sofia spojrzeli po osobie. Georg podszedł do stołu, położył na nim nosidełko z noworodkiem. Oboje Leitnerowie znieruchomieli, czekali w milczeniu na wyjaśnienia od syna.

– Marie ma mnie za taką kanalię, że nawet nie chce mojego dziecka.

Nie czekając na reakcję rodziców, Georg wyszedł z kuchni do części mieszkalnej zajazdu. Sofia zakryła twarz dłońmi. Sebastian wstał od stołu. Gdy ucichły kroki na schodach i zamknęły się drzwi na górze, Sofia wybuchła płaczem. Sebastian podszedł do żony. Leitnerhof zyskał nowego mieszkańca, a rodzina nowego członka, jednak tego dnia nikt tu z radości szampana nie odkorkowywał.

Rycerz Jedi

Sytuacja jak sprzed miesięcy pomiędzy Marie i Georgiem. Tylko role odwrócone. Wtedy to Georg był otwarty na nowe uczucie, na związek z Marie, a ona budowała mur i robiła wszystko, żeby do żadnego związku między nimi nie dopuścić. Liam, choć tama puściła i rzeka już rwie, to nie chce rzucić się w jej nurt i popłynąć z jej prądem. Przeciwnie – gotowy jest chwycić za ręczny hamulec, byle wszystko wróciło na dawne – bezpieczne – tory w jego życiu. Ileż to razy nakazał swemu sercu milczenie? Sam już nie zliczy. Jakże łatwo się zakochać, a jak trudno uwierzyć w to uczucie i dać mu szansę. Pycha rozsadzała go, że ma charakter zdolny zdławić w sobie każde uczucie. I choć czasem pojawiła się gdzieś ta myśl, że ta sytuacja ma też drugą stronę medalu, to nigdy by się do tego przed sobą samym nie przyznał, że brak mu tak naprawdę charakteru i odwagi dać własnemu sercu dojść do głosu.  Zawsze pod kontrolą rozumu, faktycznie zaś w ryzach strachu i własnych fobii. W efekcie jego życie to krzywa strat, utraconych szans. Jest jak dobrze naoliwiona maszyna, wyzbyta zupełnie ducha. Żywy trup. Lisa, którą rządzą emocje, odwraca się od przeszłości i początkowo chce iść dalej, szybko jednak orientuje się, że nie ma z kim.  I znowu ten ambaras, żeby dwoje chciało naraz.

Darth Vader

Lisa siedziała sama przy stoliku w tureckiej restauracji. Liam się spóźniał. Przygląda się zza szyby budowli kościoła, którą dzieli od tego tureckiego kramu zaledwie może 50 metrów. Zew czasów. Upiła kawy, rzuciła okiem w kierunku na wpółotwartych drzwi na zaplecze restauracji i wtedy dostrzegła Liama, jak rozmawiał z kimś z obsługi. Śniady chłopak w czapce kucharza. Wiek trudno dokładnie jej było określić, ale chyba poniżej 20 lat?  Z daleka Lisa mogła tylko pantominę obserwować. Nie za długo, bo obaj wkrótce znikli we wnętrzu zaplecza. Czas płynął, Lisa powoli traciła cierpliwość i humor. Jeszcze trochę, a wyjdzie. Liam w końcu na powrót ukazał się w drzwiach od zaplecza. Przygładził ręką włosy na głowie, rozluźnił szczęki i wygasił swoją twarz z resztek wzburzenia. Wyszedł na restaurację, szuka Lisy wzrokiem.

– Hallo! Mam nadzieję, że długo nie czekasz?

– Kawa prawie dopita. – odprała i Lisa zrzuciła znaczące spojrzenie na filiżankę.

– Przepraszam. Miałem coś do załatwienia z … obsługą.

– Zauważyłam.

– Aa …  To był …

– Niech zgadnę! Jeden z tych kłopotliwych młodocianych klientów z urzędu!

– Dokładnie. – odparł z wyraźnym uśmiechem zadowolenia na twarzy.

 Jej słowa były mu bardzo na rękę, nie musiał nic wyjaśniać. Usiadł naprzeciw Lisy. Ona przyglądała mu się w milczeniu, próbując jednocześnie rozgryźć jego zachowanie. Kazał jej czekać na siebie – ta sprawa z tym gówniarzem z obsługi na pewno mogła poczekać. Nawet jednego cieplejszego gestu na przywitanie, jakby nic się nie wydarzyło. Spokój, luz, dystans. Nie tak to sobie wyobrażała. Mimo wszystko próbuje dalej:

 – Przeczytałam wiadomość, którą mi zostawiłeś. To było miłe.

 – Cieszę się. – na twarzy Liama pojawia się na moment ożywienie, w oczach krótki błysk. Szybko jednak zmienia twarz i odwraca temat.

– Jak tam twoja siostra?

– Po tym wszystkim, co się ostatnio wydarzyło, po 18 godzinnym porodzie … Co tu wiele mówić …

– Oczywiście.  A dziecko?

– Z nim wszystko w porządku. Dostał 10 w Apgar.

– Chłopak! To się dziadek cieszy.

– Tak. Bardzo. –  rysy Lisy tężeją, gdy bardziej do siebie, jak do Liama dodaje półgłosem – Jeszcze.

– Jeszcze?

Obraz ojca wieszającego wraz Milą dziś rano girlandy i balony w domu oraz świadomość, co będzie musiała mu i reszcie rodziny zakomunikować, reakcja Georga na sugestię przejęcia całkowitej opieki nad synem, cała reszta – wszystko to sprawia, że kawa na pusty żołądek podnosi się jej w momencie do gardła. Nie chce teraz o tym myśleć, wraca do powodu spotkania.

– Nieważne. Przecież nie chciałeś się ze mną widzieć po to, żeby rozmawiać o Marie.

– Nie. Prosiłem cię o to spotkanie …, bo chciałem porozmawiać o Florianie.

– Florian …  – Lisa wypuszcza z płuc powietrze, po czym w lekkim zamyśleniu odzywa się – On zawsze był dla mnie tym, co stoi po tej jasnej stronie mocy.

–  Rycerz Jedi.[1]

– Właśnie. Niestety Skywalker przeszedł na ciemną stronę mocy i przemienił się w Darth Vadera.[2]

–  No to jest powód do nienawiści. – odparł Liam mimowolnie z lekką ironią.

Kelner przynosi drugą kawę. Liam pyta Lisę czy ma ochotę na coś do kawy. Ona przeczy głową.  Po wstawce z Marie straciła apetyt. Jednak rozmowa rozluźnia się i Lisa powoli zapomina o nieprzyjemnym wrażeniu z początku spotkania.

 – Myślałem, że tylko chłopaki interesowały się Gwiezdnymi wojnami.

– A widzisz!

– To wiesz też, że nawet Darth Vader ostatecznie powrócił na tę jasną stronę mocy.

–  Niby tak …  ale Florian nie ma syna, dla którego by to zrobił.

– Wszystko przed nim. Jeszcze nie jest martwy.

– Niewiele brakowało. – Lisa poważnieje, obraca łyżeczką w pustej prawie filiżance.  Wreszcie podnosi głowę i zupełnie innym tonem odzywa się:

– Naprawdę życzyłam mu wszystkiego co najgorsze. Jednak po tym, co się stało … mam nadzieję, że z tego wyjdzie.

 –  Ale jeśli ma to być możliwe, to trzeba od niego odsunąć widmo procesu.

 – Myślę, że mogę, że potrafię przekonać Magdalene do wycofania oskarżenia. Znam ją. To nie jest zła kobieta.

 – Nie zrozum mnie źle Lisa, ale ja muszę prowadzić obronę Floriana nawet jeśli Ritter ostatecznie nie okaże się być Matką Teresą. Dlatego mam propozycję …

– Tak?

– Ja skupię się na obronie Floriana, a ty postarasz się, żeby jego żona i córka stanęły wreszcie po jego stronie.

– Będziesz wzywał Milę na świadka?

– Myślę, że jesteś właściwą osobą, by ją do tego przygotować.

Lisa kiwa głową.

– Ale co do Karin, to obawiam się, że ona teraz nie stanie po stronie Floriana.

– Dlaczego?

– Nie mogę ci tego wyjaśnić.  Tak jak nie mogę wpływać na decyzję Karin.

– Nie możesz, czy nie chcesz?  –  Liam wbija w Lisę chłodne spojrzenie.

Lisa nie odpowiada.

– Nie chcesz. 

Liam dopija kawę. Dla niego sprawa jest załatwiona. Wie na czym stoi i czego się może spodziewać, czy raczej nie powinien się spodziewać. Florian robi sobie fałszywe złudzenia. A on tylko traci czas. Jest rozczarowany Lisą – nie może też uciec od bardzo nieprzyjemnej myśli, czy ona jednak nie jest zainteresowana, żeby małżeństwo Floriana rozpadło się kompletnie.

– Muszę jechać do sądu. Za pół godziny mam rozprawę. Pójdę zapłacić. – Liam wstaje.

Wieje chłodem. Lisa też powoli się zbiera. Ona też jest rozczarowana. Wszystko bez sensu. Jeszcze się dobrze nie zaczęło, a już się skończyło. Czegoś jej żal. Nagle pod wpływem impulsu próbuje na koniec przełamać ten nagły chłód, który ponownie wstąpił pomiędzy nich. Rzuca na odchodne:

– Przy okazji, w starej winiarni jest dziś wieczorem degustacja. Nie masz czasem ochoty?

– Przykro mi, ale już mam inne zobowiązania.

– Szkoda. Może innym razem.

– Może. – odparł Liam bezbarwnie, obojętnie – Daj znać, jak coś wskórasz z tą Ritter.

– Jasne.

Gerda & Kai

Liam już wyszedł, a Lisa była przy drzwiach, gdy podbiegł do niej kelner, oświadczając, że nie zapłaciła za kawę. Lisa poczerwieniała. Nie mogłe uwierzyć. Gdyby ona poszła zapłacić, to nie robiłaby ceregieli i zapłaciła za dwie. Zrobił to celowo! Nie dość, że upokorzył ją czekaniem na siebie, to jeszcze teraz tym rachunkiem za kawę! Pośpiesznie wyjęła banknot z portfela, kazała zatrzymać resztę kelnerowi. Wychyszła purpurowa na zewnątrz. Ledwie też wsiadła do swojego samochodu, jak wyjęła z torebki poskładaną kartkę, z którą nie rozstawała się od wielu dni. Rozkłada.

„Nie mogłem zostać. Obowiązki wołają. Jednak przez jedną krótką chwilę sprawiłaś, że poczułem się jak ten Kai[3] powracający z Krainy Lodów. Dzięki za tę chwilę, Lisa. Miłego dnia. Liam.“

Motyl uleciał, iluzje się skończyły. Przez chwilę mocowała się z chęcią wyrzucenia kartki za okno – na wiatr. Ostatecznie jednak wycofała się i schowała ją z powrotem na dno torebki. Była przecież dowodem, że nic jej się nie przyśniło, że nie zbzikowała. „Może jednak nie zapłacił przez roztargnienie, przecież się spieszył.” Próbowała jeszcze wbrew rozsądkowi tłumaczyć jego drańskie zachowanie. Pomoło. Lisa wychłodziła wzburzenie. Odpaliła samochód. Miała teraz inne, poważniejsze zmartwienia – musi wrócić do domu i poinformować rodzinę o decyzji Marie.

Wielki zawód dziadka Lorenza

Kiedy Lisa weszła do kuchni, to Karin właśnie sprzątała po objedzie.

– Lisa! Co tak wcześnie? Miałaś być dopiero wieczorem.

– Odwołałam spotkanie. Nie mam dziś głowy do jakiś kłótni o miedzę między sąsiadami.  Lisa rzuca w kąt teczkę i siada na pierwszym z brzegu krześle za stołem.

– Gdzie reszta? Gdzie tato i Mila?

– Na strychu. Coś tam wygrzebali. Jesteś głodna?

– Nie, dziękuję. Jeśli możesz, to nalej mi tylko wody.

– Coś się stało?

– Byłam dziś rano w szpitalu i … i nie mam dobrych wiadomości.

– Coś nie tak z dzieckiem? – zapytała natychmiast Karin z niepokojem na twarz. Postawiła szklankę z wodą przed Lisą, usiadła naprzeciwko niej.

– Maleństwo ma się dobrze. Chodzi o Marie. – Lisa chciwie opróżnia szklankę z wodą – Właściwie to nie wiem jak mam to powiedzieć … Poddała się.

– Co znaczy poddała się?

– Oddała syna ojcu … Karin, ty jesteś matką, powiedz mi, czy można tak znienawidzić człowieka, żeby zrezygnować z własnego dziecka, byle tylko nie musieć jego ojca więcej na oczy oglądać?

Karin, którą zatkało ją od samej wiadomości, wzrusza tylko ramionami i porusza tylko przecząco głową. Co ma powiedzieć? Mila jest dla niej wszystkim!Lisa równie milcząco potakuje. Na schodach w korytarzu słychać rumor. Do kuchni wchodzi Mila. Minę ma podekscytowaną:

– Mamo, zobacz, co znaleźliśmy z dziadkiem na strychu!

Mila, w przeciwieństwie do matki, nie ma od początku problemu z właściwym zwracaniem się do Lorenza. Za Milą wchodzi Lorenz, taszczy starą kołyskę. Stawia na podłodze.

– Wprawdzie łóżeczko już czeka, ale kołyska też się przyda. Choćby zamiast kojca. – Lorenz spogląda po córkach, które milcząco przyglądają się stojącej na środku kuchni kołysce. – No co was tak zatkało? Moja robota! – mówi Lorenz nie bez cienia chełpliwości w głosie.

– Lisa, poznajesz? – zawołała Mila z odpowiednią miną. – To twoja!

Lisa nie odpowiada. Kiedy z niej korzystała, była w tym wieku, co się wspomnień jeszcze nie rejestruje. Ale oczywiście wie, że to jej. Zdziwiona jest jednak, że jeszcze istnieje. Nie poszła na opał. Dumna mina ojca i roześmiana twarz Mili, która przecież od powrotu z Monachium stale jest smutna i poważna, sprawiają, że Lisa ma ochotę wziąć nogi za pas i uciec jak najdalej stąd, żeby tylko uniknąć powiedzenia tego, co musi … Karin w końcu się odzywa. Mimo, że tak samo jak Lisa czuje dramat sytuacji, to jednak nie może się powstrzymać od wyrażenia podziwu Lorenzowi.

– Naprawdę sam ją zrobiłeś?

– Ta.

– Piękna. Masz ukryte talenty.

Karin wstaje i obchodzi kołyskę dookoła. Gładzi ręką stare, zakurzone drewno. Tylko ona sama wie, co czuje w środku w tej chwili. Jej nikt kołyski nie wystrugał.  Szybko jednak wygasza w sobie ten mimowolny przypływ nagłej zazdrości pod wpływem dalszych słów Lorenza.

– Sam się o to nie podejrzewałem zanim u Hanny nie wykryto choroby serca na początku ciąży. – Lorenz przysiada na ławie przy ścianie i zatapia się we wspomnienia. – Lekarze różne rzeczy mówili. Jedni uspokajali, że wszystko będzie dobrze, inni wprost kazali mi się przygotować na to, że matka porodu nie przeżyje … – Lorenz wzdycha, przerywa na chwilę. Lisa spuszcza głowę, wspomnienia ojca poruszają bolesne struny. Za dużo już tego wszystkiego na nią, jak na jeden dzień. Karin kieruje myśli do swojej matki. Margarete jako przyjaciółka Hanny musiała być tego wszystkiego świadoma i właściwie, kiedy przegapiła właściwy moment na powiedzenie prawdy Lorenzowi, to potem mogła już tylko zrobić wszystko, żeby ona nie wyszła na jaw. „Teraz łatwo wszystko oceniać, jednak wtedy żadna decyzja nie wydawała się prosta.” – myśli Karin. Lorenz kontynuuje wspomnienia.

– Ta, w Alp zwykle czasu brakuje na wszystko, ale wtedy nie bardzo było już czym ręce i głowę zająć, żeby zapełnić długie wieczory przez te wszystkie miesiące zanim twoja siostra się tu pojawiała. Więc wymyśliłem sobie, że może by tak kołyskę …  No i chyba rzeczywiście nie najgorzej wyszła … – Lorenz powraca ze wspomnień do teraźniejszości, twarz mu się wyraźnie rozjaśnia. – A teraz jeszcze mojemu wnukowi posłuży. Trzeba tylko trochę odnowić. Marie sama malowała motylki. Trochę wyblakły, ale Mila ma jakiś pomysł.

– Jutro pojadę do sklepu ze specjalnymi farbami do odnawiania mebli. – Mila potwierdza.

Lisa wstaje z krzesła. Sytuacja robi się już nie do zniesienia. Trzeba wreszcie przed ojcem wyłożyć karty na stół.

– To nie będzie już potrzebne. Marie syn w niej spać na pewno nie będzie.  Przynajmniej w najbliższym czasie.

Lorenz i Mila rzucają na Lisę zdumione spojrzenia. Na twarzy Hubera pojawia się niepokój. Lisa przechodzi szybko do meritum:

– Marie przekazała wyłączną opiekę nad synem Georgowi. Dziś rano podpisała dokumenty.  Mały Adam jest już w Leitnerhof.

– Adam? – przerywa Mila – Czyż Marie nie wybrała dla syna imię Theo?

Mila, która jeszcze nie do końca kupuje słowa Lisy, czepia się szczegółów, byle tylko jakoś oddalić od siebie konieczność przyjęcia faktów.

– Georg wypełniał dokumenty. Trzeba było wreszcie dziecku nadać imię. – pośpiesznie wyjaśnia Lisa – Widocznie uznał, że imię Theo[4] to za dużo jak na Leitnera. 

Lisa zamyka mało istotną w tej chwili sprawę imienia dziecka. Widzi, że ojciec nie słucha. W zamyśleniu tylko kręci głową w ciągłym niedowierzaniu.

– Nie rozumiem nic. – Lorenz wstaje i chodzi szybkim krokiem po kuchni. – Mam uwierzyć, że moja córka właśnie porzuciła swoje tak długo wyczekane dziecko?

–  Wiem, że to trudne do akceptacji, ale musimy uszanować decyzję Marie.

– Decydować to ona mogła osiem miesięcy temu! Teraz to jest matką i ma obowiązki wobec dziecka, które urodziła.

– Nawet matka jest tylko człowiekiem. Zapominasz, że w zaledwie jeden dzień całe życie Marie wywróciło się do góry nogami. Przecież ona jeszcze nie dalej jak dwa tygodnie temu zaręczona była z Janem!

– Nie przypominaj mi o nim!  – gwałtownie przerywa jej ojciec – Gdyby nie te ich kłamstwa, nie byłoby tego wszystkiego! 

Zawsze wrażliwa na poczucie sprawiedliwości Lisa z trudem powstrzymuje się, żeby nie wytknąć ojcu, że to właśnie on najbardziej temu małżeństwu kibicował. Owszem, Jan ujął swoją osobą wszystkich w Alp, ale nikt, nawet Marie, nie był tak zaślepiony w Jana jak właśnie ojciec. Wystarczyło jednak, że dowiedział się prawdy o Karin, żeby nagle zmienił zdanie o sto osiemdziesiąt stopni i zaczął śpiewać zupełnie z innego klucza.

– Papa, nie widziałeś ostatnio Marie. Ona jest naprawdę w złej kondycji.

– Jeśli matka buduje życie swojego przyszłego dziecka na oszustwie, to musi w końcu zjeść tego frukta.

 – Nie sądzę. Mówisz tak, bo przemawia przez ciebie własna gorycz. Dziecko urodziło się kilka tygodni przed czasem i wszyscy wiemy w jakich okolicznościach.  Marie ma prawo czuć się tym wszystkim przygnieciona. Zresztą, jej decyzja nie ma jeszcze żadnej mocy prawnej. Ona nadal może zmienić zdanie.   

– Jaka moc prawna, jaka zmiana zdania, co ty pleciesz, Lisa?! Dziecko to nie jest przedmiot, który, gdy nie ma się nim ochoty zajmować, to można oddać innej rodzinie na przechowanie!  – Lorenz nie kryje oburzenia – Skoro oddała dziecko ojcu, to niech tak zostanie. Georg na pewno z niego nie zrezygnuje. Dał temu dowód, kiedy walczył o zatrzymanie Lei w Niemczech. 

Lorenz ma już dość dyskusji, wychodzi na zewnątrz, żeby ochłonąć.  

– Odezwała się spóźniona solidarność męska. – Lisa nie może sobie podarować. – Tylko, że to nie waleczny tatuś był w 8 miesięcy w ciąży i nie on rodził synka przez 18 godzin.

– To prawda. Jednak przyznasz, że trudno zrozumieć decyzję Marie i nie odmówić trochę racji Lorenzowi. Poza tym, nie sądzę, żeby Georg był uszczęśliwiony faktem, że Marie zostawiła mu syna.

– Bo nie był. – Lisa już bez poprzedniej uszczypliwości. – Georg nigdy nie był moim faworytem. Ale nawet on sobie na to nie zasłużył.

–  Nie zasłużył to sobie na to wszystko, ale mały Adam. – odzywa się nagle Mila.

Dziewczyna wstaje i wychodzi z kuchni. Karin i Lisa spoglądają po sobie. Tylko Mila dostrzegła w tym wszystkim prawdziwą ofiarę dramatu.

Karin i Lisa – zaufanie

Siostry

Wieczorem Karin zagląda do siostry. Lisa pakuje rzeczy w podręczną walizkę.

– Wybierasz się gdzieś?

– Jadę jutro do Monachium.

– Sprawy zawodowe?

– Nie do końca.

– Długo cię nie będzie? – Karin przysiada na brzegu łóżka.

– Nie wiem – dwa może trzy dni. Mam zamiar spotkać się z Magdalene. Muszę ją przekonać, żeby wycofała oskarżenie przeciw Florianowi.

– Lisa, nie musisz tego robić. Nie jesteś nic winna Florianowi.

– Nie robię tego dla Floriana. Gdyby nie złamał kręgosłupa, to w ogóle bym sobie tym głowy nie zawracała. W końcu wiemy, że to Magdalene uratowała Milę od najgorszego.

– Tak, ale najpierw wsypała jej narkotyki do drinka i posłała ją do tego psychopaty, kumpla swojego szefa.

– Och, nie zrobiła tego dobrowolnie. Zresztą możesz mi wierzyć, Magdalene zapłaciła nieźle za tę interwencję. Zlał ją i to równo za to, że nie dostał Mili.

– Wierzę i może nawet byłabym jej wdzięczna, gdyby nie to, że najpierw próbowała wciągnąć Milę w sponsoring i prostytucję.

– Mila jest twoją córką i to zrozumiałe, że zawsze będziesz jej bronić. Ale to nie zmienia faktu, że miała załatwioną pracę kelnerki w hotelu i mogła się jej trzymać. Nikt jej nie kazał biegać po ekskluzywnych restauracjach z nadzianymi forsą facetami i brać od nich drogie prezenty.  Wybacz, Karin, ale Mila jest dorosła.  Ma dwadzieścia lat.

– Dla mnie zawsze będzie dzieckiem. Może jak sama będziesz kiedyś matką to mnie zrozumiesz. 

Karin chce wstać i wyjść – jest urażona słowami Lisy. Jednak Lisa ją powstrzymuje. Siada obok niej.

– Przepraszam. Naprawdę myślałam, że Magdalene można zaufać. Dla mnie to zawsze była babka o wielkim sercu. Ale widocznie przez te wszystkie lata siedzenia w tym gównie zmieniła się. W każdym razie pewnie to będzie ostatni raz jak się spotkamy. Muszę tylko odkręcić to, co sama namotałam.

– Powiedziałaś, że nie robisz tego dla Floriana. Więc z jakiego powodu?

– A nie domyślasz się? 

Lisa bierze za rękę Karin i patrzy ciepło w twarz siostry, uśmiecha się. Karin patrzy na nią pytająco.

– Sądzisz, że nie wiem pod jaką presją się znajdujesz? I że dopóki Florian nie stanie znowu na nogi, nic się nie zmieni? Będziesz ciągle rozdarta. Niezdolna zrobić kroku do przodu.

– A więc robisz to dla mnie. – Karin mimo wszystko z lekkim niedowierzaniem.

– Wyłącznie. Obiecałam sobie, że cię uwolnię od tego wiejskiego kołtuna i zrobię to. No chyba, że zmieniłaś zdanie …

– Nie. Po tym jak się popisał w Monachium straciłam całe zaufanie do niego. To nie jest facet, za którego wyszłam i z którym przeżyłam dwadzieścia lat. W ogóle nie wiem, kim on jest.

– Obie się pomyliłyśmy. –  odpowiedziała Lisa głucho, spojrzała na Karin, widzi, że siostra przygasła na twarzy – Wiesz co, napijemy się wina. Mam tu otwartą jedną butelkę – czerwonego.

– Chętnie. Pójdę po kieliszki. – Karin chce wstać, ale Lisa ją powstrzymuje.

– Nie trzeba. Mam tu dwa.

– Pijasz tu z kimś wino? – Karin rozchmurza się trochę, robi odpowiednią minę.

– Jasne! Co wieczór wpada tu taki jeden i wychodzi rano.

– No, to by tłumaczyło, dlaczego Lorenz ostatnio nie mógł się doliczyć butelek wina w piwnicy.

Przez moment śmieją się jak za dawnych lat: szczerze, bez rezerwy, prawie że beztrosko. Lisa wyjmuje z małej szafki w komodzie napoczętą butelkę czerwonego wina i dwa kieliszki – jeden do białego, a drugi do czerwonego wina. Rozlewa i podaje Karin ten od czerwonego kieliszek. Karin zrzuca pantofle i usadawia się wysoko na poduszce na łóżku. Lisa siada obok niej.

– Ja napiję się niekulturalnie. Pamiętasz, jak ostatni raz piłyśmy tu wino z kubków do mycia zębów? Boże, kiedy to było!

– Przed twoim wyjazdem do Monachium.

– W poprzednim życiu. – kwituje Lisa

– Za nas! – Karin potrąca kieliszek Lisy

– Za naszą siostrzaną przyjaźń!

– Brakowało mi ciebie, Lisa.

– Mnie ciebie, też. Żaden facet nigdy nie był wart takiej przyjaźni jaką była nasza.

 Karin uśmiecha się tylko na te słowa Lisy. Nic przecież bardziej nie podzieli dwie najlepsze przyjaciółki, jak wspólny obiekt pożądania. I nic tak na nowo nie połączy tych kobiet, jak właśnie dewaluacja tego obiektu. Upija większy łyk wina i zmienia temat:

– Jak wyście się z Magdalene poznały razem. Przecież nie na wykładach z prawa. Nie uwierzę!

– Pracowałyśmy razem w jakieś kawiarni za kelnerki. Zaprzyjaźniłyśmy się. Ja tylko w weekendy, bo zajęcia miałam od rana do wieczora. Kasy nie starczało na nic. Kiedy straciłam miejsce w WG, to zabrała mnie do siebie i utrzymywała dobre kilka miesięcy. Nawet buty mi kupiła, jak się rozleciały. Nie mogłam bez końca siedzieć u niej w kieszeni. Zwłaszcza, że wiedziałam, skąd na to ma. Nie byłam czymś lepszym.

– Mimo wszystko, jak to możliwe, że ty w to wdepnęłaś?

– A czy to dużo trzeba? Sama widzisz po Mili.

– Mila jest naiwna, łatwa do manipulacji. Ale ty, Lisa? Ty nigdy nie pozwalałaś innym sterować sobą.

– To prawda i dlatego nie obarczam za nic winą Magdalene.

– A więc to jednak Magdalene cię w to wciągnęła. – Karin na głos potwierdza tylko przypuszczenia, które od dawna ma co Magdalene Ritter.

– Powiedzmy, że zorganizowała mi start.  Myślałam Magdalene daje radę, inne dają radę, to ja też dam. No i poprosiłam Magdalene o kontakt. Nalała mi dwie pięćdziesiątki i zaprowadziła, gdzie trzeba. – Lisa przerywa, odwraca twarz. – Gdybym mogła przewidzieć, co mnie czeka za drzwiami …

– Nie musisz kończyć! – Karin szybko przerywa.

– Wyobrażałam sobie, że to będzie jak …– Lisa mimowolnie zaśmiała się gorzko – jak w Pretty Woman.  Sama widzisz, aż tak bardzo się nie różniłam od Mili. Też byłam naiwna mając 18 lat.

– Życie to nie film, ani teatr.

– Zdecydowanie – nie! Żaden seans ani przedstawienie nie zostawia blizn na resztę życia.

– Ale, że po takim starcie nadal byłaś zdeterminowana brnąć w to dalej.

– Widocznie mieszczę się w średniej. Większość dziewczyn w tym biznesie, które wtedy poznałam, miała taki start jak mój albo – wybacz – jak twój. Tak w ogóle, to nie mów, że po tym, co ciebie spotkało …, że nigdy ci żadne głupie pomysły nie chodziły po głowie.

– Pewno, że chodziły. Nawet, żeby szkołę rzucić. Tylko, że ja nigdy nie miałam twojej odwagi.

– Odwaga … – Lisa wypuszcza powietrze z płuc – Miałam prosty wybór albo będę nad sobą płakać i wracam do Allgäu, albo biorę się w garść i … idę do przodu, jaka by ta droga nie była. To pierwsze nie wchodziło w rachubę. Zresztą, to zajęcie miało też swoje pozytywne strony.

– Żartujesz sobie!

– Dobrze jest czasem nic nie czuć. Przez pierwsze trzy miesiące pobytu w Monachium ryczałam do poduchy noc w noc. Co tydzień pakowałam się do powrotu do domu. Nagle to wszystko: dom, rodzina, przyjaciele … – Lisa przemilcza celowo Floriana – stało się dla mnie obojętne. Mogłam się skoncentrować na celu – na studiach.

– Przestań! Jak w ogóle mogłaś to wytrzymać?

– A od czego jest wóda? – Lisa roześmiała się trochę cynicznie, upiła łyk wina.

– Kiedy powiedziałaś dość?

– Po wakacjach w domu. Marie była zachwycona moimi ciuchami, perfumami. Czułam się podle od samych tych wszystkich kłamstw.  Wróciłam do Monachium z postanowieniem, że kończę z tym definitywnie.

– Trudno było ci odejść?

– Jak mają z ciebie dobry dochód, to sama rozumiesz … Parę razy oberwałam. Magdalene uratowała mnie przed kolejnym gwałtem … Ale jak Kitty się powiesiła, to wiedziałam, że zrobię wszystko, żeby się z tego wyrwać. 

– Kiedy pomyślę, że Milę mogło to wszystko spotkać …  – Karin obraca w dłoni kieliszek z winem.  – To mimo tego wszystkiego, co powiedziałaś o Magdalene … Nie. Ja nie mogę o niej myśleć bez odrazy.

 – Ja i Magdalene to jedna historia, a Mila i Magdalene to druga. Nie ma sensu tego zestawiać. Zostawmy już ten temat. Tak w ogóle to Mila rozmawia z tobą?

– Nie. Ale chyba przypadkiem … – Karin przerywa, upija wina, widać, że jest trochę zażenowana tym, co chce powiedzieć. – Zarejestrowałam się na forum …dla ofiar wykorzystania i …

– Postanowiłaś udowodnić sobie, że to ty jesteś ta w czepku urodzona, bo inni to dopiero mają przejechane życiorysy.

– Mniej więcej.  – Karin uśmiechnęła się na te słowa Lisy, po czym wzięła głębszy oddech i dokończyła – Tam jest Mila … 

– Jesteś tego pewna?

– Jestem. Wreszcie znalazłam sposób, żeby do niej dotrzeć … Gadamy ze sobą.

– Anonimowo. – Lisa cierpko, z odpowiednią miną.

– Jak to na publicznym forum.

– Karin!

– Wiem. Myślisz, że nie czuję się z tym okropnie? Że nie odczuwam wyrzutów z tego powodu, że odkrywam sekrety mojej córki być może wbrew jej woli?

– No, ona twoje też poznaje. Ale oczywiście masz się czego wstydzić.

– Przynajmniej mam z nią kontakt. Wiem, co czuje, co myśli … – Karin próbuje trochę zrelatywizować swoje niemoralne zachowanie wobec córki. – O ilu, rzeczach na temat mojej córki, nie miałam bladego pojęcia …

– Daj jej znać przez prywatną wiadomość, że to ty.

– Nie mogę, Lisa! Mila by nigdy tego nie wybaczyła! Straciłaby do mnie całe zaufanie.

Lisa wzdycha. „Cała Karin!” – myśli. Odstawia kieliszek na bok.

– Powinnyście wreszcie porozmawiać ze sobą, nie jak matka z córką, ale dwie dorosłe kobiety, które spotkało w życiu najgorsze co, może się tylko przytrafić kobiecie.

– Łatwo ci takie rady udzielać …

– Jak wrócę z Monachium, to zamknę was obie na klucz w pokoju z dwoma butelkami wina i wypuszczę dopiero, jak sobie wszystko powiecie szczerze i otwarcie.

– Nie jest pewna, czy wystarczyłaby do tego beczka wina.

 Karin, która nie ma ochoty ciągnąc tego tematu dalej, wstaje z łóżka. Chce pójść już do siebie. „Dochodzi północ, Mila już pewno śpi.” – myśli spoglądając na zegar na ścianie.

– Pójdę już. Musisz się wyspać przed podróżą.

– Nie, zostań jeszcze. – poprosiła Lisa, która z kolei nie miała ochoty na samotność – Po tym wszystkim, co się dziś wydarzyło i tak nie zmrużę oka do rana. No chyba, że wypiję resztę wina, ale wtedy nie wsiądę rano za kierownicę.

Karin na powrót przysiadła na łóżku, spogląda uważnie na Lisę, po czym mówi poważnie:

– Może i tak byłoby lepiej …

– Lepiej?

– Ta. Bo szczerze mówiąc, to nadal uważam, że nie powinnaś się angażować w sprawę Magdalene.

– Już to zrobiłam, kiedy ją namówiłam na wniesienie oskarżenia. Reszta to tylko konsekwencje.

– Tak, ale nie chciałbym, żebyś przez to może wystawiała siebie na kontakt z tym, jak mu tam, adwokatem Floriana. 

– Achenbach. Nie widzę związku.

– Ach, przestań, Lisa! Już sama myśl, że miałabyś się z nim spotkać po tym wszystkim, co on dowiedział się na twój temat jest wprost niewyobrażalna!

– Karin, to już nie ma najmniejszego znaczenia.

– Nie wierzę, że to nie jest dla ciebie żadnym problemem!

– Już nie. Zresztą, nawet rozmawiałam z nim dziś w południe.

– O, nie. – Karin wyraźnie skonsternowana.

Lisę zaczynają już uwierać te bezpodstawne skrupuły Karin, postanawia wyprowadzić ją z mgły.

– Chyba muszę ci się do czegoś przyznać … – Lisa odchrząkuje po czym przechodzi szybko do sedna – Po tym wypadku w górach, kiedy Marie rodziła, a ty z Milą byłyście przy Florianie, to …ja i Liam spędziliśmy razem noc.

– Oh, … no to … to rzeczywiście dużo zmienia …

– Naprawdę, kocham twój spokój z jakim przyjmujesz bombki, które ci serwuję. Bo tak w ogóle, to masz mi jeszcze za złe, że powiedziałam tacie prawdę?

– Przynajmniej mamy to za sobą. Teraz muszę się zebrać w sobie i zrobić następny krok.

– Chcesz mu powiedzieć o gwałcie sprzed 25 lat?

– Muszę. Jestem to winna mamie. Nie chcę, żeby nadal o niej źle myślał.

– To dobrze. Tylko, żeby nie było jak z Milą.

– Mila to co innego. Ona jest moją córką, a Lorenz to …

– Twój ojciec.

– Ja tego tak nie czuję, Lisa. Dla mnie to nadal jest obcy człowiek.  Tylko tym razem pozwolisz, że sama to rozegram. Okay?

– Obiecuję, że nie powiem słowa, choćbym musiała sobie buzię plastrem zakleić.

Karin śmieje się, zmienia temat:

– Powiedz lepiej, co z tobą i tym Liamem.

– Nic. Przemyślał sprawę, poszedł po rozum do głowy i he had change of heart.[5]No i trudno mu się dziwić.

– Nie myślisz, tego co mówisz.

– Nie. Myślałam, że może jak raz jeden spróbuję zbudować związek z facetem, grając z nim w otwarte karty, bez tajemnic i mrocznych sekretów, to nie skończy się jak zawsze – klapą. No i efekt mam natychmiastowy – skończyło się ledwo się jeszcze zaczęło.

– Zrobiłaś sobie nadzieje. – Karin wzdycha.  – Naprawdę mi przykro.

– Chyba niepotrzebnie. Zaczyna myśleć serio, że Liam ma dwie twarze. Jedną – mężczyzny czułego i wyrozumiałego, a drugą – zupełnie tej przeciwną – zimną i bezduszną.

Dr Jekyll and mr Hyde?[6] – zawołała Karin, wyraźnie zaskoczona.

– Najgorsze, że Liam zmienia maski tak szybko i tak łatwo, że trudno zgadnąć, która z nich jest jego prawdziwą twarzą, a która to tylko maska.

– I boisz się, że ta prawdziwa twarz Liama to pan Hyde.

– Sama już nie wiem. – Lisa zamyśla się. – Nie jestem naiwna. Dobrze wiem, że łatwiej okazać dystans jak zaangażowanie. Można udać chłód, ale czy można udać żar, Karin?

Karin nie od razu odpowiedziała. Dla niej sprawa była jasna – Lisa pomyliła współczucie z czymś więcej. Ale tego powiedzieć jej oczywiście nie mogła. Współczucie, litość to najtańszy i najżałośniejszy substytut miłości. Najbardziej upokarzający. To właśnie dlatego po tym, jak Florian wprost zapytał się ją ostatnio, czy przychodzi do niego z litości, przestała go odwiedzać w szpitalu. Przez lata podejrzewała go, że jest z nią jedynie z obowiązku, przyzwyczajenia i to było bardzo dołujące uczucie. Dziś nie zamierzała mu odpłacać tym samym. „Lisa od zawsze przekonana była, że może mieć każdego faceta na skinienie dłoni. Aż tu nagle zadurzyła się w kimś, kto ma dla niej li tylko współczucie. Wygląda na to, że pewna siebie Lisa dostała bolesnego klapsa od życia.” – pomyślała mimowolnie Karin. Zawsze trochę zazdrosna o Lisę Karin, teraz nie czuła żadnej satysfakcji w stosunku do niej. Po tym, co siostra opowiedziała jej o osobie, nie potrafiłaby. Tak jak i nie miała tej satysfakcji wobec Floriana, że oto po 20 latach role ich się odwróciły i rozdający stał się petentem.

 – Nic nie odpowiadasz. Pewnie sądzisz, że już pozamiatane.

– Nie. Pozamiatane to będzie dopiero, gdy poparzysz sobie już paluszki, a potem sama obetniesz sobie całą dłoń.

– Jak ty dobrze mnie znasz. – Lisa westchnęła.

– Wiesz, Lisa, lepiej, żebyś przekonała się kim on jest teraz, a nie po dwudziestu latach odkryła w swoim mężu Mr Hyde`a.

– Otóż to. – Lisa mimowolnie powróciła do ich pierwszego spotkania, które już chciała wymazać z pamięci. „Z tamtym facetem to ja naprawdę nie chcę mieć nic wspólnego!” – pomyślała, by zaraz sprawiedliwie dopowiedzieć sobie: „Ale i on ma prawo nie chcieć mieć nic wspólnego z kobietą, którą wtedy grałam!”  – Bardzo łatwo jest kogoś skreślić oceniając go po pozorach.

– No nieźle, widzę, że ktoś tutaj jest już na tropie skrzywdzonego chłopca.

– Hej, hej! To ja tu jestem ta skrzywdzona dziewczynka!

– Mhm. Mam tylko nadzieję, że gdy już zdecyduję się rozwiązać moje małżeństwo, to ty znajdziesz do tej pory odpowiedź na pytanie: kim jest Liam Achenbach. Na wypadek, gdyby to on znowu miał reprezentować w sądzie Floriana.

– Ach, jeśli to cię martwi, to mogę cię już teraz uspokoić. Liam jak do tej pory przegrał ze mną każdy spór. Czasem nawet odnoszę wrażenie, że on nie potrafi rozeznać, z której strony wieje ten właściwy wiatr.

„Albo brak mu intuicji, albo nie jest oportunistą.” – pomyślała Karin, która przy ewentualnym rozwodzie z Florianem oczekiwałaby od Lisy i Liama nie walki, ale porozumienia się w ich imieniu.

 – Rozwód to przegrana dla obu stron, Lisa. Tu nie ma zwycięzców. – uderzyła nagle w poważne tony Karin.

Lisa nic nie odpowiedziała na te gorzkie słowa Karin. Wszystkie jej związki kończyły się porażką, ale żaden z nich nie był małżeństwem z dwudziestoletnim przebiegiem na liczniku. 

– Chwila, Lisa!  – zawołała nagle Karin, u której zatrybiły właśnie szare komórki – Ty, a może to jest właśnie problem Liama! Może on nie potrafi znieść przegranej z kobietą?

Lisa wybuchła głośnym śmiechem, po czym odparła szczerze:

– No jeśli TO jest jego problem, to mogę ci tylko podziękować, Karin. Bo właśnie rozwiązałaś mój dylemat. Definitywnie! Chyba się nawet jeszcze dziś wyśpię.


[1]Jedi – w świecie Gwiezdnych wojen starożytny zakon skupiający „wrażliwych na Moc” W Zakonie Jedi wielką uwagę przywiązuje się do umiejętności panowania nad swymi emocjami, ponieważ niektóre z nich prowadzą na ciemną stronę  Mocy i do upadku Jedi. Głównymi wrogami rycerzy Jedi na przestrzeni dziejów byli wywodzący się z łona Zakonu Lordowie Sithhów, posługujący się ciemną stroną Mocy i służący jej.

[2]Darth Vader/ Anakin Skywalker– postać fikcyjna, jedna z głównych postaci sagi filmowej Gwiezdne Wojny. Ojciec Luke’a Skywalker` a oraz Lei. Początkowo rycerz Jedi, pod wpływem kanclerza Palpatine’a przeszedł na ciemną stronę mocy i przyjął imię „Darth Vader.“ Doprowadził do zniszczenia zakonu Jedi i w przekształcanie Republiki w Imperium Galaktyczne. Przed śmiercią zabił imperatora Palpatine’a, ratując swojego syna Luke`a Skywalkera i tym samym wrócił na jasną stronę Mocy.

[3]Kai – chłopiec, któremu Królowa Śniegu zamieniła serce w bryłę lodu, gdy odłamek szkła z zaczarowanego lustra wpadł mu w oko i przeniknął do serca. Gerda odnalazła Kaia w Krainie Lodów. Jej szczere i gorące łzy spadły na piersi Kaia i wypłukały z jego serca kawałek szkła z rozbitego lustra, które było przyczyną całego nieszczęścia.

[4]Theo – z grec. Theos znaczy bóg; ale już z germ. theud znaczy lud;

[5] Change of heart – z ang. Idiom zmienić zdanie; tu użyte jako gra słów w dosłownym przełożeniu: zmienić serce;

[6] dr Jekyll and mr Hyde – ktoś kto ma podwójna osobowość, jedną, która jest uosobieniem dobra, a drugą – zła; potocznie ktoś dwulicowy; od bohatera noweli Doktor Jekyll i pan Hyde (ang, Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde) – napisanej przez Roberta Louisa Stevensona w 1886 r. Nowela ta jest znana jako portret psychopatologii i podwójnej osobowości;

Uwaga

Dwa wpisy „Dawa fronty” oraz „Narzeczona” wymagają małej korekty – brakuje dialogów. Przez co te dwa roździały są trochę pozbawione życia, nudne. Poza tym oświadczyny muszą jednak być. Jak z czasem doją inne, to możnaby ranking urządzić. Dlatego chwilowo wycofałam rozdział „Narzeczona”.

Create your website with WordPress.com
Rozpocznij
%d blogerów lubi to: